Fálkinn


Fálkinn - 09.08.1930, Blaðsíða 11

Fálkinn - 09.08.1930, Blaðsíða 11
F A L K I N N 11 Yngstu lesendurnir. S p e n n a n. Það var einu sinni maður, seml keypti spennu á uppboði. Ekki afl tví að honum hefði nókkurntímaj dottið í hug að gera það eða hann' hefði þurft hennar með og síst af °Uu hafði honum dottið í hug að kaupa hana á þessu uppboði. En hppboðshaldarinn hafði stungið henni beint framan i hann og sagt: — Þarna er nokkuð handa þjer Pjetur, bjóddu tíu aura í hana og Jeg skal slá þjer hana. | — Já, jeg býð það, sagði P.jetur. EitthvaS verð jeg að kaupa, fyrst 3eg er nú einu sinni kominn hing- a<5, ög tíu aurar eru ekki mikið. UppboSshaldarinn sló í spennuna með hamrinum svo það söng i henni °g síðan rjetti hann Pjetri hana, sem greiddi tieyringinn og stakk henni í vasann. Svo hugsaði hann ekki meira um tað þangað til hann kom heim. Þá fór hann að skoða hana og fanst riún vera falleg. Hún var úr látúni. Hann fægði hana svo hún varð enn bá fegurri og það gljáði og glans- aði á hana. — í þetta skifti hefi jeg þó verið rieppinn, sagði hann. Spennan er krónu virðj, og jeg fjekk hana fyrir Uu aura. Það var svei m.jer ekki svo vitlaust. ¦ —¦ Til hvers ætlarðu svo að nota hana spurði Ma.ja, konan hans. ¦ —¦ Já, vel á minst, sagði Pjetur. Það hefi jeg ekki hugsað út i. — Þá verð jeg líklega að hugsa fyrir því í staðinn, sagði Maja. Þú Skalt nota hana fyrir beltisspennu pg bera hana utan yfir jakkanum. Það er svo karlmannlegt að hafa belti. Pjetur langaði til að vera i karl- íhannlegur og þessvegna fór jhann til söðlasmiðs og bað hann að gera rianda sjer leðurbelti, sem færi vel við spennuna. —¦ Svona falleg spenna og svona myndarlegur maður verða að hafa fallegt belti, sagði söðlasmiðurinn. Og það verður að gjöra það úr dýr- asta leðrinu, sem jeg á. Það verður að fara eftir eigandanum sjerðu. —• Já, það verður það, sagði Pjet- ur og fór nú að að finnast með sjálf- um sjer að hann myndi vera svo mikill maður að hann yrði að hafa alt af bestu tegund. Svo fjekk hann belti úr finasta leðri og spenti það um sig utan yfir lakkann. Og látúnsspennan glitraði a maganum á honum. Þegar kona hans sá hann, varð °ún svo glöð, að hún klappaði hon- u«i á kinnina, og það gerði hún ann- ars ekki nema á sunnudögum þegar hann var nýrakaður og var með "Vitt um hálsinn. — En hvað þú ert myndarlegur, llrópaði hún. — Það verður að fara eftir eigand- ^mm, sagði Pjetur. — J4, það segirðu satt, sagði Maja. — En það var dýrt, sagði Pjetur. _¦— Það gerir ekkert tij, sagði Maja. . u fjekst spennuna ódýra. Þú grædd- ír niutiu aiira á henni. Svo þú hef- lr ráð á að greiða fult fyrir beltið. Nokkrum dögum seinna var Maja ^eð ólund. V-. Hvað gengur nú að þjer? spurði ^Jetur. Jakkinn þinn er svo gamall pg slitinn sagði Maja. Hann á ekki Ivel við beltið fagra. Þú verður að jfá þ.jer nýjan jakka. P.jetur fór til klæðskerans og bað hann að sauma á sig nýjan jakka. í Slíkum höfðingja og við slíkt belti sómir aðeins besta efni, mælti klæð- skerinn. Það verður auðvitað dýr jakki, en .... — Nú jæja það gerir svo sem ekkert til, sagði Pjetur, jeg f.jekk spennuna svo ódýra. Og klæðskerinn saumaði jakka handa P.jetri úr besta og dýrasta efninu sínu og þegar Pjetur kom heim í jakkanum varð Maja svo glöð, að hún klappaði á báðar kinnarn- ar á honum, otg það var hún annars ekki vön að gera nema á jólunum. En þegar leið að sunnudegi Og Pétur og Maja ætluðu til kirkju þá var fýla í Maju. — Hvað er nú að? spurði Pjetur. — Jeg er bara að hugsa um gömlu fötin mín, sagði Maja. Það á ekki rjett vel við að jeg sje með þjer núna, þegar þú ert i svona nýjum og fallegum jakka og kjóllinn minn er eins slitinn eins og hann er. Jeg held jeg verði heldnr heima. Og það gerði hún líka, en fyrir næsta sunnudag hafði hún fengið sjer nýjan kjól, sem fór vel við nýja jakkann hans Pjeturs og svo fóru þau bæði saman i kirkjuna. En áð- ur' en þau fóru af stað smelti Maja kossi á k.iálkabarðið á Pjetri og það hafði hún ekki gert í tvö ár. K.jóllinn varð nokkuð dýr, sagði Mája. -j- Það gerir ekkert til, sagði Pjet- ur,- jeg fjekk spennuna svo ódýrt. Þá komst jeg að svo góðum kaupum. Hvernig svo sem það nú var með þessi góðu kaup, f>á var nú svo komið að, Pjetur og Maja voru búin að eyða öllum