Morgunblaðið - 08.10.2008, Qupperneq 24

24 MIÐVIKUDAGUR 8. OKTÓBER 2008 MORGUNBLAÐIÐ
MINNINGAR
✝ Ólafía GuðrúnOttósdóttir
fæddist í Reykjavík
13. ágúst 1952. Hún
andaðist á líkn-
ardeild Landspít-
alans í Kópavogi
29. september síð-
astliðinn. Hún var
dóttir hjónanna
Guðbjargar Jós-
efsdóttur, f. 13.9.
1916, d. 16.2. 2000
og Höskuldar Ottós
Guðmundssonar, f.
9.10. 1910, d. 23.8.
1993. Ólafía var næstyngst í hópi
fjögurra systkina, en hin eru a)
Guðmundur, f. 26.9. 1943, maki
Anna Þóra Sigþórsdóttir, f. 1.8.
1943, b) Sigríður Hera, f. 1.1.
1945, maki Ástvaldur Hólm Ara-
son, f. 2.9. 1924, og c) Berglind
Jóna, f. 5.12. 1959, maki Daníel
Helgason, f. 11.4. 1957.
Ólafía giftist 20. september
1975 Hreini Ómari Sigtryggs-
syni, f. 9.5. 1952, þau eignuðust
þrjú börn: a) Ottó Bergvin, f.
27.10. 1974, sonur hans og Sig-
urlínu Andr-
ésdóttur, f. 11.1.
1974, er Ómar
Andrés, f. 22.7.
2001, b) Ásdís, f.
1.12. 1977, maki
Kevin Brian Snoots,
f. 6.10. 1976, börn
1) Kevin Brian Jr.,
f. 30.9. 2000 2)
Krista Sóley, f.
28.10. 2004 3)
Kristófer Óli, f. 1.9.
2006 c) Svandís, f.
10.4. 1984, maki
Jeffrey Charles
Danzer, f. 8.3. 1982.
Ólafía ólst upp í Skerjafirði
sunnan flugbrautar. Hún gekk í
Miðbæjarbarnaskólann og síðar í
Lindargötuskóla. Á uppvaxt-
arárum var hún í sveit á sumrin í
Arnarholti í Biskupstungum.
Ólafía vann á Landspítalanum
við Hringbraut og við hin ýmsu
verslunarstörf meðan heilsan
leyfði.
Útför Ólafíu fer fram frá
Fella- og Hólakirkju í dag og
hefst athöfnin klukkan 13.
Elsku mamma mín. Ég man hvað
mér brá þegar þú greindist með
krabbamein. Mér fannst það óhugs-
andi, þú varst aðeins 53 ára, hvernig
gat það staðist, þú áttir eftir að gera
svo mikið. Það var síðan alveg aðdá-
unarvert að fylgjast með hvað þú
varst dugleg þar sem þú fórst í
gegnum háskammtalyfjameðferð og
stofnfrumuígræðslu. Um skeið
hresstist þú mjög mikið og pabbi sá
til þess að þið nutuð tímans sem
mest. Þið komuð tvisvar út í heim-
sókn til mín til Bandaríkjanna, fóruð
til Kúbu og Parísar. Þú varst alltaf
svo dugleg og drífandi. Það var síð-
an fyrir þremum vikum að pabbi
hringdi til mín og sagði að nú skyldi
ég fara að koma heim, ég er ofboðs-
lega fegin að hafa farið að ráðum
hans. Þegar ég kom þangað sem þú
lást á líknardeild Landspítalans í
Kópavogi, sagðir þú við mig: „Nú fæ
ég kannski styrk,“ og þú sannarlega
gerðir það. Þessi tími með þér á
líknardeild mun ávallt fylgja mér.
Þú varst elskuð af svo mörgum og
þú áttir svo mikið í mörgum. Sem
dæmi varstu send 16 ára gömul með
Vilhelmínu, bróðurdóttur þína, til
Kaliforníu þar sem hún gekkst undir
erfiðar aðgerðir og þú varst hennar
fylgdarmanneskja í Bandaríkjunum
í rúmt ár. Það var líka yndislegt að
vera hjá þér í sumar og minnisstæð-
ast er þegar þú fórst í brúðkaupið til
Bergdísar systurdóttur þinnar, þú
hafðir verið mjög veik vikuna áður,
en fannst svo styrk til að mæta og
varst ásamt brúðinni stjarna dags-
ins. Þú varst líka einstök amma.
