Tíminn - 14.11.1990, Blaðsíða 6

Tíminn - 14.11.1990, Blaðsíða 6
6 Tíminn Miðvikudagur 14. nóvember 1990 Tíminn MÁLSVARI FRJÁLSLYNDIS, SAMVINNU OG FÉLAGSHYGGJU Útgefandi: Framsóknarflokkurinn og Framsóknarfélögin I Reykjavlk Framkvæmdastjóri: Ritstjórar. Aöstooarritstjóri: Fréttastjórar: Auglýsingastjóri: Kristinn Finnbogason Indriði G. Þorsteinsson ábm. Ingvar Glslason Oddur Ólafsson Birgir Guðmundsson Stefán Ásgrlmsson Steíngrimur Glslason SkrifstofurLyngháls 9,110 Reykjavlk. Síml: 686300. Auglýsingasími: 680001. Kvöldsímar: Askrift og dreiflng 686300, ritstjórn, fréttastjórar 686306, (þróttir 686332, tæknideild 686387. Setning og umbrot: Tæknideild Timans. Prentun: Oddi hf. Mánaðaráskrift kr. 1100,-, verð f lausasölu kr. 100,- og kr. 120,- um helgar. Grunnverð auglýsinga kr. 660,- pr. dálksentimetri Póstfax: 68-76-91 Heimsverslun með búvörur Alþjóðasamtök um svokallað almennt samkomulag um tolla og viðskipti (GATT) hafa að undanförnu haldið stranga fundi í Genf um það viðfangsefni sitt, hvernig vinna skuli að því að gera viðskipti með landbúnaðarvörur sem frjálsust landa milli og hvernig og hversu langt eigi að ganga í því að af- nema opinberan stuðning við landbúnað. GATT-samtökin eru afar víðtæk, ná til flestra ríkja heims og breiða sig yfir mestöll heimsviðskiptin. í þessum samtökum skerast allar línur hinna flóknu hagsmuna heimsverslunar og framleiðslukerfa á öll- um sviðum og hvergi kemur betur í ljós en í þessum samtökum hversu vandasamt það er að greiða úr markaðshindrunum án þess að það leiði til hrotta- skapar gagnvart hagsmunum, afkomu og félagslegri stöðu þeirra sem öfgafull markaðshyggja hlýtur að leiða til, ef henni er komið á með offorsi. Allt kemur þetta vel fram í viðræðunum um frjáls viðskipti með landbúnaðarvörur og afnám styrkja- stefnu í landbúnaðarmálum. í þessum viðræðum slær saman hagsmunum og viðhorfum Evrópu- bandalagsins annars vegar og Bandaríkjanna hins vegar. Þrátt fyrir alkunn áhrif markaðsboðskaparins á meginstefnu Evrópubandalagsins er það eigi að síður stefna þess að halda uppi sjálfstæðum land- búnaði og styrkja landbúnaðarframleiðsluna. Þessi viðhorf eru einnig ríkjandi í ýmsum öðrum kapital- ískum löndum, ekki síst Japan, og í velferðarþjóðfé- lögum sem byggjast á markaðsbúskap eins og er á Norðurlöndum, þ.á m. íslandi. Hér er því um alþjóð- leg viðhorf að ræða og við alþjóðlegt vandamál að glíma þegar tekist er á um heimsverslun með land- búnaðarvörur. Vandi íslenskrar landbúnaðarstefnu er í höfuðatriðum ekkert sérstakur, heldur náskyld- ur þeim vanda sem við er glímt í flestum öðrum vestrænum og norrænum ríkjum. Bandaríkjamenn gagnrýna harðlega styrkjastefnu Evrópuþjóða og gera stórar kröfur á hendur þeim um lækkun framlaga til landbúnaðar til þess að auð- velda verslun með bandarískt kjöt og korn og aðrar búvörur sínar landa milli. í þessu efni hafa Banda- rfkjamenn ekki úr háum söðli að detta. Komið hefur fram í greinum Hauks Halldórssonar og Gunnars Guðbjartssonar í Tímanum að „í Bandaríkjunum er korn greitt niður í miklum mæli bæði fyrir innlenda notendur þess og líka í sölu á erlendum markaði. Þannig greiða þeir niður alla kjötframleiðslu sína og margar aðrar vörur. Þessu