Morgunblaðið - 09.10.2006, Blaðsíða 28

28 MÁNUDAGUR 9. OKTÓBER 2006 MORGUNBLAÐIÐ
MINNINGAR
REYNSLA • UMHYGGJA • TRAUST
Þegar andlát ber að höndum
Önnumst alla þætti útfararinnar
ÚTFARARSTOFA
KIRKJUGARÐANNA
Vesturhlíð 2 • Fossvogi • Sími 551 1266 • www.utfor.is
Elskuleg eiginkona mín, móðir okkar, tengda-
móðir og amma,
GUÐNÝ LAXDAL,
Dápuhlíð 35,
Reykjavík,
sem lést á líknardeild Landakotsspítala föstu-
daginn 29. september, verður jarðsungin frá Há-
teigskirkju þriðjudaginn 10. október kl. 13.00.
Þórólfur Jónsson,
Hulda Guðrún Þórólfsdóttir,
Haukur Þórólfsson,
Anna Laxdal Þórólfsdóttir, Elfar Bjarnason,
Friðný Heiða Þórólfsdóttir, Gunnlaugur Nielsen,
Sonja, Guðný, Þórólfur, Ingvar,
Rúnar og Þorsteinn Jökull.
✝ Ingólfur Björg-vinsson, raf-
virkjameistari í
Reykjavík, fæddist
18. júní 1923 á Ból-
stað í A-Landeyjum.
Hann lést á Heil-
brigðisstofnun Suð-
urlands á Selfossi
30. september síð-
astliðinn. Foreldrar
hans voru Björgvin
Filippusson, bóndi á
Bólstað, f. á Hellum
í Landsveit 1. des-
ember 1896, d. 6.
nóvember 1987, og Jarþrúður
Pétursdóttir, f. á Högnastöðum í
Helgustaðahreppi 28. mars 1897,
d. 16. mars 1971. Systkini Ingólfs
eru: A) Aðalheiður Kjart-
ansdóttir, f. 2. október 1917, B)
Ingibjörg Björgvinsdóttir, f. 30.
september 1924, C) Baldur Björg-
vinsson, f. 30. nóvember 1925, d.
30. ágúst 1928, D) Anna Stein-
gerður Björgvinsdóttir, f. 14. júní
1927, d. 27. maí 1944, E) Árný Vil-
borg Björgvinsdóttir, f. 11. janúar
1929, d. 25. mars 1984, F) Baldvin
Aðils Björgvinsson, f. 18. apríl
1930, G) Filippus Björgvinsson, f.
og eiga þau fjögur börn og fimm
barnabörn, C) Kristín Brynja, f.
26. desember 1955, fyrrverandi
maki Hjörtur Elíasson og eiga
þau þrjú börn og þrjú barnabörn,
D) Ásgerður, f. 22. apríl 1958,
maki J. Pálmi Hinriksson og eiga
þau þrjú börn og eitt barnabarn,
E) Björgvin Njáll, f. 21. desember
1961, maki Sóley Andrésdóttir og
eiga þau eitt barn og eitt barna-
barn.
Ingólfur stundaði nám við Hér-
aðsskólann á Laugarvatni 1941 til
1942, nam rafvirkjun við Iðnskól-
ann í Reykjavík. Meistararéttindi
hlaut hann 1952 og löggildingu
sama ár. Ingólfur starfaði á raf-
vélaverkstæði Haraldar Hans-
sonar 1948 til 1953, hjá RARIK
1954 til 1957 og rak rafvélaverk-
stæði Haraldar Hanssonar 1957
til 1963 ásamt ekkju Haraldar.
Ingólfur rak eigið fyrirtæki, Raf-
orkuvirki, frá 1963. Ingólfur var
gerður heiðursfélagi 1994 í Félagi
löggiltra rafverktaka í Reykjavík.
Ingólfur var afskaplega verk-
laginn, vinnusamur og fjölhæfur
til allra verka. Hann var afar
hjálplegur sínum nánustu alla tíð
og var fjölskyldan hans uppá-
haldsviðfangsefni.