Þegar við kvöddum þig í lok júlí
sendir þú mig út með hálfa ferða-
tösku af afmælispökkum og jólagjöf-
um fyrir barnabörnin. Eftir að pabbi
setti töskurnar út í bíl kom hann
hissa til baka og sagði okkur að ein
af ferðatöskunum væri að tala og
segja „I love you“, mamma hló og
sagði að þetta væri afmælispakkinn
hennar Kristu Sóleyjar. Krista á af-
mæli núna í þessum mánuði og mun
þessi pakki vera henni og okkur sér-
stakur og táknrænn fyrir þá hlýju
og ást sem þú sýndir okkur ávallt.
Elsku pabbi minn, guð gefi þér
styrk til að takast á við þinn mikla
missi og mundu hvað mamma sagði
við þig, „að lifa lífinu lifandi“.
Elsku mamma, ég var heppin að
eiga þig sem móður og ég veit að þú
munt fylgjast með okkur og leið-
beina í gegnum lífið.
Þín dóttir
Ásdís.
Elsku mamma mín, ég trúi því
eiginlega ekki að nú sitji ég hér inni
í litla herberginu, eins og þú kallaðir
það, og sé að skrifa minningarorð
um þig. Það er svo margs að minn-
ast og það er svo sárt að hugsa til
þess að þú hefur nú kvatt þetta líf.
Þú varst alveg einstök mamma, vild-
ir allt fyrir þína gera. Þú varst alltaf
til staðar ef eitthvað var, tilbúin að
hlusta og ráðleggja manni. Kenndir
okkur systrunum að halda heimili
eins og þér var best lagið og er ég
afskaplega þakklát fyrir það. Ég
mun ávallt reyna að feta í fótspor
þín enda varst þú fyrirmynd sem
best má vera.
Þú varst einnig frábær amma, en
þú áttir orðið fjögur barnabörn sem
þótti ofboðslega vænt um þig. Og ég
veit að þér fannst mjög leiðinlegt að
geta ekki séð þau vaxa úr grasi. En
ég get nú lofað þér, mamma mín, að
við systkinin og pabbi munum sjá til
þess að þau og hin ófæddu börn fái
að kynnast þér þó að þú sért farin.
Ofarlega mér í huga og afar minni-
stætt er þegar við sátum stundum
saman niðri í eldhúsi á morgnana og
ræddum um hvað okkur hafði
dreymt um liðna nótt á meðan við
snæddum morgunverð. En ég hafði
alltaf rosalega gaman af því að spá í
þýðingu drauma með þér. Oft og tíð-
um dreymdi þig hana ömmu Guð-
björgu og fannst þér afar gott að
vita af því að hún fylgdist með okkur
hérna megin. Nú veit ég, mamma
mín, að amma hefur beðið eftir þér
hinum megin og tekið á móti þér
opnum örmum. Ég veit líka að nú
líður þér loksins vel. Þú varst algjör
hetja í gegnum afar erfið veikindi
síðustu ára, en ég segi nú bara eins
og pabbi, ég hef aldrei vitað sterkari
konu. Nú kveð ég þig um sinn með
sárum söknuði, elsku mamma mín,
hvíl í friði.
Þín dóttir,
Svandís.
Elskulega svilkona mín er látin
eftir erfiða baráttu við krabbamein.
Minningar streyma fram. Við erum
búnar að vera vinkonur í 36 ár.
Ólafía var myndarleg húsmóðir,
vildi hafa allt í röð og reglu. Heimili
þeirra Bóa bar vott um mikinn
myndarskap. Mikill samgangur var
á milli okkar. Börnin okkar voru á
líkum aldri. Við fórum saman í tjald-
ferðir flest sumur og einnig ferðalög
erlendis. Minnisstæð er ferð til
Kúbu snemma árs 2007, þá var Óla
búin að vera í krabbameinsmeðferð
en var mjög hress í þeirri ferð. Fyrir
ári fórum við með þeim til Wash-
ington D.C. í heimsókn til Ásdísar
dóttur þeirra og fjölskyldu. Þar
veiktist hún alvarlega og var lögð
inn á sjúkrahús. Það voru erfið spor.
En til allrar hamingju komst hún
heim með okkur á áætluðum tíma.
Þetta ár hefur verið erfitt. Lyfja- og
blóðgjafir og nokkrar innlagnir á
Landspítalann. Ásdís og Svandís
búa báðar í Bandaríkjunum. Þær
eru búnar að vera hjá móður sinni á
líknardeildinni í 2 vikur og hafa
staðið sig með miklum sóma.
