Tíminn Sunnudagsblað - 16.07.1967, Blaðsíða 21

heima, og ég var hrædd við
Maríó. Hræðslan batt mig honum
höndum, sem ég gat ekki slitið,
Og þetta var veiklei'ki, sem var
oikkur sameiginlegur eins og aid-
ur okkar. Við vorum varnarlaus-
ir leiksoppar þeirra afla, sem vildu
kasta otkkur á milli sín, góðra og
iilra.
Ég lét hann hrista mig og
sikekja. Ég veitti ekki viðnám, og
hann endurtók hvað etftir annað
ógnandi rödd:
— Svona, talaðu. Hvað ætlarðu
að gera, ef hann hótar þér að
reka þig?
Ég horfði á hann skelfdum aug-
um og gat ekki stunið upp
nokkru orði. En þegar hann reiddi
hnefann til höggs, veinaði ég:
— Ég er hrædd.
Svo fór ég að hágráta.
Ég veit ekki, hvað gerðist. En
áður en ég vissi af, var ég komin
í fangið á honum og hallaði höfð-
inu að brjósti hans. Hann strauk
hárið á mér, og hann kreistj á mér
axlirnar svo fast, að það var eins
og hann væri enn að berja mig.
Og hann bvíslaði einhverju að mér,
sem ég heyrði ekki, ástúðlegrj og
ástríðuþrunginni röddu, og ég
hugsaði:
Hann hefur fyrirgefið mér, guði
sé lof — hann fyrirgefur mér.
Mér fannst hálfvegis eins og
ég hefði beitt hann brögðum —
svikizt aftan að honum til þess að
láta hann gleyma afbrotum mín-
um. Hann var blíðari og mildari
O'g ástúðlegri en orð fá lýst, og
það var eins og hann vildi sann-
færa mig um, að hann hefði neyðzt
til þess að grípa til harkalegra
ráða til þess að ráða bót á fram-
ferði mínu.
— Var ég vondur við þig?
epurði hann bljúgur og leit á klút-
ínn, sem var rauður af blóði.
Meiddi ég þig?
— Það var ekkert, svaraði ég
brosandi og stakk klútnum í vas-
ann, alls hugar glöð að geta sýnt
honum þvílika sáttfýsi.
Mig verkjaði í andlitið, og ég
yar örmagna eftir viðureignina.En
ég var lika hreykin af því, að
hann skyldi hafa gert sig sekan
um þennan fautaskap mín vegna.
— Ég er ræfill, bölvaður ræfill,
sagði Maríó hvað eftir annað. Líður
tér skár? Á ég að hiaupa 1 lyfja-
búð og kaupa áburð?
Ég hristi höfuðið, sem enn lá
við brjóst hans.
Ég er afbrýðisamur, stundi hann.
Ég verð ailtaf viti niinu fjær,
þegar ég þarf að víða eftir þér
og ég heid, að þú sért að ljúga
að mér.
— ímyndarðu þér, að ég ljúgi
að þér sagði ég hálfmóðguð.
— Nei, nei—nei, ástin mín,
flýtti hann sér að segja og strauk
lófanum blíðlega um kinnina á
mér. En þú ert svo falleg — allir
sjá, hvað þú ert falleg. Ég er
hræddur um að ég missi þig. Þú
mátt ekki fara inn í bílinn og
vera þar ein með þessum manni
—. En hann lítur ekki einu
sinni við mér, sagði ég öllu hærra
eri áður.
— Það getur ekki verið. Kann-
ski vilt þú bara ekki segja mér
það, og kannski tekur þú ekki
eftir því. En allir karlmenn líts
við, þegar þú gengur fram hjá
þeian. Hann er blindur mann—
fjandinn, ef hann sér ekki, livað
þú ert falleg.
— Kannski hann sé blind
ur, sagði ég. Svo gleymir þú
líka, að hann er hér um bil
tuttugu árum eldri en ég.
Ég hló, og eftir dálitla um—
hugsun hló hann líka. Við vorum
hamingjusöm.
