Tíminn - 17.02.1990, Blaðsíða 10

Tíminn - 17.02.1990, Blaðsíða 10
io m HELGIN Laugardagur 17. febrúar 1990 SAKAMÁL SAKAMÁL SAKAMÁL SAKAMÁL SAKAMÁL Litlu leiksysturnar voru óaðskiljan- SAKAMA Verj'andinn hélt þvíframaö morðinginn hefði trufíast á geðs- munum vegna álags íbardög- um i Víetnam. Það var ekki tek- iðtilgreina. Ðómarar láta iðulega í ljós álit sitt á þeim málum sem þeir hafa fjallað um og sumir nota stór orð. Joseph Campbell, hœstaréttardómari í San Bernadino—sýslu, var einn þeirra. Hann sagði um tiltekið mál. —Þetta var eitt viðbjóðslegasta, fyrirlitlegasta, villimannlegasta og óhugnanlegasta mál sem ég hef ver- ið svo óheppinn að vinna að. Allir voru honum sammála. Hér var átt við mál sem í blöðum var kallað „leiksystramorðin". Þá voru tvœr telpur myrtar, sjö og tíu ára gamlar. Báðar gengu þœr I grunnskóla í þorpinu Yucaipa. Su sjö ára hét Linda Christine Hubbard. Vinkona hennar, Teddy Elizabeth Engelman, var nýorðin tíu ára. Þœr gengu saman í skóla, léku sér alltaf saman og dóu sáman þann 12. apríl 1980. Grimmur morðingi þessara fal- legu telpna gat ekki haldið verknað- inum leyndum nema skamma hríð. Þá var það tilraun hans til að dylja glœpinn sem kom honum í fangelsi og þar með beindist athyglin að hon- um vegna morðannaÞann 12. april 1980 um kvöldmatarleytið var skrif- stofu lögreglustjóra í San Bernad- ino-sýslu gert viðvart um að telpn- anna vœri saknað frá heimilum sín- um í Calimesa. Þœr höfðu farið út um fjögurleytið til að róla sér á ná- lcegum leikvelli en þegar tók að rökkva og þcer skiluðu sér ekki þá hjálpuðu börn á hjólum og brun- brettum foreldrunum við leitina. Frank Bland lögreglustjóri kall- aði til þrjá fulltrúa sína og bað þá að sinna málinu með forgangi. — Von- andi verðum við jafnheppnir og i síðustu viku, sagði hann og átti þar við atburð sem varð nokkru norðan við Calimesa, í eyðimerkurþorpinu Highland. Þar var fimm ára stúlka í umsjá ömmu sinar að leika sér úti með þriggja ára bróður sinum þegar hún var Ibúar brugðust vel við kalli lögreglunnar um aðstoð og á þriðja hundrað manns leituðu, gangandi, ríðandi og í þyrlum í erfiðu lands- lagi. Sólarhringsleit bar engan ár- angur og lögreglan taldi nánast víst að telpan hefði orðið fórnarlamb glœpamanns. Þar sem hún var af bláfátœku fólki hafði henni tcepast verið roent til að krefjast lausnar- gjalds. Predikarí lét rœna baminu San Bernadino-sýsla er griðar- stór og nœr inn í Mojave-eyðimörk- ina að landamœrum Nevada. Þarna er óskaplega heitt og hafa margir lát- ið þar lífið við að leita að týndu fólki. í þetta sinn hrjáði hitinn leitar- fólk mjög. Margir örmögnuðust og legar, bœðií lífi • 0 varð að fá björgunarfólk til að koma þei Nokkrum dögum síðar var lög- reglustjóra sagt að 16 ára frœndi telpunnar hefði verið á pínugolfvelli í grenndinni með alla vasa fulla af peningum. Frést hafði að hann hefði gefíð vinum sínum gjafir. Lögreglan gaf sig á tal við piltinn sem viðurkenndi fljótlega að til hans hefði leitað predikari nokkur, sem einnig var vel þekktur fasteignasali í Calimesa, og beðið sig að ná telp- unni. Honum líkaði ekki það um- hverfi sem hún byggi við og hann vildi gjarnan kenna henni sitt af hverju. Pilturinn sagðist í fyrstu hafa neitað að gera þetta fyrir 50 dollara en þegar upphœðin var orðin 230 dollarar þá stóðst hann ekki mátið. Samdœgurs var haft uppi á húsbil predikarans þar sem hann stóð utan við kaífistofu í Red Bluff í 900 km fiarlœgð. Predikarinn og telpan voru í fasta svefni. Maðurinn var hand- tekinn en telpan afhent yfirvöldum. Með þetta i huga fóru lögreglu- mennirnir Majors, Colfer og McDonald til Calimesa og sögðu