Kæra vinkona, ég kveð þig með
söknuði. Við Vilberg sendum Bóa,
Ottó, Svandísi, Jeffrey Ásdísi, Kevin
og börnum þeirra okkar innilegustu
samúðaróskir. Megi Guð styrkja
ykkur á þessari sorgarstundu.
Þín vinkona,
Gerður Hjaltalín.
Okkur langar með örfáum orðum
að minnast hennar Ólu, systur, mág-
konu og frænku, sem lést á líkn-
ardeild Landspítalans 29. septem-
ber sl.
Aðeins 16 ára gömul fór hún vest-
ur til Kaliforníu með Villu frænku
sína sem fór þangað til lækninga.
Var hún þar í eitt og hálft ár og stóð
sig mjög vel í umönnun á litlu
frænku sinni og fyrir það er ég
henni ævinlega þakklátur. Hún kom
ávallt í heimsókn til Villu á jóladag
til að gleðja hana á afmælisdeginum
sínum og var þá oft glatt á hjalla.
Ólafía var mjög opin og hlý mann-
eskja. Hún vildi allt fyrir alla gera
og alltaf gat maður leitað til hennar
ef eitthvað bjátaði á, sest niður og
rætt málin. Hún var mjög næm ef
eitthvað var að og vildi alltaf hjálpa
fólki strax. Ólafía hafði mjög gaman
af að ferðast innanlands sem utan og
fór nokkrum sinnum til Spánar og
til Bandaríkjanna þar sem dætur
hennar búa. Hún lifði fyrir að vera
með barnabörnum sínum og vildi
allt fyrir þau gera. Hún hafði gaman
af því að koma í sumarbústað til
bróður síns í Skorradal og þar var
mikið rætt og skrafað og margt
skondið sem kom upp í viðræðunum.
Það var mjög gott að heimsækja
þau hjón í Klapparbergið og alltaf
tekið vel á móti manni. Heimili
þeirra hjóna var mjög hlýlegt, nota-
legt og hreint og fínt þar sem Ólafía
var mikil snyrtikona. Ólafía elskaði
að huga að garði sínum og eyddi
mörgum stundum í að gera hann fín-
an, hennar litir voru hvítt og lillað
og var þó nokkuð af svoleiðis blóm-
um í garðinum. Hún átti kisuna
Dimmalimm í 18 ár sem hún hafði
mikla ánægju af og sinnti henni
mjög vel. En vegna veikinda kisu
var hún látin fara í maí og þótti Ólaf-
íu það mjög miður því væntumþykj-
an var mikil.
Allt eins og blómstrið eina
upp vex á sléttri grund
fagurt með frjóvgun hreina
fyrst um dags morgunstund,
á snöggu augabragði
af skorið verður fljótt
lit og blöð niður lagði –
líf mannlegt endar skjótt.
(Hallgrímur Pétursson.)
Við vottum fjölskyldu hennar og
öðrum ættingjum dýpstu samúð og
biðjum guð að styrkja þau í sinni
miklu sorg. Hvíl í friði, elsku Óla.
Guðmundur bróðir,
Anna, Vilhelmína,
Grétar og fjölskylda.
Elsku Ólafía móðursystir lést
mánudaginn 29. september. Vil ég
minnast hennar með nokkrum orð-
um hér.
Hún Ólafia var elskuð af öllum
enda var hún svo indæl og hjartagóð
að það var ekki hægt annað. Hún
studdi við bakið á öllum þeim sem
þurftu á því að halda og var ætíð
tilbúin til að setjast niður og hlusta
ef maður hafði þörf fyrir að létta á
hjarta sínu. Hún hlustaði rólega og
ráðlagði. Það var svo indælt að tala
við hana. Ég hef alltaf verið afar ná-
in henni móðursystur minni og
hennar fjölskyldu enda eyddum við
dætur hennar mörgum stundum
saman sem krakkar. Er ég flutti ut-
an af landi og í bæinn var húsið
hennar Ólafíu alltaf opið fyrir mér ef
ég þurfti á því að halda. Og alltaf
boðið upp á eitthvað að drekka, kök-
ur og kex. Man ég meira að segja
eftir því að einn daginn var hún búin
að kaupa kakó þar sem hún vissi að
ég drykki ekki mjólk án kakós.
Ólafía hefur alltaf verið svo gestrisin
og góð. Ég man alltaf eftir frænku
minni sem hafði stjórn á öllum sín-
um hlutum og ef mann vantaði eitt-
hvað átti hún það og hver hlutur var
á sínum stað. Enda var heimili henn-
ar svo hlýlegt og andrúmsloftið gott.
