Sjómannablaðið Víkingur - 01.01.1980, Qupperneq 45

Séð út Önundarfjörð vestanverðan (frá Flateyri). Yst sér á Barðatá, þá kemur Hrafna-
skálanúpur. Milli þeirra liggur Ingjaldssandur. Innan við Hrafnaskálanúp er Mosdalur,
þá Sporhamar.
strengja á fokkuskautinu, færa
það einni röng aftar.
Já, þetta er mikið betra, sagði
pabbi.
Og nú fann ég að það var komið
talsvert skrið á bátinn. En mikið
var ég máttlaus. Ég var að reyna
að velta mér á hliðarnar til skiptis,
en í hvert skipti er ég hreyfði mig
fannst mér blóð koma upp í
munninn. Ég hætti því að hreyfa
mig nokkuð og lá bara eins og
dauð slydda. Ég sá bara á hæstu
fjöllin yfir borðstokk bátsins og
reyndi að miða hraða bátsins við
það og hélt að við mundum vera
Kannski við komum
honum lifandi heim
farnir að nálgast Mosdalinn. Ég
heyrði að pabbi spurði Hinrik:
Kemur blóð upp úr honum
enn?
Það kemur dálítið blóð út úr
öðru munnvikinu, heyrði ég Hin-
rik svara, en það er ekki mikið.
Kannski við komum honum
lifandi heim, sagði pabbi.
En hann sagði það mjög lágt.
Hefur eflaust ekki ætlast til að ég
heyrði það, en ég þóttist af því
geta ráðið að honum þótti þetta
eitthvað alvarlegt.
Ég þóttist allt í einu sjá yfir
borðstokkinn hornið á Stakknum,
en Stakkurinn er fjall strýtu-
myndað milli Mosdals og Val-
þjófsdals. Við áttum þá bara eftir
að sigla yfir fjörðinn og sannar-
lega hlakkaði ég til að komast
heim til mömmu. Hún var alltaf
svo góð og kunni ráð við svo
mörgu sem aðrir kunnu ekki.
Erum við rétt að koma heim?
spurði ég Hinrik sem stóð rétt við
mastursþóftuna.
Nei, sagði hann, pabbi ætlar að
lenda við Flateyrarbryggjuna og
fara með þig til læknis.
Til hvers þá? spurði ég.
Heldur þú að læknir þurfi ekki
VÍKINGUR
að segja hvað að þér gengur? Þú
ert eitthvað veikur úr því að svona
mikið blóð rann upp úr þér.
Erum við bráðum komnir?
spurði ég Hinrik næst þegar hann
laut yfir mig.
Já, við verðum komnir eftir
svona tíu mínútur, sagði Hinrik.
Taktu nú niður seglið Hinrik,
kallaði pabbi allt í einu, og þá vissi
ég að við vorum rétt komnir að
bryggjunni. Það er best að taka
fokkuna líka.
Hinrik gerði það og lagði svo út
árar til þess að komast að tröpp-
unni sem var bara mjór rimlastigi.
Hinrik fór nú upp með fangalín-
una og batt hana utan um smá-
polla sem var til hliðar við tröpp-
una. Pabbi tók nú í hönd mína um
leið og hann sagði:
Við verðum að reyna að klifra
upp þennan hænsnastiga, Hjör-
leifur minn. Þú ferð á undan en ég
kem á eftir þér.
Ég fór svo upp í stigann með
hægð og fann að pabbi studdi mig
Ég skreið inn á bryggjuna
áður en ég gerði tilraun til
að standa upp
með annarri hendinni og upp
komumst við og ég skreið inn á
bryggjuna áður en ég gerði tilraun
til að standa upp og gekk það létt
því að pabbi tók undir höndina á
mér svo ég þyrfti ekki að reyna
mikið á mig. Hann lagði svo af
stað með mig upp bryggjuna og
fór mjög hægt.
Ætlarðu með mig til læknis?
spurði ég.
Mér stóð eins og hálfgerður
stuggur af því að fara til læknis.
En ég var víst eitthvað alvarlega
veikur og þá var óhjákvæmilegt
að fara til læknir.
En ég er bara á sokkunum,
sagði ég, og það eru þínir sokkar
og standa langt fram af fótunum.
Svo kemur kannski gat á þá þegar
ég fer að ganga á mölinni.
Já, við getum ekki verið að
hugsa um það núna, sagði pabbi.
Það varðar nú mestu að geta talað
við lækninn.
Nú vorum við komnir að lækn-
ishúsinu. Læknir var þá Halldór
Georg Stefánsson. Pabbi þekkti
hann eitthvað. Þeir höfðu hist við
skál áður, en báðir voru nokkrir
vínmenn og þá var ekki alltaf
verið að gera sér mannamun þeg-
ar Bakkus var annars vegar. Pabbi
bankaði og einhver svaraði:
Kom inn, og pabbi opnaði og
innan við dyrnar stóð stór og
myndarlegur maður. Það var víst
læknirinn.
45