foreldrum týndu telpnanna frá hinni sem tynst hafði og fundist heil á húfi viku áður. Þeir bcettu við að á meðan líkin fyndust ekki vœri full ástœða til að vona það besta. Fengin var lýsing á telpunum og prentuð á spjöld, sem síðan voru hengd upp á veggi og staura hvar- vetna. Linda Hubbard var 122 sm há og 28 kíló með sítt, dökkt hár og stór, brún augu. Þegar hún hvarf var hún klœdd blágrœnum smekkbux- um, appelsínugulum bómullarbol og hvítum strigaskóm. Teddy Engelman var einnig 122 sm, 37 kíló, ljóshœrð og bláeyg. Hún var í snjóþvegnum gallabuxum, hvítum bol og hvítum skóm. Faðir Lindu var miður sín þegar hann sagði lögreglunni að telpurnar hefðu verið í bakgarðinum þegar hann og móðir Lindu hefðu ákveðið að skjótast út í búð. Þá spurðu telp- urnar hvort þcsr mœttu skreppa á róluvöllinn á meðan. Þeim var leyft það ef þœr kœmu aftur eftir hálf- tíma. Likin í ruslagámi Erfitt var að ímynda sér að í samfélagi á stoerð við Calimesa, þar sem allir þekkja alla, hefði enginn séð telpurnar hvorki á leið á rólu- völlinn né til baka aftur. Þœr fóru út úr garðinum hjá Lindu og virtust svo gufa upp. Majors sagði að ekki mœtti gera ráð fyrir glœp en miðað við allar að- stœður vœri það því miður liklegasta dauða Philip Lucero vaföist tunga um önn við aö útskýra blóöið sem var um allt húsið sem hann reyndi að kveikja í. skýringin. Majors sneri aftur til skrifstofu sinnar í San Bernadino um níuleytið um kvöldið og var að hella sér í kaffibolla þegar hringt var. Hann svaraði í símann en kallaði svo út félaga sína, O'Rourke og Edm- onds, og bað þá að koma hið snar- asta. Klukkan tíu voru þrír svip- þungir lögreglumenn komnir til þorpsins Yucaipa, sem var í eyði- mörkinni, sjö km austar. Majors útskýrði á leiðinni að Floyd Tidwell, aðstoðarlögreglu- stjóri hefði hringt til sín og sagt sér að áldósasafnari hefði verið að róta í ruslagámi við Plaza-stórmarkaðinn með broddstaf og stungið á tveimur stórum plastpokum. Þá rann blóð út um götin. Þegar dósasafnarinn reyndi að toga annan pokann ncer sér í gámn- um, rifhaði hann og lítill fótur féll út um rifuna. Maðurinn hrökk illilega við en hljóp inn i verslunina og sagði framkvoemdastjóranum frá fundi sinum. Sá hringdi strax til lög- reglunnar. Lögreglumennirnir byrjuðu á að gera ráðstafanir til að enginn kœmi nálœgt gáminum. Majors talaði við dósasafnarann og síðan var svœðis- ins gœtt þar til rannsóknarlögreglan og tœknimenn komu á vettvang. Umhverfi gámsins var rannsakað vandlega og ljósmyndir teknar frá öllum sjónarhornum en síðan var plastpokunum lyft upp úr. Blóðið lak úr þeim og flugnager mikið fylgdi þeim. Enginn vafi lék á að í pokan- um voru lik. Ljóst var að sáralitlu munaði að líkin fyndust. Hefði dósasafnarinn ekki verið þarna einmitt þá, hefðu liðið í mesta lagi sex klukkustundir þar til gámurinn var fjarloegður og þá hefðu líkin fljótlega grafist undir mögum lestum af rusli. Þar með hefðu telpurnar bœst í hóp hundraða fórnarlamba sem hverfa gersamlega af yfirborði jarðar; Undarleg íkveikja Það var farið að dimma þegar meinafrœðingur í San Bernadino klippti pokana utan af líkunum. Eftir lýsingu foreldra telpnanna að dœma lék ekki minnsti vafi á að þetta voru líks Teddy Engelman og Lindu Hub- bard. Þcer voru fullklœddar og hafði verið stungið á höfuðið niður í pok- ana. Fljótlega varð ljóst að telpurnar höfðu ekki verið kynferðislega áreittar. Á höfði Teddy var stórt, gapandi sár eins og hún hefði verið barin með beittu áhaldi, ef til vill brotinni flösku. För á hálsi Lindu bentu til þess að hún hefði verið kyrkt með sinni eigin hálsfesti. Áverkar á úlnliðum hennar bentu til að hún hefði