Skinfaxi

Árgangur

Skinfaxi - 01.05.1916, Blaðsíða 5

Skinfaxi - 01.05.1916, Blaðsíða 5
SKINFAXI 53 skiðafólkið líka, og þótti mér oft stór furða, að ekki skyldu verða slys að. Aldrei jsá eg mahn detta á skíðum þar, en það Jcom fyrir að sleði valt um, þó aldrei svo að nokkur meiddi sig; það leit út fyrir að þeir væru vanir við að velta. Holmenkolendagurinn er annar viðhafnar- mestidagurinnáárinuhjáNorðmönnum;hinn ¦dagurinn er 17. maí. I vetur var Holmen- Jíolendagurinn 28. febrúar. Þá voru á fimta hundrað menn sem keptu. Þá var mikið um dýrðir. Flestir keppendur voru norskir. Nokkrir Svíar voru með, og tveir Finnar. Veðrið var ekki vel gott, en þó lét fólk það ekki hamla sér frá að koma og horía á. Áhorfendur voru um 130 þúsund. Þar af voru um 1000 Danir, sem komu til að sjá skíðahlaupin. Þessi Holmenkol- kapphlaup eru eiginlega í þrjá daga. Eyrsta daginn eru hlaupnir 50 kíló- metrar, annan daginn aftur 15 kílometrar, og þriðja daginn er lofthlaupið. Fyrstu dagana tvo er lítið um áhorfendur, því þá sést ekki annað en að menn fara og koma. Fljótastur af þeim sem eg vissi um, fór 15 km. á 1 tíma og 50 sek. Kristianíu í mars 1916. Kr. Sigurðsson. Til ungmennafélaganna. Eg man — eg varð hrifinn er heyrði eg það, að hér skyldi félagsskap mynda. Og æskunni fríðu eg fulltingis bað, að fordómum mætti nú hrinda. Þeim öldruðu virtist sú viðleitni frek, sem væri ei með stjórn þeirra ráða. Þeir horfðu með ótta á barnanna brek og báðu þau drottinn að náða! Eg vissi um starfið — að það yrði þtmgl, en þó vildi eg ekki kvíða. þegar blóðið er heitt — þegar hjartað er ungt, þá hægt mundi vera að striða. Því þótti mér vænt, er hin vonglaða sveit, sig vopna og hertýgja réði, að herja á vanann og heimskunnar reit; — eg horfði á þetta með gleði! Nú ár hafa liðið — þau eru ekki mörg; þó ávöxtinn líta má viða. En rangsleitnisnornin er ennþá jafn örg, og ilt er við hana að stríða! Hún heimtar — 'ún heimtar þau óskftpin öll af æskulýðsfélagsskap vorum. Ef þegar í stað ekki flytur hann fjöll, þá finst henni 'ann standa í sporum ! Ef villist hann eitthvað af veginum þar, sem vandi 'er hjá að sneiða, hve títt hefi eg ekki þá orðið þess var hún allra helst kýs hann að deyða! En hverju 'á að svara, — og hvað er það þá, sem helst skal til varnar fram bera? Að halda 'áfram starfinu' og hina að smá, sem heimskingjar girnast að vera! Og gott væri Iíka, að gleymist ei það, hve gðfugt er takmarkið, bræður/ þar má ekkert undanhald eiga sér stað, sem úrslitum krafturinn ræður. Þið talið um skógrækt og ágætt það er, en einkum er vegurinn rétti: Að ástunda hugrœkt, og sjá fyrir sér, í sálunni gróðurinn spretti! Ef þessa er gætt — þá mun gullaldartið slá geislum á þyrnibraut mannsins! Eg óska, að þið kórónu öðlist um sið, þið — eldberar framtíðarlandsins! Gr. Óf.

x

Skinfaxi

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Skinfaxi
https://timarit.is/publication/334

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.