Skinfaxi - 01.06.1989, Blaðsíða 17

röð en það að úthaldið
sé ekki lengra en þrjú
ár er ekki vænlegt til
árangurs í hlaupa-
greinum.
Það er hins vegar
skoðun mín við
núverandi aðstæður
sé ekki hægt að gera
miklar kröfur lil
framfara hjá hlaup-
urum hér á landi
a.m.k. þeim sem
hlaupa lengra en 200
metra. Veðurfar og
aðstaða eru þannig, að
auðvelt er að missa
áhugann og hætta.
Stundum kemur það
því upp í hugann hvort
Landsmótin halda
hlaupurunum nægilega vel við efnið og
hvort þrjú ár í næsta Landsmót sé of
langur tími að stefna að í okkar
stormasama landi.
Helga - íris -
Ragnheiður - Þórdís
Hér áður fyrr byrjuðu stelpur seint að
keppa í frjálsum íþróttum. Þær hafa
annan grunn að byggja á og fyrir stuttu
síðan hættu þær í íþróttum fyrir tvítugt
og fóru margar að eiga böm. Nú eru
breyttir tímar og síðustu tvo áratugi hafa
konur getað frestað bameignum og þær
sem hafa náð lengst á frjáls-
íþróttabrautinni í dag hafa stundað íþrótt
sína frá unglingsaldri og í einn áratug
eða lengur. Þessi breyting hefur valdið
byltingu í árangri í kvennaíþróttum og
þær Helga, íris, Ragnheiður og Þórdís
hafa sannarlega markað spor í íslenskri
kvennafrjálsíþróttasögu og eiga miklar
þakkir skyldar. Þær hafa fórnað miklu
fyrir íþrótt sína. Þær hafa nýtt sér tækifæri
til þess að nema og æfa erlendis (í betra
veðurfari) og árangur hefur ekki látið á
sérstanda. Meðvinnusinniímörgárvið
æfingar og keppni hafa þær náð
svipuðunt árangri og bestu karlmenn
okkar (miðað við alþjóðamælikvarða)
sem sýnir okkur það, að hafi konur
aðstæður og metnað til að ná langt á
íþróttabrautinni, þáer það hægt nú síðari
ár. Stelpur! Ef þið ætlið, þá getið þið
þetta líka.
viku. Síðurnar voru
alls 44 og voru birtar
67 myndir af körlum
en aðeins 5 myndir af
konum og ef
Ragnheiður Run-
ólfsdóttir sundkona
hefði ekki unnið afrek
á Kýpur þá vikuna,
hefði myndunum
fækkað um þrjár.
Fjölmiðlafræðingar
segja að myndefni
fjölmiðla sé
áhrifamikið og ef allar
vikur ársings á
íþróttasíðum dag-
blaðanna eru eins og
sú vika sem ég
athugaði þásýnirþað
okkur einn hlut.
Karlar eru það sem við eigum að sjá
myndir af í íþróttum. Og þá kemur aftur
upp í hugann setningin hans Sigurðar
Greipssonar sem ég vitnaði til hér fyrr í
greininni um óhugnarlegu strekktu
vöðvana á konum. Er þetta e.t.v. hlutur
sem er körlum á móti skapi. Yfir90%
stjórnenda íþróttaefnis í fjölmiðlun eru
karlmenn. Það er því umhugsunarefni
hvort við eigum áfram að eftirláta þeint
að ákveða hver sé þess virði að fá birta
mynd af sér í blöðunum, á þann hátt
stjórna almenningsálitinu. Eða eigum
við að koma á þeirri hugarfarsbreytingu
að það sé jafn eðlilegt að konur stundi
afreksíþróttir og karlar?
Umræöur um
kvennaíþróttir
Það er ekki af ástæðulausu að Svavar
Gestsson, menntamálaráðherra, ásamt
ráðherrum íþróttamála í Evrópu, héldu
þing hér á landi í lok maí, þar sem m.a.
var fjallað um það hvernig megi auka
hlut kvenna í íþróttum og öllu
íþróttastarfi. Einhvers staðar er pottur
brotinn og ég fagna því að hér í Skinfaxa
skuli tekin upp umræða um konur í
íþróttum. Ef það er skoðun okkar að
íþróttir séu fyrir alla, þá þurfa efndir að
fylgja orðum og umfjöllun að vera í
jafnvægi.
Unnur Stefánsdóttir
er frjálsíþróttamaöur
úr HSK.
Ingibjörg ívarsdóttir, HSK, er ein af
þeim sem hafa nú stundað frjálsíþróttir
afkrafti um árabil..
Eru eingöngu
karlaíþróttir fyrir
fjölmiöla?
Fyrir rúmum 40 árum voru konur ekki
meðífrjálsum íþróttum. Núerþátttaka
þeirra svipuð og hjá körlum. Því má
spyrja hvort fjölmiðlar hafi haft einhver
áhrif og hvort þeir sinni kvenna- og
karlaíþróttum jöfnum höndum. Að
gamni mínu tók ég það saman um daginn
hvernig væri háttað myndbirtingum á
íþróttasíðum tveggja dagblaða í eina
Bryndís og Hugrún Ólafsdœtur og Ragnheiður Runólfsdóttir. Fá þœr þá
umfjöllun sem þœr eiga skilið ífjölmiðlum.
SKINFAXI
17