Tíminn - 25.01.1980, Blaðsíða 11

Tíminn - 25.01.1980, Blaðsíða 11
Föstudagur 25. janúar 1980 11 Dómari Annemarie Achinger I Munchen: Dómarakápan minnir mig á, að i hvert sinn sem ég felli dóm, ber ég ábyrgð á örlögum ein- staklings. Lögreglukona Petra Heller I Munchen: t starf- inu veitir einkennisbúningurinn mér sjálfstraust en i einkaiffi gerir hann mig hjálparvana. Margir sjá rautt þegar þeir sjá Iögreglumerkið. Strætisvagnastjóri Elke Beisswenger i Hamborg: Maðurinn minn dáist aö mér i vinnunni. En þegar ég bið ein- stöku sinnum um aö fá fjöl- skyldubilinn, nöldrar hann. Fluglæknir Dr. Ursula Herrmann i Köln: A hver jum mánuði þarf ég ao taka þátt i 10 flugtökum og 10 lending- um. Ég flýg með allt frá þyrlum til Boeing 707,öllum flugvélateg- undum. Lögreglukona Gerda Böhmer f Bonn: Hvað mig varðar, vinn ég ekki launanna vegna. En ég vil vera sjálfstæð og likar vel að vinna undir berum himni. séra og fljúga. 1. mars 1979 var hin fagr a Ur s ula úts kr ifuö og hóf störf við herflugvöllinn i Köln- Wahn, hjá hersveit þeirri, sem sér um aðfljúga með kanslarann og forsetann til allra áfanga- staða innan lands sem utan. Þar hefur hún 700 hermenn á sinni könnu. Hún er eina konan i her- deildinni. Hún er hreykin af þvi og einkennisbúningnum, sér- staklega af silfurvængjunum með staf Eskilópfusar á hægri brjpstvasa. Hún er ein um þá upphefð i vestur-þýska hernum. — Okkar búningur er músa- grár, segir aftur á móti Elke -Beisswenger i kvörtunartón. Hún er 28 ára gömul og keyrir strætisvagn i Hamborg. Og höfuðbúnaðurinn, hvort heldur hann er bátur eöa derhúfa er s vo óklæðilegur aðhennar áliti aö enn sem komið er hefur hún aldfei borið hann. Ókeypis vinnu- fatnaður er sem sagt ekki aðal- aðdráttaraflið við þetta starf. — Min ástrfða er að keyra bil, viðurkennir ElkeBeisswenger. I 3 ár hefur henni tekist að aka þessu 17 metra skrimsli klakk- laust í Hamborgarumferðinni. Farþegar sýna henni oft viður- kenningarvott fyrir. Þegar hún er á næturvakt, sem lýkur kl. 3.30 að morgni er henni oft boðin karlmannsvernd, en yfirleitt eru verndararnir i hópi þeirra, sem hafa fengiö sér einum of mikið neðan i þvi. Þá gagnar hvorki einkennisbúningur né færni i starfi. Elke kallar á hjálp starfsbræðra sinna i kalltæki. Annemarie Achinger dómari tekur karlmannsvernd sem sjálfsagðan hlut. HUn hefur nú verið dómari í skilnaðarmálum i nokkra mánuði en áður stundaði hún málflutningsstörf. — Þetta er brautryðjandastarf, heldur hún fram,en hún þiggur þakklát ráðleggingar sér reyndari starfsbræðra, enda er hún ekki nema 34 ára að aldri. Starfs- bræðrunum er ekki á móti skapi að vera Annemarie innan hand- ar, því að hún er með glæsilegri konum. Það skiptir ekki einu sinni máli, hvort einkennisbún- ingur hennar, svört dómarakápa með satinbryddingum, klæðir hana eða ekki. Dómarinn hefur engar áhyggjur af þvi að eigin lega er kápan hennar aðeins af stutt. — Myndugleiki felst ekki i klæðnaði, segir hún. Meiri viröing borin fyrir konunni í einkennisbúningi — Sömu skoöunar er eftirlits- kona í járnbrautarlestum,Mari- anne Strasser. HUn er 25 ára. Þegar hún er að leita