Morgunblaðið - 09.10.2006, Blaðsíða 29

MORGUNBLAÐIÐ MÁNUDAGUR 9. OKTÓBER 2006 29
Minningarkort
Krabbameinsfélagsins
540 1990
krabb.is/minning
Ástkær eiginkona mín, móðir okkar, tengdamóðir
og amma,
LUISA BJARNADÓTTIR
meinatæknir,
Sunnuflöt 37,
Garðabæ,
verður jarðsungin frá Hafnarfjarðarkirkju miðviku-
daginn 11. október kl. 15.00.
Þeim sem vildu minnast hennar er bent á Krabbameinsfélagið.
Rafn I. Jensson,
Auður Rafnsdóttir, Thomas Hedemann,
Herdís Björg Rafnsdóttir, Þorsteinn Gunnarsson,
Vala Dögg, Luisa, Mikkel Andri,
Rafn Viðar og Gunnar Smári.
Ástkær faðir okkar, tengdafaðir, bróðir og afi,
KRISTJÁN J. JÓHANNESSON,
Öldugötu 11,
Flateyri,
lést á Landspítalanum við Hringbraut þriðjudaginn 3. október.
Minningarathöfn fer fram í Fossvossvogskirkju þriðjudaginn 10. október
kl. 15.00.
Útför hans og ástkærrar eiginkonu hans,
SÓLVEIGAR D. KJARTANSDÓTTUR
sem lést 15. júlí 2005, fer fram frá Flateyrarkirkju föstudaginn 13. október
kl. 15.00.
Kjartan Kristjánsson,
Ívar Kristjánsson, Kristín Pétursdóttir,
barnabörn og systkini þeirra látnu.
söknuði í hjarta og góðar minningar
í okkar huga. Það var nú alltaf gott
og gaman að vera í kringum þig.
Hressleikinn alltaf til staðar og þér
fannst alltaf gaman að hafa fjöl-
skylduna hjá þér. Að koma í Hóla-
stekkinn til ykkar ömmu var alltaf
notalegt því alltaf var tekið vel á
móti manni og ekki breyttist það
þegar þið fluttuð á Selfoss í Tjaldhól-
ana. Ánægja ykkar ömmu var mikil
þegar þið voruð búin að koma ykkur
vel fyrir þar.
Jólin í Hólastekknum eru alltaf
eftirminnileg, þá kom öll stórfjöl-
skyldan saman og eldaður var góður
matur, sungið við undirspil frá þér
og pakkarnir opnaðir. Þú sást alltaf
um að lesa á pakkana og var það nú
mikill lestur enda fjöldi manns sam-
an kominn. Núna síðustu ár var það
líf þitt og yndi að fara upp í land að
Hellum og gróðursetja og eru komn-
ar margar fallegar plöntur þar. Þeg-
ar mamma og pabbi fóru að byggja
bústaðinn þarna upp frá varst þú al-
veg á fullu að hjálpa til og eru ófáar
vinnustundirnar sem liggja þar að
baki. Þó að þú fáir ekki að njóta þess
að vera með okkur þar í lifanda lífi
vitum við að þú ert með okkur sem
fallegur engill, elsku afi. Mikill sökn-
uður er hjá okkur öllum eftir að þú
kvaddir þennan heim en við vitum að
þér líður mun betur núna. Takk fyrir
að fá að kynnast þér, elsku afi okkar.
Við munum alltaf elska þig.
Elsku amma, megi góður guð
styrkja þig í þessari miklu sorg og
vaka yfir þér. Þín barnabörn
Arndís Hildur, Ólafur
Þór og Anna Þóra.
Elsku afi, nú er komið að þeirri
stund sem við höfum alltaf kviðið
mest fyrir, að kveðja þig, besta afa
sem hægt er að hugsa sér. Þú hefur
alltaf verið svo hjálpsamur og alltaf
verið til staðar og tilbúinn til að gera
allt fyrir okkur, þegar við höfum
þurft á þinni hjálp að halda, hvað
sem það var, þaust þú af stað til að
stjana við okkur. Alla þriðjudaga í
mörg ár passaðir þú okkur, þú sóttir
okkur fyrst í skólann, svo fórum við
heim í Víðibergið, borðuðum bakk-
elsi og höfðum það notalegt og
skemmtilegt saman. Afi, þú ert
besta pössunarpía í heimi.
