Tíminn - 13.12.1970, Side 2

TIMINN
SUNNUDAGUR 13. desember 1970
S.V.F.R. verSur haldinn í dag, sunnudaginn 13.
desember, að Hótel Sögu, Súlnasal, og hefst
klukkan 2 e.h.
Venjuleg aðalfundarstörf.
■v
Stjórnin.
__________________________________________________I
erfitt að starfa án þeirra. En
samt gæti verið blómlegt
kirkjulíf, þótt kirkjur, það er
hin sýnilegu'guðsþjónustuhús-
fyrirfyndust engin.
Sumir segja því, a& ekki
þurfi og varla megi byggja
kirkjur heldur sjúkrahús,
skóla og stofnanir eða hæli til
hjálpar og líknar.
En það væri álíka viturlegt
og segja: Að ekki mætti og
þyrfti að byggja skóla, af því
að hægt væri að kenna í heima
húsum. Öll starfsemi þarf
sinna starfsstöðva. Andi Guðs
birtist í efni jarðar.
En öll sjúkrahús og flestir
skólar, flest hæli handa bág-
stöddum og allar líknarstofn-
anir og tryggingar eru kirkjan,
ávextir hennar og áhrif á ein-
hvern hátt, meira að segja með-
al ókristinna þjóða. Þær hafa
lært það og lagað sig eftir því.
Kirkja, skóli, sjúkrahús er hin
sýnilega þrenning kristins
þjóc/lífs.
Og kirkjan hefur afhent eða
látið af hendi til umsjónar og
á vald öðrum til dæmis ríki og
borg fjölmargt af sínum hug-
sjónum. Og velferðarríkin svo-
nefndu hafa sótt svo að segja
allt sitt bezta til hennar og
halda svo stundum, að hennar
þurfi ekki lengur með. Hún
sé úrelt og nokkurs konar rúm
liggjandi langamma, sem höfð
sé með af því að ekki sé svo
auðvelt að losna við hana án
skammar. En hvert hlutverk
kirkjunnar er og hefur verið,
kemur bezt í Ijós, þar sem
kristniboð er hafiö og starf-
rækt.
En um leið og kirkjan.hús
til guðsþjónustu er byggt
koma þar einnig skólar og
sjúkrahús, hjúkrun, fræðsla.
lí'kn og mannróttindi. Og oft
síðar jafnrétti og bræðralag.
Og í velferðamkjunum er
margfalt meira fé varið til
sjúkrahúsa, bygginga þeirra
og rekstrar, skóla, bygginga
þeirra og rekstrar, helJur en
til kirkjubygginga og kirkju-
legs starfs.
Þótt ótrúlegt sé, þá er það
næstum ekkert, sem greitt er
úr almennum sjóðum borgar
og ríkis til kirkjubygginga,
meira að segia hér á landi,
sem hefur þá sérstöðu, að hér
eru engin varanleg kirkjuhús
að heita má, nema þau sem
byggð eru á allra síó’ustu tím-
um.
Og enn aumingalegri verður
þessi öfundarvæll fólksins,
sem sér eftir fé, sem varið er
til kirkjubygginga og telur
það tekið frá öðrum menning-
arstofnunum og standa þeim
fyrir þrifum, þegar þess er
gætt að kirlijubyggingaféð
kemur nær eingöngu sem
einkaskattur, sem fórnfúsa
fólkið leggur á sig sjálft, og
gefur vegna sinnar æðstu hug-
sjónar. Og sama fólkið gefur
einnig mest til sjúkraJiúsa «g
líknarstarfsemi. Og eitt er vist,
að gæti fólkið sem er á móti
kirkju og kirkjum eins mikið
til sjúkrahúsa og líknarstarfa,
þá væru tvö sjúkrarúm handa
hverjum sjúklingi á landi hér.
Kirkjubyggingafólkið er fátt
en þa3 er fómfúst og félags-
lega á háu menntunarstigi.
Það gefst aldrei upp, þrátt fyr-
ir erfiðleika og misskilning,
níð og næstum ofsóknir á
stundum. Bláköld ósannindi
eru borin á borð um fjárveit-
ingar til kirkjubygginga dag
eftir dag og ár eftir ár og
þeim er því miður alltaf trú-
að.
Og samt eru það éfcki kirkju
byggingar sem eru kristinn-
dómur og kirkja.
Kirkjan er .Guðs hönd að
starfi í sálum og samfélagi
manna, ef hún fær að njóta
sín fyrir þröngsýni og hefð-
bundnum kenningafjötrum.
Kenning Krists um góðleik-
ann, frjáls og fögur eins og
vöxtur barns og blíður vor-
blær er hinn sanni andi kirkj-
unnar. Sá andi verður auðvit-
aS aldrei í húsum byrgður né
á altari kveiktur. Hann er ííf-
ið og sannleikurinn, sem bezt
gæti birzt í guðsþjónustu.
Kirkjan sem stofnun hefur
stundum gleymt sínum meist-
ara og villzt um stund, en hún
hefur þó aldrei úthýst honum
alveg. Þess vegna verður ekk-
ert líknarstarf né leiðbeining-
ar, hvorki f sjúkrahúsum, skól-
um né löggjöf og samskiptum,
unnið án þess að hafa kraft
hennar, kraftinn frá Kiristi
með í ráðum og dáðum.
Að vanrækja kirkju er álfka
viturlegt og rányrkja túns eða
veiðiár. Ef við slítum „þráð-
inn að ofan“, þá erum við í
voða stödd.
Heilar milljónaþjóðir hafa
reynt það. Heilar milljónaþjóð
ir gera það á líðandi stund.
Og þær engjast af ótta og
kúgun. Þær stefna fram af
hengiflugi aleyðingar, ef ekki
tekst að bjarga í tæka tíð.
Og kirkjan — andi kristins-
dóms í heiminum — er sú
hönd Guðs meðal mannkyns,
sem ein er fær um að veita
frið og frelsi, sé til hennar
leitað og henni treyst.
„Láttu Guðs hönd þig
Iei9a hér,
lífsreglu halt þá beztu“.
Árelíus Níelsson.

Áðat-
fundur
HVAÐ
Þessi spurning hefur verið á
hvers manns vörum upp á síð-
kastið, vegna samtalsþáttar í
sjónvarpinu.
Rétt er að taka það fram,
að sá, sem þetta ritar sá ekki
þennan þátt. En meginefni
Ódýrt
&>gott

NEZO
qjfvais-
jSktir úr
ZOÍT
BtRAFFIMEERD

SKlC li TAVOLi
FLOKKS
FYRSTfl
SKOZKT
Bells
borðsalt
hafra-
mjöl
í5og25kg pokum

forai„
marsipan
gerduft flórsykur
kökudropar kókósmjöl
krydd kakó sýróp hveifi
vanillusykur strásykur
smjörlíki hunang
skrautsykur
I Alltí jólabaksturinn!
M GeriÖ innkaupin
M tímanlega!
ER KIRKJAN?
hans voru svör við spurningu
þeirri, sem hér er höfð að yf-
irskrift.
Kirkja þýðir hús Guðs. Og
mætti því segja, að hún væri
hvarvetna, þar sem kraftur
hans er að starfi, hvort held-
ur til fræðslu eða framkvæmda
meðal mannanna — hönd
Guðs.
Að sjálfsögðu þarf slíkt starf
einhvern samastað veggi og
þak. Kirkjuhúsin eru slíkur
samastaður. Það væri illt eða