formi vilja þeir fá að halda áfram þrátt fyrir kröfur þeirra til annarra þjóða um að draga úr eða fella niður allan stuðning við sinn landbúnað. Af þessu leiðir að EB-lönd eru miklu tregari að fallast á niðurfellingu eða samdrátt í sín- um mikla stuðningi við landbúnaðinn." íslensk stjórnvöld eru aðilar að þessum GATT-við- ræðum og uppi hugmyndir innan ríkisstjórnarinnar að bjóðast til að lækka framlög til landbúnaðar hér á landi í síst minna mæli en gerist í EB-löndum. Slík- ar hugmyndir eru umdeildar og engin ástæða til að halda þeim fram í því andrúmslofti sem ríkir innan GARRI Konur með hnúajárn Á límuut aukinna kvenrcttinda ætti aö liggja í augum uppi, aö konur eru ígíldi karimanna Iil flestra verka og''gott betri vid sum vcrk, þar sem karimcnn eru ckk- ert nema þumalfingur. t»etta rétt- dæmi gildir alis staftar ncma þar scm konur taka sjálfar af skario og víkja sér undan að sinna verk- um, sem þó samkvacmt eðli máls- ins benta beim hetur en kari- mönnu m. I>e tt a kom í flós alveg nývérið, þegar ákveðinn var nreyttur opnunartími niourgraf- inna snyrtiherbergja við Banka- síræti, sem hafa oroið nwgri manneskjnnhi líknarstaour á erf- iöieikastund á liönum áratugum. Hugmyndin var áð hafa þessar snyrtingar opnar fram á nóttina ug Bgg|a tii þess augljósar ástæð- ur. Um hclgar er miðbærinn þctt- sklpaður fólki. Og þegar snyrtiað- s taðan er lokuð i Bankastræti verða Austurstrætí og hliðargbtur að taka við safernisþörfinni og þykir það cðlilega siæmur kostur. Stöð 2 fór á vettvang í fréttatíma til að kanná þessi mál í Banka- stræti. Frét t amaður sagði við sai- ernisvörð: Þiö eruð að færa út kví- arnar, Brynjólíur? Átti hann þar bæði við lengri opnunartíma og efiaust líka bitt, að konur vcrða að nofa karlasnyrtinguna vegna þess að erigbikona treystír sér til gæta snyrtingar kvcnna hinum megin götimnar á nóttunni. Kauptnenn vaöaelginn Viðeigandi stofnanir Rcykjavík- urborgar faka ákvarðanir um opn- unartíma soyrtinga vlð Banka- stncti. Þær vfoina hægt eins og aörar kansellístnfnanir og hlaupa ekki af scr taernar í ncinu máli. Hæglætíð skapar þeim virðuieik á meðan Austurstrætl býr víð þaö viröingarleysi að vera notað scm almenningssalerni á heigarnótt- um, eða frá fostudagskvóldi til sunnudagsmorguns. Auðvitað hefðí átt fyrir iöngu að vera búið aö opna snyrtiaðstöðuna við Bankastræti um naetur, svo aldrci heföi þurft til þess að koma að virðulegh* kaupmentt byrftu aö vaða elginn að og frá búðardyrum sínum. Þá heföi eflaust aldrei þurft til þess að koma, að ungling- ar, Slmóoír og i spreng, brytu riio* ur í örvæntingu sinni í hinum óyru Ítúoum, þar sem sturopasír- borg eins og Rcykjavík þarf marg- an vanda að ieysa. En vandamál- inu sem her er tfl umneðu hefur ckki áður verið gaumur geflnn - þ,e. næturvbrsht vio Bankastræti. Þao eru raunar viðbrigði eftir hetjulega baráttu kvenna fyrir áð verða ígildi karla, að heyra því haldið fram að gæslukonur fáist ekki til að standa vörö í Banka- stræti um nælur. Kannski ígildis- sókuin ætli að bresta þama. Engir Hund-TVríár Ekkí verður f fljótu hragði séft *iö og hálsbindin gleðja augað, hvaðberaðóttastviðn»turvorsIu Kaupmenn vaða að vísu í ýmsu, en þeim hefði eflaust verió annað kærara