Afi, þú varst líka alltaf svo áhuga-
samur um allt sem við tókum okkur
fyrir hendur og lést okkur finna fyrir
því hversu mikið þér þótti vænt um
okkur og varst stoltur af manni. Þú
varst sérstaklega ánægður og stolt-
ur af því að Tinna var að læra að
spila á píanó. Það var svo gaman að
spila á píanóið með þér elsku afi,
enda gerðum við það mörgum sinn-
um. Á hverjum þriðjudegi hjálpaðir
þú mér að æfa mig, last nóturnar
með mér og slóst taktinn. Eftir það
skutlaðir þú mér í tónlistarskólann
og beiðst alltaf á sama bekknum á
meðan ég var í píanótíma. Þessar
stundir met ég mikils og mun alltaf
geyma í hjartanu mínu. Afi, þú lést
mig hafa píanóið þitt og vildir að ég
hefði það og æfði mig, þótt þú spil-
aðir mikið sjálfur. Það eitt sýnir ör-
læti þitt. Ég mun alltaf hugsa um þig
þegar ég spila á píanóið og á tón-
leikum, og þú munt alltaf hlýja fingr-
unum mínum fyrir tónleika.
Þegar ég, Birkir, var veikur heima
komst þú oft og hélst mér fé-
lagsskap. En aldrei grunaði mig að
við gætum skemmt okkur jafnvel
saman við að horfa á Alþingi í sjón-
varpinu. Mér leist ekki á blikuna í
fyrstu en það batnaði fljótt þegar ég
byrjaði að muna nöfnin og varst þú
alltaf duglegur að segja mér hverjir
væru góðir og hverjir slæmir. Þessir
dagar heima í sófa með þér gleymast
seint. Þú varst alltaf í góðu skapi og
komst mér til að hlæja. Afi, þú verð-
ur alltaf fyndnastur af öllum í mínum
augum. Ég man eitt skipti þegar við
sátum aftur saman að horfa á sjón-
varpið. Eitthvað var lítið í sjónvarp-
inu sem vakti áhuga okkar og þá
mælir þú til mín „Birkir, hvað segir
þú um að við horfum á Popptíví því
þar eru alltaf svo margar sætar
skvísur“ og svo glottir þú.
Það hefur alltaf verið svo gaman
og gott að vera hjá þér og ömmu,
þegar við vorum lítil og gistum hjá
ykkur, sagðir þú okkur alltaf svo
skemmtilegar sögur, eins og „Bú-
kollu“ og „Hans klaufa“, svo settir
þú fingurna okkar inn í lófana þína
og tásurnar á milli læranna til að
hlýja okkur fyrir svefninn. Amma
las svo allar fallegu bænirnar sínar
áður en við sofnuðum vært og rótt á
milli ykkar. Þegar það var ekki leng-
ur pláss fyrir okkur öll í einu rúmi,
voruð þið svo yndisleg að breyta fyr-
irkomulaginu þannig að stelpurnar
sváfu saman og strákarnir saman.
Svo þegar við vöknuðum á morgn-
ana horfðir þú á barnaefnið með
okkur í stað þess að hlusta á frétt-
irnar, þú varst svo æðislegur.
Ég, Kristín, fékk að búa hjá ykkur
í mörg skipti, man ég sérstaklega
eftir því þegar ég bjó hjá ykkur þeg-
ar ég var lítil og ég og þú afi tókum
okkur alltaf síðdegisblund undir
blaðinu í stólnum þínum, þar sem við
kúrðum saman, það fannst mér alltaf
svo gott. Svo átti ég tæp tvö dýrmæt
og skemmtileg ár hjá ykkur, fyrst
eftir að ég flutti að heiman og á þeim
tíma fæddist Ísak litli, sem var svo
rosalega mikið hændur að ykkur
báðum og hann var ekki lengi að
fatta að það var mikið skemmtilegra
að vera uppi hjá ykkur, eða úti að
hjálpa þér að taka til í garðinum.