Ingólfur verður jarðsunginn frá
Áskirkju í Reykjavík í dag og
hefst athöfnin klukkan 15.
16. október 1931, H)
Margrét Auður
Björgvinsdóttir, f.
16. ágúst 1934, og I)
Helga Björgvins-
dóttir, f. 1. desember
1937, d. 13. nóv-
ember 1957.
Ingólfur kvæntist
hinn 29. nóvember
1947 Önnu Tyrfings-
dóttur, f. í Vestri-
Tungu í Vestur-
Landeyjum 28. nóv-
ember 1928. Þau
hófu sinn búskap í
Reykjavík og bjuggu lengst af í
Hólastekk 8 í Reykjavík og fluttu
í Tjaldhóla 60 á Selfossi í desem-
ber 2005. Foreldrar Önnu voru
Þóranna Helgadóttir, f. í Skarði í
Þykkvabæ 6. september 1899, d.
21. ágúst 1989, og Tyrfingur Ein-
arsson bóndi í Vestri-Tungu, f. í
Þúfu í Vestur-Landeyjum 15. júní
1896, d. 19. október 1991. Börn
þeirra Ingólfs og Önnu eru: A)
Anna Jarþrúður, f. 17. september
1948, maki Thorbjörn Engblom
og eiga þau fjögur börn og átta
barnabörn, B) Þóranna, f. 12. apr-
íl 1952, maki Jón Finnur Ólafsson
„Einstakur“ er orð
sem notað er þegar lýsa á
því sem engu öðru er líkt,
faðmlagi
eða sólarlagi
eða manni sem veitir ástúð
með brosi eða vinsemd.
„Einstakur“ lýsir fólki
sem stjórnast af rödd síns hjarta
og hefur í huga hjörtu annarra.
„Einstakur“ á við þá
sem eru dáðir og dýrmætir
og hverra skarð verður aldrei fyllt.
„Einstakur“ er orð sem best lýsir þér.
(Terri Fernandez.)
Minningin lifir í hjarta okkar
allra.
Takk fyrir allt, elsku pabbi okkar.
Börnin þín fimm,
Þrúður, Þóranna, Kristín,
Ásgerður og Björgvin Njáll.
„Hvað er svo glatt sem góðra vina
fundur“ er ljóðlína sem kemur upp í
hugann þegar maður hugsar til allra
þeirra stunda sem við pabbi áttum
saman. Við vorum vinir eins og þeir
gerast bestir. Með fullri virðingu
fyrir öllum bestu pöbbum í heimin-
um þá segi ég með stolti að ég hafi
átt besta pabba í heimi. Samband
okkar var ótrúlega gott og traust
enda pabbi traustur sem klettur,
alltaf tilbúinn að hjálpa mér og henni
Sóleyju minni þegar hún kom inn í
fjölskyldu mömmu og pabba. Svona
var hann við alla í fjölskyldunni,
börn, tengdabörn, barnabörn og
barnabarnabörn og aðra þá sem
tengdust inn í fjölskylduna. Hann
var alltaf tilbúinn að taka þátt í öllu
sem þurfti að gera og eru þær ófáar
stundirnar sem við áttum saman við
hin ýmsu verkefni s.s. smíðar, raf-
lagnir, í hestamennskunni og svo
mætti lengi telja. Hann kenndi mér
heiðarleika, réttsýni, útsjónarsemi,
vandvirkni og að sýna öðrum virð-
ingu en jafnframt að standa fastur
fyrir þegar á þurfti að halda. Það var
eins og pabbi kynni allt, alveg sama
hvað hann tók sér fyrir hendur, allt
lék í höndunum á honum enda var
hann vandvirkur og laghentur með
ólíkindum. Hann byggði sitt eigið
hús og hesthús og hvatti börnin sín
og aðra fjölskyldumeðlimi til að láta
framtíðardrauma sína rætast, studdi
við bakið á okkur öllum í hverju því
sem við tókum okkur fyrir hendur og
hvatti okkur ávallt til að halda okkar
striki. Öll áttum við systkinin að
hefja okkar búskap með mökum
okkar og litlu börnunum okkar í
Hólastekknum, þar sem mamma og
pabbi höfðu tvær íbúðir sem stóðu
okkur systkinunum alltaf til boða og
síðar barnabörnunum. Andrea okk-
ar, sem þér þótti svo óskaplega vænt
um og varst svo góður við alla tíð,
fékk að sjálfsögðu líka tækifæri til að
hefja sinn búskap hjá ykkur í Hóla-
stekknum eins og svo mörg önnur
barnabörn ykkar. Það var fjölskyld-
an sem var númer eitt, tvö og þrjú í
þínu lífi. Hún átti hug þinn allan, alla
tíð.