— Við giftumst bráðum, sagði
ég. Og þá þanft þú ekki að vera
afbrýðisamur lengur.
— Bráðum? endurtók hann, og
það dimmdi yfir honum. Þú
verður að bíða í þrjú ár að
minnsta kosti.
— Hvað eru þrjú ár? sagði ég.
Nítján ár og þrjú til viðbótar —
þá verð ég tuttugu og tveggja Sra?
Við föðmriðumst og gleymdum
ölíu öðru en því, að við vorum
ung. Og þó átti æska mín sök á
því, hve mér óx í augum öryggi
fólks, sem sagði við mig:
— Þú ert hálfgerður krakki —
þú skilur þetta ekki. Þú kemst að
raun um það seinna.
Mér fannst ógnun dyljast i
raddblænum, þegar fólk sagði
þetta, og það setti að mér ótta,
sean ég reyndi að dylja — það
var eins og ég væri seik um
eitthvert glappaskot. Og ég heyrði
innra með mér ásakandi rödd,
sem sagði, að ég væri að draga
Maríó á tálar, þó að ég skrökvaði
aldrei að honum.
— Þrjú ár, hélt ég áfram.
Þetta breytist, þegar þú kems,
i fasta vinnu. Þá getum við farið
að leita að herbergi handa okkur.
Og þó að það dragist í þrjú ár,
þá getum við beðið eftir því,
þegar við viljum bæði það sama.
— Það er alveg satt, elskan
min, svaraði hann og kyssti mig.
Hann sleppti mér ekki, þó að
hann heyrði einhvern ganga fram
hjá. Það var dimmt —• það tekur
ekkert eftir okkur, hvíslaði hann.
Og á sumrin eru allir svo um—
burðarlyndir við ástfangið fólk
sem kyssist — líka lögregluþjón—
arnir.
Ég stalst til þess að líta á úrið
hans, og svo sleit ég mig lausa.
— Það er að minnsta kosti tíu
mínútum of fljótt, sagði hann.
En það sagði hann æviniega 02
ég vissi, að það var ekki -crit.
Við leiddumst og gengnm hratt.
Maríó var í bezta skapi og hafði
uppj alls konar ráðagerðir En
þær hafði ég allar heyrt áðui.
Hann endurtók ætíð fyrirætlann
sínar með sömu orðum kvöld eftir
kvöld, rétt eins og hann byggist
við, að ég gleymdi þeim að öðrum
kosti. Eða hann gleymdi þeim
sjálfur. Gatan var mannlaus. við
vorum ein, og fótatak okkar bert>
málaði í kvöldkyrrðinni. Mér
fannst, að við hefðum búið saman
gömul og hefðum gefizt upp eins
og annað gamalt fólk fyrir ein-
hverju, sem var okkur ofjarl —
einhverju, sem vildi komast upp á
milli okkar. Kannski var það
þögnin, sem blés mér þessu í
brjóst — kannski háir og sléttir
múrarnir, sem við gengum með
fram. Það var kæfandi sumarhiti
og mér fannst ég sjá fólkið, sem
drepið var í hverri skonsu bak
við_ glugga hinna stóru leiguhúsa.
Ég leit til Maríós, sem var svo
stæltur og stolzaralegur við hlið
mér. Það var þrjózkuleg
hrukka á milli augnabrúnanna á
honum, og ég þrýsti rnér upp að
honum, og hann tók utan um
mittið á mér. Ég fann, að ég hafði
aldrei elskað hann eins heitt
og þetta kvöld, og það lá við, að
ég brosti að sjálfri mér. Það varð
dálítil bið á því, að ég .kveddi
hanri, þegar við komum að húsinu,
þar sem ég átti heima. Ég hafði
aldrei fyrr verið svona seint á
kvöldi úti með honum, og þó gat
ég ekki slitið mig frá honum.
Loks tók hann lyklana úr hendi
T í M I N N — SUNNUDAGSBLAP
621