Hún hafði hjarta og sál hennar móð-
ur sinnar enda er ekki minnsti efi í
mínum huga að hún ástkæra amma
mín hafi tekið afar vel a móti dóttur
sinni og nú séu þær nú saman.
Ég vil enda þetta með ljóði sem
mér var sent einu sinni og lýsir
henni elskuðu Ólafíu vel.
Er allt virtist tregablandið
og lífið þungt sem blý
komst þú sem sólskin í þokubakka
og lyftir hulunni af lífi okkar
Þú, björt og brosmild
kurrandi hlátur og blíð orð
hugulsemi og umhyggja
allt þetta pakkað inn í fallegar umbúðir
Draugasagan nú spennubók
með óvæntum endalokum hvers dags
Öll þeytumst við upp að morgni
vitandi að dagurinn verði ljúfur
Er þú hvarfst skyndilega
dimmdi yfir augnablik
en svo birtist leiðarljós við fætur okkar
er minningarnar um þig brostu við okkur
Leiðir okkar lágu saman þá
og gera það aftur
í Nangijala
(Dýrlaug.)
Guð geymi þig og láttu þér líða
vel.
Þín frænka
Elísabet Rósa.
Mig langar að minnast Ólafíu,
æskuvinkonu móður minnar, með
nokkrum orðum. Ólafía og móðir
mín, Kristín, kynntust í Skerjafirð-
inum fyrir mína tíð og er ég búin að
þekkja hana allt mitt líf þó svo að
sambandið hafi ekki verið mikið síð-
ustu ár. Mér er minnisstætt í upp-
vextinum þegar maður fór með
mömmu í heimsókn til Ólafíu og Bóa
þar sem þau bjuggu í Seljahverfinu
og síðar í Hólahverfinu. Á barns-
aldri fórum við alltaf í barnaafmælin
til barnanna þeirra Ólafíu og Bóa og
þau komu til okkar og alltaf var mik-
il gleði á þeim stundum, mæður okk-
ar gátu talað út í eitt og urðu ekki
uppiskroppa með umræðuefnin, en
þær nutu þess tíma.
Þegar við fluttum úr Breiðholtinu
upp í Mosó 1982 varð aðeins lengra
að fara í heimsóknir en þær urðu
samt ekki síðri með árunum. Fyrir
u.þ.b. tveimur og hálfu ári fékk ég
þær fréttir frá móður minni að
Ólafía væri með illkynja ólæknandi
sjúkdóm, sem hún barðist hetjulega
við. Fyrir ári greindist svo móðir
mín með svipaðan illkynja sjúkdóm
sem hún lést af í mars. Báðar lágu
þær á sömu deild á Landspítalanum
áður en móðir mín lést og vissu þær
ekki hvor af annarri, búnar að vera
þar saman í viku, fyrr en einn dag að
ég hitti Bóa fyrir utan á leið frá
móður minni og hann að fara til
Ólafíu. Úr varð að Bói fór með Ólaf-
íu til móður minnar og varð þetta
seinasta skiptið sem æskuvinkon-
urnar hittust á þessu jarðríki.
Ég veit að móðir mín tók vel á
móti henni Ólafíu þegar hún kvaddi
þennan heim og er ég þess fullviss
að nú eru þær báðar þjáningarlaus-
ar og líður vel, æskuvinkonurnar
sameinaðar á ný. Þegar ég heimsótti
ykkur hjónin fyrir rúmum mánuði
sá ég hvað þú áttir yndislegan mann
sem gerði allt fyrir þig og elskaði
þig heitt. Bið ég góðan Guð að
styrkja hann í þessari miklu sorg.
Hin langa þraut er liðin,
nú loksins hlauztu friðinn,
og allt er orðið rótt,
nú sæll er sigur unninn,
og sólin björt upp runnin
á bak við dimma dauðans nótt.
Fyrst sigur sá er fenginn,
fyrst sorgar þraut er gengin,
hvað getur grætt oss þá?
Oss þykir þungt að skilja,
en það er Guðs að vilja,
og gott er allt, sem Guði er frá.
(Valdimar Briem)
Elsku Bói, Ottó, Ásdís, Svandís og
fjölskyldur, ég votta ykkur mína
dýpstu samúð og bið góðan Guð að
styrkja ykkur í þessari miklu sorg.
Rósa Jóhannsdóttir.
