Fálkinn


Fálkinn - 09.08.1930, Blaðsíða 13

Fálkinn - 09.08.1930, Blaðsíða 13
F A L K T N N 13 MEDUSA cementsmálning er vatnsheld og varanleg, og langsamlega ódýrasta málning á steinhús. 10 ára reynsla hjer á landi. Spyrjið þá sem reynt hafa! Spyrjið um verð og notkunarreglur hjá 0. ELLIN6SEN. Golumbia- ferðafónar standa 'framar öllum öðrum f ón- um að gæðum. Kosta þó minna en aðrar sambærilegar tegundir. — Úrval af COLUMBIA ferða-, borð- og skápfónum fyrirliggj-'. andi. — Hagkvæm greiðsla. Fá I k i n n. Sími 670. ASKA. Skáldsaga eftir Grazia Deledda. undirförulir eins og refir — fluttu hjarðir sínar á vetrum niður á suðlægar og hlýjar sljetturnar, en meðan veður var fagurt úði og grúði i hinum þröngu götum af marg- litum hestum, hundum og smölum göml- um og ungum að aldri. Zuanne, sonur ekkjunnar gerðist einnig smali þegar á ellefta ári. Allan daginn sat hann yfir geitnaflokki á afrjettunum fyrir utan bæinn. Voru það geitur, sem nokkrar af fjölskyldunum, sem bjuggu í Fonni áttu. í dögun gekk hann flautandi um göturnar og geiturnar, sem þektu aftur blístrið, í hon- um komu til hans og fylgdu honum dyggi- lega eftir. Þegar leið að kveldi ljet hann þær aftur elta sig heimundir þorpið, skildi þar við þær og leituðu hinar hyggnu skepnur síð- an hver til síns heima. Anania litli fylgdi svo að segja altaf vini sínum og fóstbróður Zuanne, með stóru eyr- Un. Báðir voru þeir altaf berfættir, i vað- málstreyjum, löngum og skítugum buxum úr grófu efni og með lambskinnshúfur á höfði. Augu Anania voru altaf þrútin og var hann því mjög voteygur. Úr litla rauða nef- inu hans rann altaf saltkendur vökvi, sem hann ýmist sleikti með tungunni eða strauk til beggja hliða með litla skítuga handar- bakinu, og f jekk hann á þann hátt hart yf- irvararskegg úr ólýsanlegu hvítu efni. Meðan geiturnar voru að kroppa í klettun- um í kring um þorpið, innan um ilmandi runna og kaprífolíumvafða kletta, hlupu drengirnir um, klifruðu niður á þjóðveginn til þess að kasta steinum á eftir þeim, sem um veginn fóru, óðu inn í kartöflugarðana, Par sem konurnar voru að vinnu sinni, til þess að leita að hnetum sem ef til vill kynnu að hafa fokið undir, í skuggum hinna trölls- kgu valhnotutrjáa, Zuanne var langur og spírulegur. Anania var sterkari og áræðnari. Báðir áttu ekki Slnn líka i að spinna upp hinar furðulegustu Sogur. Zuanne talaði altaf um föður sinn, s°ng honum lofsöngva og þóttist vera á- kveðinn í þyi að fylgja dæmi hans og hefna Slu á morðingjum hans. Anania ætlaði aft- Ur á móti að verða hermaður. — Jeg skal taka þig fastan, sagði hann stillilega, og Zuanne svaraði uppstökkur: — Þá skýt jeg þig. Þeir ljeku oft sinnis flóttamann og fanga- vörð. í stað byssu höfðu þeir njólastöngla að vopni. Umhverfið var sjerstaklega vel lagað til þessa leiks, og Anania hepnaðist aldrei að ná strokumanninum enda þótt Zu- anne galaði eins og gaukur i runnunum. Svaraði gaukur hnegginu í fjarska, endaði hinn ærslafulli leikur drengjanna oft með því, að þeir fóru að leita uppi hinn sorg- bitna söngvara og var það álika árangurs- laus eltingaleikur eins og eftir strokumann- inum. Þegar þeir hjeldu sig vera komna á hinn leyndardómsfulla stað þar sem gaukurinn sat, heyrðu þeir alt i einu sorgþrunginn ekk- ann í honum ennþá lengra burtu, og næst var hann að heyra þaðan af lengra frá. Þá Ijetu hinir vonsviknu vinir sjer nægja að „spyrja gaukinn". Þeir köstuðu sjer á bakið niður í hátt grasið eða lögðust endilangir yf ir steinana. Zuanne gerði sjer ekki neinar grillur um framtíðina, hann