farmiða- lausra farþega um borð i lestum er húnóeinkennisklædd. Þar fær hún misjafnar móttökur hjá þeim s em s ekir er u, og hún getur ekki gert öllu meira en að segja þeim að fara á kvörtunarskrif- stofuna. Marianne liður betur, þegar hún annast eftirlitsstörf á járnbrautarstöðvunum, en þá ber hún einkennisklæðnað. — Þar draga farþegarnir oft fram miðana sína óumbeðnir. IngridHinterneder póstfreyja getur hins vegar ekki alveg treyst þvi að einkennisbUningur hennar haldi yfir henni hlifi- skildi. — Hann virðist espa hvern einasta hund upp. Hún hefur nú i pússi sinu úðunarefni gegn hundum, sem Pósturinn leggur henni til. Þvi beitir hún ef hundur gerir sig liklegan til að ráðast á hana og nú finnst henni hún óhult, þó að i einkennisbún- ingi sé. Ingrid er núna 38 ára, en hefur þegar i 14 ár borið ein- kennisbúning sinn og hyggst halda áfram þessu starfi, þar til hún kemst á eftirlaun. — Þegar alltkemur til alls hef ég til þessa borið út min 50-60 kiló daglega án þess að gera vitleysu. Þrjár silfurstjörnur á erm- inni gefa til kynna óvenjulegt s tar f Wilmu Zamz ow i Hambor g, en hún er 42 ára. Hún er lög- regluforingi í Hamborg. Það er ekki svo lítill árangur, þegar tekið er. tillit til þess, að þegar Wilma gekk i lögregluna fyrir 20 árum, varö hún að skara fram úr starfsbræðrum sinum öllum, ef hUn átti að gera sér vonir um stöðuhækkun. HUn varð að gang- ast undir mörg próf og námskeið og þar varð hún að skila lang- bestum árangri. Samt sem áður hefur Wilma ekki lagt sérstakan metnað i það að standa jafnfætis karlmönnunum i stéttinni. — Það verður að viðurkennast að þeir hafa meiri likamsburði en við. Okkar styrkur liggur i þvi sem við segjum. Vegna þessarar skoðunar neitar hun að bera vopn og hefur aðallega afskipti af börnum, unglingum og konum, að visu á „siðspilltustu milu heims- ins", Reeperbahn. En i St. Pauli nýtur konan i olifulitaða ein- kennisbúningnum og 27 undir- mennhennar-mikillar virðingar. Hamborg er eina þýska borgin sem hefur ráðiö konur í allar deildir lögreglunnar. Sá einkennisbúningur, sem lengsta hefð hefur að baki er búningur systur Cöliana sem er 52 ara. Það er nunnuklæðnaður Reglu hinna liknsömu systra. Cölana hefur ekki áhuga á þvi, ac breytingar verði gerðar á bUn- ingi hennar i nýtiskulegri átt, þvi að tilgangur nunnanna er enn sá sami að hjálpa þeim, sem sjúkir og þurfandi eru, i nafni Krists. Systir Cöliana getur reitt sig á, að hvarvetna muni hennar ein- kennisbúningi vera sýnd virðing. Kona getur ekki verið föðurleg, þó að hún sé prestur Það litur ofurlitið öðru visi út, þegar kona vill predika orð guðs. Um þaö getur Susanne Kahl sóknarprestur i Berlin borið. — Kona getur ekki verið fööurleg, þó að hún sé prestur en guð er faðir, er sifellt sagt við hana, þegar hún er „meðal bræðra". En Susanne Kahl sem er 31 árs, hefur aðra skoðun á málinu. — Vinnubrögð min eru ofurlitið mannúðlegri. Þau beinast fyrst og fremst að sálusorgarastarf- inu. / Upphaflega hafði hún á tilfinn- ingunni, þegar hUn klæddist hempunni að hún væri i grimu- klæönaöi. Hún varö fyrst aö til- einka sér þá hugsun að hempan gerir henni auðveldara fyrir i starfinu. Það er sameiginleg reynsla þeirra kvenna sem bera ein- kennisbUning i starfi. Þar meö gefa þær til kynna að einkennis- búningurinn hafi áhrif á allt þeirra Hf. Er þá að undra, að sérhver karlmaður breytir af- stöðu sinni til konunnar, þegar hún iklæðist einkennisbUningi sinum? Penguin Books 1979. 