Ólafía Guðrún
Ottósdóttir
Ólympíumótið
Íslendingar taka nú um stundir
þátt í ólympíumótinu. Tvö lið fóru til
keppni, þ.e. opinn flokkur og ung-
lingaflokkur. Báðum liðum gengur
vel en fylgjast má með gangi mála á
bridge.is.
Íslandsmót kvenna um helgina
Íslandsmót kvenna í tvímenningi
verður spilað um helgina. Spilað
verður föstudagskvöldið 10. okt. og
hefst spilamennska kl. 19. Laugar-
daginn 11. okt. hefst spilamennska
kl. 11. Hægt er að skrá sig í síma
587-9360 og á heimasíðu BSÍ.
Bridsfélag Hafnarfjarðar
Mánudaginn 6. október var spil-
aður mitchell-tvímenningur á sjö
borðum og er greinilegt að kvenfólk-
ið er komið í „gírinn“ fyrir Íslands-
mót kvenna um helgina því konur
leiddu í báðum riðlum allt kvöldið,
nema hvað tveimur körlum tókst að
ná efsta sætinu í A-V í síðustu slög-
unum.
Helstu úrslit urðu í N-S
Hulda Hjálmarsd. - Guðný Guðjónsd. 191
Hermann Friðrikss. - Hjálmar Pálsson 179
Sigurjón Harðars. - Haukur A. Árnason 178
A-V
Friðþjófur Einars. - Guðbr. Sigurbergs. 196
Kristín Þórarinsd. - Helga Bergmann 190
Dröfn Guðmundsd. - Hrund Einarsd. 175
Mánudaginn 13. okt. hefst tví-
menningskeppni og verður spilaður
þriggja kvölda barómeter sem er
mjög skemmtilegt keppnisform.
Veitingastaðurinn A. Hansen mun
gefa vegleg verðlaun og eru þeir sem
ekki eru þegar skráðir beðnir að
hafa samband við Erlu, s. 659-3013
eða Þórð, s. 862-1794 fyrir kl. 18.00
mánud. 13. okt. Spilamennska hefst
kl. 19 í Hraunseli, Flatahrauni 3.
Gullsmárabrids
Spilað var á 10 borðum sl.mánu-
dag 6. október. Úrslit í N/S
Kristín Óskarsd. – Gróa Þorgeirsd. 207
Haukur Guðbjartss. – Jón Jóhannss. 187
Dóra Friðleifsd. – Heiður Gestsd. 178
A/V
Elís Kristjánss. – Páll Ólason 201
Ragnh. Gunnarsd. – Haukur Guðmss. 198
Einar Kristinss. – Halldór Heiðar 188
BRIDS
Umsjón Arnór G.
Ragnarsson| norir@mbl.is
Morgunblaðið birtir minning-
argreinar alla útgáfudagana.
Skil | Greinarnar skal senda í
gegnum vefsíðu Morgunblaðsins:
mbl.is – smella á reitinn Senda
efni til Morgunblaðsins – þá birtist
valkosturinn Minningargreinar
ásamt frekari upplýsingum.
Skilafrestur | Ef birta á minning-
argrein á útfarardegi verður hún
að berast fyrir hádegi tveimur
virkum dögum fyrr (á föstudegi ef
útför er á mánudegi eða þriðju-
degi). Ef útför hefur farið fram
eða grein berst ekki innan hins til-
tekna skilafrests er ekki unnt að
lofa ákveðnum birtingardegi. Þar
sem pláss er takmarkað getur birt-
ing dregist, enda þótt grein berist
áður en skilafrestur rennur út.
Lengd | Minningargreinar séu
ekki lengri en 3.000 slög (stafir
með bilum - mælt í Tools/Word
Count). Ekki er unnt að senda
lengri grein. Hægt er að senda ör-
stutta kveðju, HINSTU KVEÐJU,
5-15 línur, og votta þeim sem
kvaddur er virðingu sína án þess
að það sé gert með langri grein.
Ekki er unnt að tengja viðhengi
við síðuna.
Formáli | Minningargreinum
fylgir formáli, sem nánustu að-
standendur senda inn. Þar koma
fram upplýsingar um hvar og hve-
nær sá, sem fjallað er um, fæddist,
hvar og hvenær hann lést, um for-
eldra hans, systkini, maka og börn
og loks hvaðan útförin fer fram og
klukkan hvað athöfnin hefst. Ætl-
ast er til að þetta komi aðeins fram
í formálanum, sem er feitletraður,
en ekki í minningargreinunum.
Minningargreinar