Spegillinn - 31.12.1970, Síða 20

Þáttr Jóns ok Óláfs.
Konungr vistaði þá félaga í garði ein-
um þar í staðnum, at auðigs bónda, er
Grandi hét; sátu þeir þar í góðum
fagnaði, en á kveldum gengu þeir til
skytnings ok drukku, ok váru sáttir at
kalla.
Þat var einn hvern dag, at konungr
sendi skutilsvein sinn á fund þeira
félaga ok bauð þeim til drykkju með
sér, en þeir brugðusk við skjótt. Bjugg-
usk þeir inum beztu viðhafnarklæðum
sínum; váru klæði Jóns öll skorin af
íslenzku vaðmáli góðu, er Gefjun kerl-
ing fóstra hans hafði ofit hánum; þau
klæði bitu eigi vápn né eitr. En Óláfr
var í loðólpu mikilli, hafði hann fengit
þá ólpu af Bjarmalandi, er hann braut
haug Magnúss Torfuskalla, en ólpan
var vingjöf frá Höskolli Saurbæjargoða
ok var inn bezti gripr. Ganga þeir nú
til konungsgarðs ok fyrir konung, en
hann bað þá velkomna með sér ok
vísaði þeim til ins úæðra öndvegis. Var
nú sezt at drykkju ok var fram borit öl
ok mjöðr; var þat it bezta mungát.
Skyldu menn drekka tvímenning, ok
var þeim félögum skipat saman; drukku
menn allfast, ok var glaumr mikill ok
háreysti í höllinni, ok váru menn all-
kátir. En er á leið kveldit ok menn
gerðusk drukknir, þá var drukkit við
sleitur ok því næst orðahnippingar ok
þá stóryrði. Tekr Óláfr þá hornit ok
setr á munn sér ok svelgr stórum;
réttir síðan at Jóni og kveðr hann gera
drykknum lítinn kostnað; „er þat auð-
sætt, at þú ert vanari at stinga skán á
heiðarbýlum en sitja at drykkju með
tignum mönnum“. „Lítt hirði ek um
köpuryrði þín, Óláfr félagi, er þú ger-
isk alldrukkinn; en vita skaltu, at ek
hefi setit til borðs með Jónasi ok verit
samkvæmishæfr vel; er þat félagsskapr
göfgari miklu en þá er þér, Grímsbæ-
ingar, sitið ok svelgið í yðr brennuvín
ok Höskoll." „Heyr á endemi! Hvenær
hefr þú, mjólki þinn, setit at drykkju
með dugandi mönnum og drengjum
góðum ? Hygg ek, at fá nemir þú manna
siðu, þóttú súpir drafla at Jónasar ins
bleika; vita skaltu, lítill kall, at ekki
munum vér uppnæmir fyrir flugumönn-
um Hriflunga.
Jafn er mér í gný geira
gamanleikr við hal bleikan,
ok hefir þú aldri maðr verit.“ Var Óláfr
málóði um hríð. En Jón þoldi eigi
frýjuorð Óláfs ok setr hornit á munn
sér og drekkr til botns, ok váru þá
báðir reiðir.
Nú sem konungr heyrir háreysti á
bekk þeirra félaga, víkr hann sér at
Jón og Ólafur ganga fyrir
Hákon konung.
Ganga þeir nú til konungsgards . . . .
,,Lítt hirói ek um köpuryrði þín, . . . .
Hundseið stallara sínum: „Virðask
mér þeir mörlandar, frændr várir,
saupsáttir orðnir, ok still þú svá til, at
eigi hljótisk af vandræði, meðan þeir
eru í várum híbýlum.“ Hundseiðr
gengr nú til þeira félaga ok mælti:
„Er þat satt, er mér hefir fiutt verit, at
þit hafið drápu at færa konungi, svá
sem gerðu forfeðr yðrir? Mun konungi
vel líka, at þit flytið nú kvæðit, er hann
er allkátr." Spruttu þeir báðir upp
félagar, ok mjök jafnsnimma; varð
Jón fyrri til máls ok mælti: „Rétt segir
þú, Hundseiðr, at ek hefi kvæði ort um
ok undraðisk Steindór Sigurðarson, . . .“
20