359 bls. Um fá fyrirbrigði i pólitiskri hugmyndafræði samtimans hefur meira verið rætt og ritað aö undanförnu en Evrópu- kommúnismann svonefnda. t þessari bók eru birtar nokkrar ritgerðir, þar sem höfundar reyna að komast að niðurstöðu um það, hvort um sé að ræða virkilega stefnubreytingu hjá kommUnistaflokkum V-Evrópu eða ekki. Af efni bókarinnar má nefna, að ritgerðir eru um f jóra stærstu kommúnistaflokka vesturlanda, þann Italska, franska, spænska og portúgalska. Þá má nefna grein um nýjar skoðanir kommúnista á efnahagsmálum, grein er um þá ögrun við sovéska forystu, sem í Evrópukommúnismanum felst, og önnur um viðbrögð Bandarikjamanna við þessari nýju tegund kommilnisma. Loks er að geta greinar um sambUÖ Evrópukommúnismans og Páfarikisins. Greinarnar eru ritaðar frá mismunandi sjónarhornum og allar af mikilli þekkingu. Niður- staða þeirrar umræðu, sem fram fer á siöum bókarinnar virðistmérverasU, I sem stystu máli, að EvrópukommUnisminn sé engin blekking, heldur hrein- skilnisíeg og einlæg stefnu- breyting kommúnistaforingja á vesturlöndum. Sá dagur muni þó enn alllangt undan að þessi stefnubreyting nái að vinna al- mennt traust og fylgi. Alan Palmer: The Penguin Dictionary of Twentieth Century History. Penguin Books 1979. 403 bls. Fyrir fáum árum kom út upp- flettirit eftir sama höfund, The Penguin Dictionary of Modern History, og nlaöi yfir tímabilið 1789-1945. Þessi bóker uppfletti- rit i sögu 20. aldarinnar. Upp- flettiorö eru á 3« þUsund og getiö bæði atburða og manna. Flestar eru greinarnar stuttar, en mjög ljósar og skýrar og villur torgætar. Smávegis óná- kvæmni gælr.þó á stöku stað og má vafalitið rekja til litilla heimilda, sem höfundur hefur haft við hendina. Sem dæmi má nefna, að þar sem fjallað er um Island, bls. 184-85, segir, að Is- lendingar hafi haft heimastjórn á millistrlösárunum. Þetta er rangt, eins og flestum tslend- ingum mun vonandi kunnugt. Heimastjórn höfðum viö aðeins á timabilinu 1904-1918. Nokkra ónákvæmni má einnig finna i frásögninni af Þorska- striðunum, bls. 89-90. Höfundur getur ekki um deilurnar vegna útfærslunnar i 12 mflur, og óljóst er sagt frá endalokum togveiða Breta við tsland. Að öðru leyti viröist mér þetta rit hið gagnlegasta. Uppflettiorð eru skýr og tilvisanir milli þeirra einkar ljósar. Alan Palmer er einn af vir tari sagnfræðingum Breta. Sérgrein hans er saga Austur- og Mið- Evrópu á siðari öldum og hefur hannritaðnokkurrit á þvi sviði. Auk þess hefur hann samið ævi- sögur þeirra Metternichs, Alexanders I RUssakeisara, Bismarcks, Vilhjálms II Þýska- landskeisara og Georgs IV. Bretakonungs. —Jón Þ. Þór.

x

Tíminn

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Tíminn
https://timarit.is/publication/50

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.