Elsku afi, við vitum að þér líður
vel núna hjá guði og öllum hinum
englunum, samt hugsum við um þig
á hverjum degi með söknuði og það á
eftir að vera mjög erfitt að vera án
þín. Þú ert einstakur á allan hátt,
ekki bara besti afi og pössunarpía í
heimi, heldur líka alveg rosalega
góður vinur. Við eigum endalaust af
yndislegum minningum um þig og
þær verða í huga og hjarta okkar
alla ævi. Afi, við elskum þig og sökn-
um þín rosalega mikið.
Elsku amma, þú hefur verið ótrú-
lega sterk og dugleg á þessum erfiða
tíma, þú veist að við erum alltaf með
hugann hjá þér og við vitum að guð
vakir yfir þér á þessari erfiðu stund.
Þín afabörn,
Kristín Hrund, Tinna og Birkir.
Elsku Ingólfur afi, það eru svo
margar góðar minningar sem ég á
um þig, afi minn. Þegar ég var lítill
og eyddi nokkrum dögum á sumrin
hjá ykkur ömmu til að vinna í garð-
inum, við fórum á hestbak og þú
sagðir okkur sögur á kvöldin. Bú-
kollu kunnirðu utan að og sagðir svo
skemmtilega frá að maður sá söguna
fyrir sér ljóslifandi þegar maður
hlustaði á frásögnina. Þú safnaðir
saman barnablaðinu úr Tímanum og
sendir mér í pósti merkt „Ingólfur
Örn Finnsson“ en oftast kallaðirðu
mig „Nafni“. Ég gleymi því aldrei að
á hverjum afmælisdegi gafstu mér
alltaf einhver verkfæri, réttir þau
laumulega að mér og sagðir: „Hérna,
Nafni“. Þetta voru verkfæri eins og
hamar, skrúfjárn, síll, verkfæra-
taska o.fl. verkfæri sem ég hafði
ekkert að gera við þá en það kom sá
tími að ég gat loksins byrjað að nota
þau og geri enn í dag.
Ég fékk fljótlega áhuga á raf-
magni og ákvað að læra rafvirkjun
eins og „Ingólfur afi“. Ég naut
þeirra forréttinda að fá að búa hjá
ykkur ömmu í Hólastekknum er ég
nam við Fjölbraut í Breiðholti. Tvö
ár bjó ég hjá ykkur og lærði sjálfsagt
meira um lífið á þessum tveimur ár-
um hjá ykkur en nokkurn tíman, það
var hægt að tala um allt við ykkur og
alltaf var stutt í grínið inn á milli.
Seinna þegar ég ákvað að hefja
nám í meistaraskólanum kíkti ég inn
í Hólastekkinn og spurði þig hvort
ég mætti endurvekja fyrirtæki þitt
sem þú rakst á sínum tíma. Andlit
þitt breyttist í dularfullt bros, horfð-
ir niður á borðið og leist loks á mig
og jánkaðir því. Þetta einstaka bros
á vörum þínum hjálpaði mér við að
einbeita mér að því að klára námið
og endurvekja fyrirtækið sem þú
hafðir með miklum dugnaði og elju
haldið úti í fjöldamörg ár.
Þú kenndir mér svo ótal margt á
þessum tíma, heiðarleika, sanngirni,
vandvirkni, dugnað o.fl. Þetta eru
bara brot af þeim orðum sem lýsa
þér.
Þú gafst þér alltaf tíma fyrir alla
og studdir okkur öll í því sem við
tókum okkur fyrir hendur. Þú unnir
skepnum jafnt sem plöntum, og
landið þitt að Hellum átti sérstakan
stað í hjarta þínu. Þar komst þú upp
mikilli trjárækt og annaðist þann
gróður líkt og fjölskyldu þína.