en vaða elg helgarnóttanna að morgni mánudags á undan- flimum árum. Kansclh' borgarinn- ar þurfa hlns vegar sinn tima tii að taka ákvarðanir. Og loks þegar hær hafa verið teknar kemur í jjos, að gæslukonur fyrirfinnast engar, sem vilja taka að sér nætur- vorslu á kvennasnyrtíngunni í Bankastræti. Er sóknin að brcsta? Von er að spurt sé: Hva5 ér að óttast? Engar skýringar hafa feng- ist á tregou kvenna tíl að taka að sér næturyörslu á kvennasnyrt- ingunni. Á meðan engio fæst vcrða konur að notast vio karla- snyrtinguna. í fréltatíma Stöðvar 2, þar Sem k\'íarnar voru á dag- skrá, var ekki svo að sjá, að vörb- urinn væri tiltakanlcga þíístaður af næturgeslum. H ann var raunar hinn brattasti og lét engan bilbug á sér flnna, þótt hann yrðl jafh- frarot bví að taka á móti körlum, að sinna konum á þessum stað — um stundarsakir, eöa þangað tíi horgarkansclltið leysir málið. í í Bankastræti. Ekki er annað vitað en konur fari allra sinna ferða á helgarnóltum um Bankastrætí og AusturstneU og taki fullan þátt í þeJrri utígleðl, sero þar á sér stað án þess að verða fyrir roeiri skrokkskjóðum en gengur og ger- ist Næturverði í Bankastrætí ætti því ekki að vera hætta buin í neð- anjarðarbyrginu. Sé starfið áhinn bógínn talið hættulegt væri eðU- iegt áð a þvíyrðu gefnar skýring- ar. Að því gefnu að búast megi við líkamsárásum getur borgarkans- cllílð séð tll þess ao gæslukonurn- ar fái hnúajárn og annan búnaö til að geta varist En ákvörðunin má efcki ^yka mðrg ár. Þá skal borg- arkansellíinu bent á, að óþarfi er að búa gæsJukonur ut eins og Rík- harð Ljónshjarta í krossferð, hott þær þurfi kannski að verja sig. Fólk fer á þessar snyrtingar í Öðr- um erindagerbum en beriast cins og Hóttd-tyririr, enþað voru Arab- ar eitt sintt kaflaoir. Garri P.S. Ástæða er tii að letörétta uppbaf tíJvitnaðrar ljdðlínu efth* Mattiuas Jochumson í Garra- þœttí í gær. Rétt er upphafið svona: Líkt oy út úr eldi... Sami VITT OG BREITT Eftirsótt sæti og mannauð Fresta varð fundum á Alþingi í fyrra- dag vegna þess að ekki var hægt að afgreiða mál vegna manneklu í þing- sölum. Forseti sameinaðs þings hef- ur samið við deildarforseta að hnika til fundahaldi til að freista þess að ná að afgreiða mál að þinglegum hætti. Samkvæmt blaðafréttum í gær voru gerðar ítrekaðar tilraunir til að ná saman þingmönnum til að greiða at- kvæði um fleiri en eitt mál og glumdi Alþingishúsið í bjölluspili, sem einatt er undanfari atkvæða- greiðslu. En allt kom fyrir ekki, sama þótt starfsmenn þingsins hringdu í skrifstofur þingmanna, því nú hafa allir þingmenn sérstakar skrifstofur í nágrannabyggðum þinghússins, Al- þingi var óstarfhæft. Þingforseti þrumaði yfir tómum stólunum, að þessu ófremdarástandi yrði að linna og einhvern tíma seinna í vetur munu formenn þing- fiokkanna geta lesið þau tilmæli í Al- þingistíðindum, að gott væri nú ef þeir gætu fengið samflokksmenn sína á Alþingi til að sinna einföldustu skyldustörfum sínum þegar þeirra er þörfíþingsölum. Þetta er gömul saga og ný og þykir víst ekki tiltökumál. Fyrirhöfn og efndir Það undarlega við það hve illa gengur stundum að halda þing- mönnum að störfum sínum og hve áfjáðir þeir eru að vera einhvers stað- ar allt annars