En nú skilja leiðir í bili, elsku
pabbi minn. Nú er komið að því að
maður verði að standa á „eigin“ fót-
um, án þín. Það verður skrýtið að
fara í haustverkin hér í Tungu og þú
ekki með. Í staðinn verður maður að
hugsa til þess að nú njóti maður þess
góða uppeldis sem maður fékk og
þeirrar lagni sem þú kenndir mér.
Maður verður að horfa á það já-
kvæða og halda merkjum þínum á
lofti. Hugsa um fjölskylduna alla,
njóta samverustundanna og láta
ekki deigan síga. Við verðum að
horfa fram á veginn og hugsa til alls
þess góða sem við áttum saman.
Elsku mamma mín, nú er pabbi
farinn frá okkur, í bili. Eftir 63 ára
sambúð ykkar pabba verður tómlegt
fyrir þig og okkur öll að hafa hann
ekki hjá okkur. Sorg þín og sökn-
uður er mikill en styrkur þinn á
sama tíma mikill og þú átt marga
góða að. Núna verðum við fjölskyld-
an að standa saman, áfram sem
hingað til. Ég og mín fjölskylda
munum ekki láta okkar eftir liggja í
því sambandi.
Elsku pabbi, takk fyrir allt og allt.
Ég, Sóley, Andrea, Sóley litla og
Davíð geymum góðar minningar um
þig í hjarta okkar og munum búa að
því alla ævi að hafa átt þig að.Við
sjáumst síðar.
Þinn eini sonur,
Björgvin Njáll.
Nú fækkar þeim óðum, sem fremstir stóðu,
sem festu rætur í íslenskri jörð,
veggi og vörður hlóðu
og vegi ruddu um hraun og skörð,
börðust til þrautar með hnefa og hnúum
og höfðu sér ungir það takmark sett:
að bjargast af sínum búum
og breyta í öllu rétt.
(Davíð Stefánsson)
Mig langar í örfáum orðum að
minnast tengdaföður míns Ingólfs
Björgvinssonar.
Ég var svo lánsamur að kynnast
Ingólfi fyrir rúmlega þrjátíu og sex
árum, er ég kynntist dóttir hans
Þórönnu. Nokkru eftir að ég kynnt-
ist Ingólfi hóf ég nám hjá honum í
rafvirkjun og vann hjá honum til
1980 er við fjölskyldan fluttum á Sel-
foss.
Ég minnist Ingólfs sem mikils vin-
ar og félaga, hann var myndarlegur
á velli, ákveðinn en afar sanngjarn,
hann var rökfastur og vildi ræða
málin ofan í kjölinn, hafði skoðanir
sínar á hreinu og fylgdi þeim eftir til
enda. Ingólfur var mikill fjölskyldu-
maður og átti yndislega eiginkonu
hana Önnu frá Vestri Tungu, hann
kallaði hana oftast „kona“ á sinn sér-
staka hátt sem ekki er hægt að lýsa á
prenti.
Er honum var kunnugt um hversu
alvarleg veikindi hans voru sagði
hann við mig í eitt skipti er ég var
hjá honum, „Finnur minn, ég held að
nú hafi ég fengið andstæðing sem ég
kem til með að ráða ekki við“.
Frá okkar fyrstu kynnum varst þú
stoð okkar og stytta, gafst okkur góð
ráð við hvaðeina sem við tókum okk-
ur fyrir hendur, hvattir okkur til að
gefast aldrei upp það væri engu að
tapa til alls að vinna.