einnig verið bundin. í ljós kom el'tír leit i gámnum að skó Teddy vantaði alveg. öll önnur fot telpnanna voru á sínum stað. Hvers vegna voru aðeins skórnir fjarlœgðir? Tidwell gat sér þess til að einhver hefði tekið telpurnar upp i bíl og œtlað að ráðast á Teddy en hún veitt mótspyrnu. Þá hafi árásarmaðurinn slegið hana í höfuðið en orðið hrœddur þegar honum varð ljóst að hún var látin. — Hann goeti þá hafa myrt hina svo hún þekkti hann ekki aftur, átti Majors við. Majors og O'Rourke urðu eftir við verslunarmiðstöðina og rceddu þar við fólk. Enginn hafði séð neinn fleygja plastpokunum í gáminn. Önnur spurning vafðist mikið fyrir lögreglunni: Telpurnar höfðu verið numdar brott um hábjartan dag á al- mannafoeri en samt virtist enginn hafa séð þœr. Calimesa er svo lítill bœr að þar er ekki einu sinni slökkvilið og skógarverðir sjá um þá hlið mála. Því var það Jere Lord, yfirmaður í skógareldadeildinni, sem vakti O'Rourke af vœrum blundi um nótt- ina og tilkynnti honum um íkveikju. O'Rourke hélt að slíkt gceti hoeg- lega beðið til morguns en Lord kvaðst hafa haldið að hann vildi vita þetta strax því hann teldi íkveikjuna tengjast morði litlu telpnanna tveggja. Bensín og blóð Um sexleytið var O'Rourke bú- inn að skýra fyrir Tidwell og Majors það sem Jere Lord hafði sagt honum Teddy Engelman (að ofan) og Linda Hubbard. Þær vom tíu og sjö ára þegar morðingi lokkaði þær inn til sín og fleygði síðan líkunum til greina. í símann. Eldurinn kom upp í svefh- herbergi í hvítu timburhúsi sem stóð við almenningsgarðinn í Calimesa. Nágrannar höfðu orðið hans varir um ellefuleytið um kvöldið. Þegar slökkvilið kom á vettvang var húsið mikið skemmt. Lord, sem var þaul- vanur eldi af öllu tagi, kvaðst viss um að hann hefði fundið bensínlykt. Rannsókn í svefnherberginu leiddi í ljós að eldfimum vökva hafði verið stökkt þar um allt. — Þetta er áreiðanlega íkveikja, fullyrti hann. Eigandi hússins var hinn 34 ára gamli Philip Louis Lucero sem kvaðst vera vélgoeslumaður hjá fyr- irtoeki í Redlands. Kona hans og fimm ára sonur voru í heimsókn hjá oettingjum í öðrum boe. Lucero kvaðst hafa fengið sér neðan í því og sofhað með sígarettu. Hann vaknaði þegar reykurinn cetlaði að kcefa hann og þá var húsið fullt af reyk. — Þetta var heimskulegt af mér, sagði hann og lögreglumenn voru sammála en þeir áttu við allt annað. Sígaretta kveikir aðeins í á einum stað en ekki mörgum og ummerkin eru allt öðruvísi. Hér var vel ljóst að kveikt hafði verið i eldfimum vökva. Við nánari rannsókn fannst stór blóðblettur í gólfteppinu i dagstof- unni. Þá tók rannsóknin aðra stefnu og farið var að leita að meira blóði. Það fannst í rúmteppinu og dýnunni í svefnherberginu. Lucero skýrði það með því að hann hefði verið að reyna að slökkva eldinn þegar hund- urinn þvceldist fyrir honum. Líklega hefði hann óvart slegið hundinn og blóðið hlyti að vera úr honum. Hundurinn, risaskepna af St. Bernhards-kyni, var úti í bakgarðin- um ásamt nokkrum hoenum og önd- um. Ekki var neinn minnsta áverka að sjá á honum. — Þá hlýt ég bara að hafa fengið blóðnasir, sagði Luc- ero. — Ég var víst svo drukkinn að ég man þetta varla. Þrátt fyrir að húsið voeri rannsak- að hátt og lágt og œ fleira koemi fram sem mcelti gegn því, þá hélt Lucero statt og stöðugt við það að annaðhvort hefði blœtt úr hundinum eða nefi hans sjálfs. Gabbaðar inn í húsið í svefnherberginu fann O'Rourke hvita strigaskó og velti fyrir sér hvort frú Lucero gœti átt þá. Þá

x

Tíminn

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Tíminn
https://timarit.is/publication/50

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.