Fylgdist með þeim og annaðist frá
smáum hríslum af mikilli alúð þar til
þau urðu að stórum trjám, sem vaxa
og dafna í landinu þínu að Hellum.
Nú tökum við fjölskyldan við og önn-
umst plönturnar þínar líkt og þú hef-
ur gert hingað til. Hlúum að þeim
sem á því þurfa að halda og leggjum
rækt við það sem þú hefur annast í
gegnum tíðina.
Í dag grátum við góðan mann en
þökkum um leið fyrir allan þann
tíma sem hann gaf okkur.
Minningarnar um þig munu lifa í
hjarta mér alla ævi.
Kveðja,
Ingólfur Örn (Nafni).
Elsku afi.
Nú ert þú ekki lengur á meðal
okkar og við vitum ekki alveg hvern-
ig við eigum að fara að án þín. Það er
tómarými sem enginn getur fyllt.
Þótt við höfum alist upp langt í
burtu frá þér hefur þú alltaf verið
svo nálægur í okkar hjarta. Við höf-
um haft heppnina með okkur að eiga
þig sem afa. Að við fengum að hafa
þig hjá okkur þangað til við sjálf urð-
um fullorðin og eignuðumst okkar
eigin börn. Þvílík gjöf það hefur ver-
ið fyrir okkur og okkar börn að fá að
þekkja þig.
Afi, í hvert skipti sem við komum
til Íslands, lést þú okkur alltaf finna
fyrir því, hversu mikið við vorum
velkomin. Þú gafst þér alltaf tíma
fyrir okkur. Ef þú bjóst ekki til húla-
húla hringi úr rafmagnsröri fórst þú
með okkur í útreiðartúra.
Manstu þegar þú skutlaðir Ingu á
sveitaball og sast fyrir utan í bílnum
og beiðst þangað til ballið var búið,
þá var klukkan orðin hálffjögur um
morguninn. Þú vildir ekki fara heim
af því þú vildir vera til staðar fyrir
Ingu ef hún yrði leið. Við vitum að
það er bara einn afi í heiminum sem
myndi gera eitthvað svona lagað.
Þín umönnun fyrir okkur var ein-
stök. Við vitum líka að allt sem þú
gerðir fyrir okkur gerðir þú af ást.
Alltaf varstu tilbúinn að sýna okk-
ur þitt elskaða Ísland, sem þér þótti
svo vænt um og sem þú vildir að við
elskuðum líka. Þú kenndir okkur öll-
um það. Betri ferðaleiðsögumann
gat maður ekki haft. Sumar eftir
sumar varst þú alltaf tilbúinn í
skemmtileg og spennandi ferðalög
með okkur. Þú gerðir það með gleði,
stolti og kærleika.
Við viljum þakka fyrir að þú varst
afi okkar og fyrir allt sem þú hefur
kennt okkur. Við elskum þig að eilífu
og þú ert alltaf í hjarta okkar.
Við söknum þín, þú ert ómissandi.
Elsku amma, þið afi hafið alltaf
verið ein eining, en nú er annar
helmingurinn farinn. Við vitum að
þetta er erfitt fyrir þig, elsku amma,
en við erum alltaf með þér í hug-
anum og reynum að standa með þér.
Afi, við sjáumst.
Anna Katrin, Eva Maria,
Inga Karin og Róbert
Sven Ingólfur.
Ég veit ekki hvort þú hefur,
huga þinn við það fest.
Að fegursta gjöf sem þú gefur
er gjöfin sem varla sést.
Ástúð í andartaki,
augað sem glaðlega hlær,
hlýja í handartaki,
hjarta sem örar slær,
Allt sem þú hugsar í hljóði,
heiminum breytir til.
Gef þú úr sálarsjóði,
sakleysi, fegurð og yl.
(Úlfur Ragnarsson.)
Elsku Ingólfur afi, í dag kveðjum
við þig með miklum söknuði og
trega. Við erum sorgmædd og ósátt
við það hvernig þú varst tekinn frá
okkur. En við vitum að nú líður þér
vel og ert ekki lengur í baráttu við
óvin þinn sem heltók þig.