Ingólfur var mikill náttúruunn-
andi og hann elskaði landið sitt Ís-
land, hann ferðaðist svolítið til Norð-
urlandanna og einnig komst hann til
Þýskalands, en það var ekki merki-
legt í hans huga því að Ísland var
landið. Hann unni hestum og öllu lífi
í kringum sig, ófáar voru ferðir hans
í Þórsmörk og um Rangárvellina á
glæstum gæðingum, ásamt fjöl-
skyldu sinni og vinum.
Fyrir nokkrum árum eignaðist
Ingólfur landspildu að Hellum í
Landssveit sem hann erfði eftir föð-
ur sinn, þar hóf Ingólfur að gróð-
ursetja plöntur sem hann kom til úr
græðlingum á veturna annaðhvort
inni í bílskúr eða í skjólgóða horninu
við bílskúrinn í Hólastekknum, síðan
flutti hann trjástubbana í kerrunni
sinn austur að Hellum á vorin, kom
þeim niður og hlúði að þeim, skilyrð-
islaust átti að nota húsdýraáburð
ekki tilbúinn áburð. Mikið gladdist
hann þegar við báðum um að fá að
byggja bústað á landareign hans.
Það var nú ekki verra að þetta var
burstabær. Ingólfur var með frá
fyrstu skóflustungu og ég held alla
daga sem að unnið var við bygg-
inguna þar til við fluttum inn um
verslunarmannahelgi árið 2004.
Hann gaf góð ráð og hélt okkur við
efnið, hvílík orka, ósérhlífni og dugn-
aður í einum manni þó að aldurs-
munurinn á milli yngsta smiðsins og
þess elsta væri sextíu ár.
Því miður, kæri tengdapabbi, ent-
ist þér ekki aldur til að eyða meiri
tíma með okkur að Hellalundi, en við
munum gæta vel að gróðrinum og
landinu þínu og litli skógarvörður-
inn, hún Sara Björk, mun örugglega
aðstoða við það ásamt öllum öðrum
úr fjölskyldunni.
Það er af mörgu að taka því að
samverustundirnar voru svo ótal
margar frá því að ég kynntist þér
bæði í vinnu, hestamennsku, veiði-
túrum og ótal ferðalögum, aldrei bar
skugga á samskipti okkar og þú
varst og verður minn besti vinur.
Ég vil þakka allan þann kærleik
og umhyggju sem börnin, barna-
börnin og tengdabörnin okkar fengu
frá þér.
Kæri tengdapabbi, ég kveð þig
með söknuði og bið góðan Guð að
varðveita þig og styrkja tengda-
mömmu og alla okkar fjölskyldu. Þín
er sárlega saknað.
Þinn tengdasonur
Jón Finnur.
Deyr fé,
deyja frændur,
deyr sjálfur ið sama;
en orðstír
deyr aldregi,
hveim er sér góðan getur.
Þessar línur úr Hávamálum koma
í hugann við þá staðreynd að ævi-
skeið elskulegs tengdaföður míns,
Ingólfs Björgvinssonar, er á enda
runnið.
Ingólfur var sterkur persónuleiki,
hélt fast við ákveðnar hefðir og var
afar umhyggjusamur sínum nán-
ustu. Honum var umhugað að halda
uppi góðum gildum og leiðbeina
börnum sínum og barnabörnum með
góðu fordæmi.
Vandfundinn er betri afi. Hlýlegt
viðmót, meðfædd góðvild og öryggi
gerði það að verkum að öllum leið vel
í návist hans. Afkomendur Önnu og
Ingólfs eru nú 38 talsins og sóttu
barnabörnin oft í skjólið hjá afa sín-
um, enda mat hann þau öll að jöfnu
og gerði aldrei upp á milli þeirra.
Barnabörnin voru sólargeislarnir
hans.