spurði bara: „Fagri gaukur túna, hvað er klukkan núna?" og fuglinn svaraði með sjö kuku, þó klukkan væri að verða tíu. Ekki var það þó því til fyrirstöðu að Anania kastaði djarflega fram sínum spurningum: „Fagri gaukur við hafið blá, hvenær mun jeg brúði fá?" — Kuku! Kuku! Kuku! Kuku! — Fjögur ár, þá þykir mjer þú svei mjer ætla að gifta þig snemma! tísti i Zuanne. „Gaukur seg, hvenær er þess von, að jeg fái að eignast son?" Stundum gat komið fyrir að gaukurinn hitti á liklega tölu. Og drengirnir hjeldu á- fram að spyrja gaukinn í hinni miklu þöglu náttúru, þar sem kyrðin ríkti yfir öllu og ekkert rauf hana nema hin þunglyndislegu goðsvör gauksins og spurningarnar, sem ekki voru altaf jafn glaðværar: „Bróðir gaukur, veistu ei; hvað er langt þar til jeg dey?" Einhverju sinni lagði Anania einn af stað upp f jallið. Hann klifaði hærra og hærra efíir hvitum veginum gegnum kjarr og milh gran- itkletta, yfir klettasnasir, sem vafðar voru rauðbláum blómum blóðbergsins, þangað til hann var kominn, að því er hann hjelt upp á hæsta tindinn. Sólin hafði falið sig, en bak við blá f jöllin var eins og brynnu stórir eldar og köstuðu.björtum loga upp um himininn. Anania varð hræddur við þennan eldrauða himin, við hina miklu hæð, sem hann hafði náð og hina óttalegu þögn, sem rikti um- hverfis hann. Han fór að hugsa um föður Zuannes og horfði óttaslegin kringum sig; þvi þó hann hefði hugsað sjer að verða her- maður var hann blóðhræddur við ræningja. — Zuanne aftur á móti óskaði innilega að fá að sjá þá — og langa svarta skikkjan á veggnum heima í kofanum gerði hann und- arlegan innan brjósts. Hann steyptist hálf- gert niður fyrir brúnina niður af tindinum þar sem hann hafði sjeð himininn rauðan og fjöllin blá, og sagði Zuanne, sem hóaði hátt og hvelt á hann, hvar hann hefði verið og að hann hefði sjeð þá. Sonur ekkjunnar, sem i fyrstu var mjög gramur Anania fyrir tiltækið, varð mjög undrandi og fyltist virðingu fyrir honum. Síðan gengu þeir báðir þögulir til þórps- ins, á eftir þeim komu geiturnar, bjöllur þeirra gullu í hinu þögla náttrökkri. Þegar Anania fór ekki með Zuanne í hjá- setuna, ljek hann sjer með börnum vaxkerta- steyparans i garðinum umhverfis Píslarvotta- kirkjuna. Faðir þeirra steypti kertin i dálitl- um kofa bak við kirkjuna. Bisavaxin trje vörpuðu skugga yfir dimman garðinn, sem var umkringdur hrörlegum byggingum á alla vegu. Steinstjett lá upp að kirkjunni og var málað krossmark á Iiina látlausu forhlið. Á þessari stjett undu Anania og synir kerta- steyparans tímum saman í mildu sólskininu og ljeku sjer að smá steinum eða þvi að steypa kerti úr Ieir. í gluggum hins forna klausturs sást af og til grilla í þreytulegan veiðimann, inni í kompunum sáust stígvjel og einkennisbúningar og rödd heyrðist syngja í fölskum tón og með napolitönskum fram- burði: „Tak þenna rósakrans ...." Og einn klaustui'bræðranna —- einn hinna síðustu, sem enn voru ef tir í hinum röku og hrörlegu heimkynnum — tötralegm-, skitug- ur með rifna sandala, kom yfir garðinn, og muldraði bænir á þjóðmálinu. Oft skiftust veiðimaðurinn við gluggann og munkurinn á tröppunni orðum við drengina i garðinum; stundum snjeru veiðimennirnir sjer beint til Anania og spurðu ef tir móður hans. — Hvað gerir móðir þín? — Hún spinnur. — Og hvað annað? — Sækir vatn. — Segðu henni að koma hingað, svo jeg geti talið við hana.

x

Fálkinn

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Fálkinn
https://timarit.is/publication/351

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.