Þú varst svo góður afi og mikill
vinur okkar. Við munum þegar við
vorum öll saman uppi í landinu þínu
á Hellum að byggja sumarbústaðinn
og þar er líka skógurinn þinn sem þú
lagðir mikla rækt við og hugsaðir vel
um. Þegar þú veiktist gerðir þú Söru
Björk að skógarverði í skóginum og
ætlar hún að sinni því starfi af alúð
og Arnar Freyr, litli vinur þinn, ætl-
ar að hjálpa henni. Við eigum líka
alltaf eftir að finna fyrir þér þar með
okkur.
Arnar Freyr hvíslaði að mömmu:
„Ég vil ekki að afi sé dáinn.“ Karen
Birta bendir upp í loft og segir: „Afa
Ló (Ingólfur afi) hjá guði.“
Elsku besti afi, við þökkum þér
allar þær yndislegu samverustundir
sem við áttum með þér. Þú og minn-
ingarnar um þig munu lifa í hjarta
okkar að eilífu.
Við biðjum góðan guð að styrkja
Önnu ömmu í sorginni. Við ætlum
líka að vera hjá henni og veita henni
styrk.
Þín langafabörn og vinir
Sara Björk, Arnar Freyr
og Karen Birta.
Hann Ingólfur sagði þegar hann
hafði gengið frá bréfi með hnita-
gögnum á landi okkar systkinanna.
„Ef þau verða ekki ánægð með okk-
ur þá verðum við að bíta í það súra
epli.“ Og hann brosti í sjúkrarúminu.
Hann sem hafði mælt löndin okkar
svo nákvæmlega að ekki skeikaði.
Allir skyldu fá jafnt. Hann sem hafði
séð um skiptingu á dánarbúi for-
eldra okkar, á sínum tíma, með þeim
hætti að allir voru ánægðir. Það ríkti
friður og sátt. Hann gat þetta svo
vel, af því að hann var sanngjarn og
réttlátur. Það hafði upplitast í sól-
inni erindið úr Hulduljóðum Jónasar
Hallgrímssonar, sem hann setti und-
ir gler og stillti upp á landinu sínu á
Hellum þegar hann byrjaði að gróð-
ursetja í frístundabyggðinni.
Faðir og vinur alls, sem er,
annastu þennan græna reit.
Blessaðu, faðir, blómin hér,
blessaðu þau í hverri sveit.
Vesalings sóley, sérðu mig?
Sofðu nú vært og byrgðu þig.
Hægur er dúr á daggarnótt.
Dreymi þig ljósið, sofðu rótt!
Hann átti til nýtt eintak. Hann
ætlaði að skipta um og bera á ramm-
ann. En tíminn er stundum naumur.
Þakka þér fyrir samveruna, Ingólf-
ur. Þakka þér fyrir að koma mér í
gegnum eðlisfræðiprófið í gamla
daga og að glæða hjá mér réttlæt-
iskennd.
Dreymi þig ljósið, sofðu rótt, bróð-
ir minn.
Margrét.
Hið sterka tré er fallið. Innviðirnir
brustu. Það féll með reisn til jarðar.
Já, ættarhöfðinginn Ingólfur er all-
ur.
Það er gleði á vorin þegar brumið
á trjánum springur út og ljósgræn
blöðin opnast. Vaxtarsprotar teygja
sig til himins til að ná sem mestri
birtu og yl sólar. Skógurinn allur
lifnar við og einstaklingarnir, trén í
skóginum, keppast við hvert eftir
sínum mætti að ná til birtu sumars-
ins. Sum tré í skóginum eiga erfitt
uppdráttar. Þar eru ekki styrkir
stofnar, jarðvegurinn grýttur og
vantar frjósama mold. Önnur eru
styrk, eru gott kvæmi, falla í frjó-
sama mold vaxa upp tignarleg og
bein, standa upp úr í skóginum. Ég
sé Ingólf í minningunni sem sterka