staðar í vinnutímanum en á vinnustað, er hve hart þeir ganga fram í að komast á þetta sama þing og hljóta þar seturétt. Mikið er lagt í sölurnar til að hljóta útnefningu til þess eins að komast á flokkslistana og þar í „Örugg sæti." Sumir telja ekki eftir sér að verja milljónum af eigin fé og vina sinna til að auglýsa upp ágæti sitt og ótví- ræða hæfileika til þingmennsku. f þessi framboð til þess eins að kom- ast í framboð er eytt ómældri vinnu, fé og tíma. Vinir, vandamenn og að- dáendur eru virkjaðir til að vinna á kosningaskrifstofum prófkjaranna og skrifa lofgreinar í blöðin um hvers vegna einmitt þessi frambjóðandi á erindi á Alþingi, hvað hann er dug- legur í félagsmálavafstri og hve miklu hann hefur áorkað í héraði og hvers má af honum vænta á Alþingi. Þó er ekki kunnugt um að neinn lofgreinahöfundur hafi gengið svo langt að lofa því fyrir hönd sf ns fram- bjóðanda að hann heiti því að mæta í vinnunni þegar til þeirra kasta kem- ur, ekki einu sinni að viðkomandi heiti því að tefja ekki störf Alþingis með óhóflegum fjarvistum, þegar ekki er til þess ætlast að menn hafi annað fyrir stafni en að rétta upp hönd eða láta það vera. Einstaklingshyggja í öndvegi Nú á haustmánuðum er sá tími að valdir eru frambjóðendur á lista stjórnmálaflokkanna. Þá bregður svo við að streðið á milli flokkanna gleymist en hin eiginlega stjórn- málabarátta í landinu verður innan flokka þar sem bræður berjast og systurnar eru líka farnar að lumbra á þeim og hver annarri. í andrúmslofti þessarar eitruðu stjórnmálabaráttu innan flokkanna vottar varla fyrir áróðri með neinu málefni. Enginn hefur aðra stefnu en annar og því eru engin kosningalof- orð gefin. Munurinn á frambjóðendum er því ekki stjómmálalegs eðlis, heldur að- eins hvers kyns þeir eru, hve gamlir, menntun og starf og í hvaða héraði í kjördæminu frambjóðandinn býr. Enginn þarf að furða sig á þótt kosn- ingabarátta af þessu tagi sé yfirieitt, eða alltaf, óttalega vandræðaleg. í þingræðisríkjum er það nefnilega hefð að kjósendur velja á milli flokka og frambjóðenda samkvæmt stefnu- skrá þeirra og hver er hugur þeirra til aðskiljanlegra mála og hvað þeir munu leggja til við úrlausn þeirra. í prófkjörum og skoðanakönnunum á íslandi, eða hvað þetta allt er kallað, vottar ekki fyrir neinum af þeim for- sendum sem gerir kosningar að und- irstöðu fulltrúalýðræðisins. Hér er verið að kjósa persónur en ekki málefhi, enda er stemuskrá allra frambjóðenda í sama flokki eins, og minnir fyrirbærið einna helst á kosn- ingar í kommúnistaríkjum, á meðan þau voru og hétu. Oft veldur hatrömm barátta milli samherja flokkum þeirra skaða þegar þeir sjást ekki fyrir í baráttuaðferð- um. Prófkjór og barátta um frama milli einstaklinga, sem í raun eiga samleið,-á kannski alls ekki við á Is- landi, og er það engin nýstárleg skoð- un. En skrýtið er það hve mikið menn vilja á sig leggja til að komast á þing, en lítið til að sitja þar. Mætti eitthvað af öllum fyrirganginum við framboð og kosningar einnig ná til þingstarfa þegar þangað er komið. OÓ

x

Tíminn

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Tíminn
https://timarit.is/publication/50

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.