Sunnudagsblaðið - 26.04.1964, Qupperneq 13

STRAKURINN
Frh. af bls. 327.
hann hafði gefið upp, að hann var
frá góðu heimili og einn margra
systkina. Að því er námið snerti
var vitnisburður hans heldur lak-
legur.
hennan sama dag fór ég heim
til drengsins til fundar við for-
eldra hans. I>að hafa löngum ver-
iö talin heídur þung spor sér-
hvorjum að flytja öðrum sorgar-
tíðindi, t. d. fregnir um ástvina-
missi. En ég held að það geti ver-
ið álitamál, hvort crfiðara sé að
flytja slíkar fréttir, eða segja
góðum foreldrum frá hrösun
barna þeirra í þeirri mynd, er að
framan greinir. Hér var ekki að-
eins um hnupl að ræða, heldur
einnig furðulega mikla leikni 10
ára barns í því, að fara með ósann
indi. En hvernig sem mér var
ihnanbrjósts, þegnr ég lagði upp
í þessa ferð, þá var mér vfssu-
'ega hughægra, þegar ég hélt til
baka. Faðir drengsins var fjar-
verandi, en móðfrin heima." Og
hún tók tíðindunum með þeirri
Prýði, sem einkennir góða og
skynsama móður við slíkan atburð.
Hún sagði, að af hennar mörgu
börnum væri þessi drengur einn
misheppnaður, hann hefði reynzt
hnuplgofinn,' ósarihsöguU mjög og
virtist skjóta skoUeyrum við öll-
um éminnlngum. Hér var sýnilega
Um gott heimUl að ræða og fyrir-
myndar foreldra. Og eflaust hef-
ur það orðið fyrir giftusamleg á-
brif foreldranna og heimilislífs-
ms yfirleitt, að hið góða, sem
fólst hið innra með þessum pöru-
Piltí, náði yfirhöndirini að lok-
um, svo að hann varð dugandi
maður bæði til sjós og lands, og
yfirleitt sæmilegur þegn þjóðar
sinnar. Það fer stundum svo, sem
segir í fornum málshætti, að oft
verði góður hestur úr göldum fola.
En þar mun það oftast skipta
mestu máli, hver heldur f taum-
inn og hvernig það er gert. — í
bctta sinn mun það öllu öðru
ffemur hafa verið góðvild og þol-
inmæði foreldranna, sem hafði
iaumhaldið og stýrði í rétta átt og
vann sigur.
ÞAÐ má til sanns vegar færa,
að fyrsta verulega skotvopn
mannsins hafi verið hið svo-
nefnda ,,bómerang“ liinna ó-
^ilönduðu Ástralíumanna.
Fyrstu gerðir kastvopns þessa
eru glalaðar inn í móðu fortíð-
arinnar. Þetta íbogna kastvopn
sem hverfur aftur í sömu átt
og því var kastað úr, hefur liiot-
ið mikla frægð, enda þótt fáir
hvítir merin kunni að nota það.
Bómerang er tií í ýmsum gerð-
um og stærðum og ekki allar
með þeirri náttúru að svífa aft-
ur í áttina til eiganda síns.
Kastfimi er deyjandi list.
ITnlfar og axir hafa komið í
staðinn fyrir steinaldarvopnin.
Vert ér að hafa í huga, að snjail
ir bómerang-kastarar eru sjald
gæfir, jafnvel meðal liinna inn-
fæddu. Það útheimtir ekki ýkja
mikla leikni að fá vopnið til að
snúa við í loftinu og koma aft-
ur í áttina til kastarans, en
elnungis fáir útvaldir hafa getu
til að láta það berast aftur í
seiiingarfjarlægð frá sér.
En til að góður árangur uá-
ist í þessari kastíþrótt þarf
meira til en leiknina í með-
höndlun vopnsins. Það skiptir
miklu máli, hversu vel gripur-
inn er smíðaður. Maður getur
vel ímyndað sér, hve mikla
þolinmæði og útsjónarsemi
þurfi við smíðina, og einnig
val viðarins, sem liún útheimt-
ir, en verkfæri öll hafa verið
og eru jafnvel enn af frum-
stæðri gerð.
Leikinn Ástralíu-frumbyggi
getur varpað bómeranginu sínu
drjúgum lepgra en krikiket-
bolta eða spjóti. Talað hefur
verið um fjarlægðir allt að 150
stikum. En staðfesta metið setti
hvítur maður, Frank Claiming
að nafni, prentari í Sydney.
Hann kveðst hafa lært að varpa
bómerangi sjö ára gamall af
gömlum frumbyggja. En eitt
sinn tókst honum að varpa þv’í
140 stikur, framfyrir tré pitt í
skemmtigarði í Sydhey og aft-
ur til baka.
Á svæðum þeim í Ástraliu,
sem siðmenningin hefur lagt
undir sig, er bómerarig-kast lítt
eða ekki iðkað af neinni alvöru,
eri' sumsfaðar- er vopnið selt og
riótkuri þéss sýnd. Það er eiri-
Vörðungu á einstaka afskékkt-
um stað, að riotkun bómerangs
' viðhelzt í sinni gömlu mýrid.
Eftirlíkingar þær af bémer-
ang, sem falar eru ferðamörin-
um í Ástralíu, hafa ekkert nota
gildi. Ekta eintök eru orðin
mjög sjaldgæf, en eru því dýr-
mætari sem safngripir, —
hlekkur í þróunarsögu manns-
ins. Orðið .bomerang’ er þekkt
um allan heim og getur ekki
táknað annað en það eina rétta:
visst, sérkennilegt ábald frum-
byggja Ástralíu. 1
Sumt fólk er ævinlega að fár-
ast yfir því, aS róslr sknli hafa
þyrna. Ég er aftnr á mótl þakk-
látur fyrir, aS þyrnar skuli hafa
rósir.
Eftirfarandi auglýsing var skrif
uð á spjald við grasblett fyrir fram
an liús: Öllutn er velkomið aS
nota grassláttuvélina, svo framar-
lega setn ekki er farið meS hana
út úr garðinum.”
Ritstjóri: Hðgni Egilsson
Útgefandi: Alþýðublaðið
Prentun: Prentsraiffja
Alþýffublaffsins.
ALÞÝÐUBÞAÐIÐ - SUNNUDAGSBLAÐ 333