Tónlist og söngur var Ingólfi hug-
leikinn. Oft á tíðum þegar hann kom
í heimsókn settist hann við píanóið
og tók lagið. Sá siður komst á að við
hittumst um hver áramót og áttum
yndislegar stundir saman. Það eru
slíkar minningar sem lifa áfram um
ókomin ár. Þegar hann treysti sér
ekki í heimboð til okkar hjóna viss-
um við að eitthvað mikið bjátaði á.
Tveimur dögum síðar lagðist hann
inn á spítala. Heilsu hans, þessa
stóra sterka manns, hrakaði stöðugt
þær átta vikur frá því hann greindist
veikur uns hann kvaddi á Heilbrigð-
isstofnun Suðurlands laugardaginn
29. september. Nú er vinalegt bros
og hlýtt handtak horfið. En það lifir
áfram í minningunni um elskulegan
mann.
Gestrisni og glaðværð ríkti ávallt
á heimili þeirra hjóna Ingólfs og
Önnu. Þau voru ófá skiptin þegar
fjölskyldan hittist og dansinn var
stiginn á stofugólfinu í Hólastekkn-
um og músíkin skrúfuð í botn. Þá var
Ingólfur hrókur alls fagnaðar. Fjöl-
skyldan var honum allt og fyrir
hennar velferð lifði hann enda var
hún einstaklega samhent og sam-
stiga í öllu.
Ingólfur var náttúrubarn. Hann
undi sér best í sveitinni og þá helst á
hestbaki. Hann kunni vel að fara
með hesta og voru farnir margir út-
reiðartúrar. Minnist ég hestaferða
um nágrenni Reykjavíkur og var
iðulega hafður sá háttur á að fundinn
var góður áningarstaður og kom
Anna með bakkelsi og annað góð-
gæti og var slegið til kaffiveislu úti í
náttúrunni. Þegar Ingólfur hætti í
hestamennskunni fann hann sér
fljótlega annað viðfangsefni sem var
uppgræðsla í landi sínu að Hellum í
Landssveit.
Ingólfur var góður verkmaður,
drífandi og skipulagður í öllum at-
höfnum. Við hjónin fengum oft að
njóta hjálpar hans við húsbyggingar,
raflögn og ýmsar framkvæmdir.
Hann var afar bóngóður og fljótur til
þegar eitthvað bjátaði á og ávallt
tilbúinn að rétta hjálparhönd. Hann
var dugnaðarforkur, verkhraður og
unni sér ekki hvíldar fyrr en sá fyrir
verklok. Þó hann væri farinn að
veikjast tók hann vel til hendinni við
smíði á verönd við nýja húsið sitt í
Tjaldhólunum síðustu dagana áður
en hann lagðist inn á spítala.
Ég kveð tengdaföður minn með
þakklæti fyrir samverustundirnar
og miklum söknuði. Guð verði með
þér, Anna mín, og veiti þér styrk til
að takast á við framtíðina.
J. Pálmi Hinriksson.
Elsku besti afi minn.
Ég á alltaf eftir að muna eftir þér
og hvernig þú lést allt vera í lagi.
Þegar maður kom til þín og ömmu
Önnu í Hólastekkinn, varstu alltaf
jafnánægður og stoltur að sjá mann,
alltaf sama ánægjan í augunum þín-
um.
Í öll þessi ár hefur þú verndað
mig, mömmu og Hjört litla og ég veit
að þú átt eftir að gera það áfram.
Vertu yfir og allt um kring
með eilífri blessun þinni,
sitji Guðs englar saman í hring
sænginni yfir minni.
(Sig. Jónsson frá Presthólum.)
Takk afi minn, þín
Brynja Rán
Þú hefur verið fastur punktur í allri tilveru
minni.
Ég man brosandi augun þín, hönd þína sem
leiðbeindi mér,
arm sem forðaði mér frá vá og ruggaði mér
í svefn.
Ég sat á háhesti, þrýsti hönd þína, átti með
þér ævintýr.
Hlustaði á sögurnar þínar. Hló að
skrýtlunum.
Undraðist töframátt þinn.
Þú ert hluti af lífi mínu.
Hluti af mér.
Um eilífð.
(Erlendur höf.)
Elsku afi, við kveðjum þig með
Ingólfur Björgvinsson