sparipeningunum sín- um í belti jakka og kjól. Og nú leið nokkur tími, en einn góðan veður- dag þegar Pjetur og Ma.ia ætluðu að aka út úr borginni var Maja í vondu, skapi. Þú verður að kaupa nýjan vagn, sagði hún. Jeg skammast mín reglu- lega fyrir að aka í þessum gamla skrjóð, áður gerði það svo sem ekk- ert til, en nú þegar við erum búin að fá svona fin föt .... Hugsaðu þjer, ef við ættum nú nýjan vagn til bess að aka i til kirkjunnar á sunnudaginn kemur. Það mundi nú verða upplit þegar þau kæmu Pjet- ur og Maja. Þegar Pjetur kom heim úr kaup- staðnum kom hann akancli í splunkur- nýjum vagni. Hann hafði fengið hann án þess að þurfa að gjalda fyrir hann. Vagnasmiðurinn hafði sagt að hann gæti borgað hann ein- hverntíma seinna. Þegar Maja hcyrði hvað þau voru komin í mikla skuld fyrir vagninn. hrópaði hún upp yfir sig og varð leið á svipinn. En iPjetur, sem helst vildi sjá hana gJaða i bragði, ¦ hug- hreysti hana. — Jeg fjekk spennuna svo¦ódýra sagði hann. Þá huggaðist Maja og varð aftur glöð i bragði. Pjetur hafði gert svo góð kaup þegar hann keypti spenn- una, svo þá hafði hann svo sem ráð á að kaupa dýran vagn. Þegar þau Pjetur og Maja óku til kirkjunnar daginn eftir i ný.ja vagninum stansaði alt kirk.jufólkið og horfði undrandi á eftir þeim, það vissi ekki hvort það heldur átti að halda að þau hefðu unnið í happ- drættinu eða erft rikan ætting.ja i Ameriku, fyrst þau höfðu svona ráð á að fá sjer alt mögulegt og sýnd- ust vera svona ánægð og velmegandi, ' Pjetur bl.jes út kinnarnar svo haim skyldi sýnast feitari og Maja sagði. — Það verður að fara eftir eig- andanum. $ En þegar þau óku aftur frá kirk.j- unni og voru orðin ein varð' Ma.ja aftur þögul og þunglyndisleg. P.iet- ¦ ur hjelt fyrst að hún væri að hugsa um hvað presturinn hefði verið að segja og að hún væri þessvegna svona alvarleg. En brátt komst hann j að raun um, að Ma.ja vissi ekkij frekar en hann sjálfur hvað prest-| urinn hafði verið að tala um. Bæðij höfðu þau of mikið að hugsa um nýja vagninn til þess að geta farið að taka eftir ræðunni. — Hvað er nú þetta aftur? spurði Pjetur. — Ó, jeg er bara að horfa á hann gamla Grána. Hann er svo klárgeng- ur og lubbalegur. Hann passar á engan hátt fyrir vagninn þann arna. Hann eyðileggur hreint og beint kjálkana á vagninum. Gráni heyrði hvað um var að vera og varð ennþá niðurlútari, en þeg- ar hann dróg plóginn. — Já, það er ekki mikið stáss i mjer, hugsaði hann skömmustuleg- ur. ÞaS er líklega best aS jeg dragi plóginn og herfiS og kvarnarhlassið eins og jeg er vanur. Jeg passa ekki fyrir svona fínan vagn. 0, hvað mjer finst jeg vera orðinn þreytt- ur ög úttaugaður. Það besta væri að jég gæti farið út í haga og fengiS mjer gras og falið mig svo enginn þyrfti að sjá mig. Þá þyrfti hús- bóndinn mifin og matmóðir ekki að skamma sín fyrir bykkjuna sína. — Ef Pjetur og Maja hefðu vitað hvað gamli trúi hesturinn. þéirra hugsaði, þá hefðu þau ef til vill far- ið a*ð hligsa eitthvað annað, en þau vissu það ekki, þau voru alt- of Önn- uní kafin með að hugsa um hvað þeiiri færi best. Á næsta markaði seldi P.ietur Grána gamla og keypti sjer ungan og fallegan hest, sem fór vel fram- an við vagninn, en sem var latur og vann ekki mikiS þegar þurfti að fara að plægja og herfa akrana. En Pjetri og Maju sárnaði ekki við hann fyrir það. Þau fóru sjálf að forðast alla erfiSisvinnu. ÞaS átti eiginlega ekki við að þau ynnu, fanst þeim. Þau voru of fín til þess. Nýi hesturinn hafði verið dýr og Pétur hafði orðið að fá lánaða pen- inga til þess að geta keypt hann. Þau hughreystu sig altaf með þvi aS þau hefðu grætt svo mikið á spennukaupunum, svo það yrðu eift- hver ráð með að borga lánið. í þanri mund voru bændur farn- ir að selja hesta sína og kaupa bíla i staðinn. Bíllinn gekk hraðar held- ur en hestur gat stokkið. Svo var það miklu dýrara og fínna. ¦— Ef maður ætti nú bíl, það væri þó hreint eki svo vitlaust, sagði Maja einhverju sinni. Það eru nú eiginlega ekki nema fátæklingar sem aka i estvagni nú orðið. Hugsað.u þjer nú ef við gætuiri selt hestinn og vagninn og keypt bíl í staðinn. — Mjer hefir svo sem dottið það í hug, sagði Pjetur, við sjáum nú til hvernig það gengur. En það gekk ekki eins greiðlega eins og þau höfðu búist við. Vagnasmiðurinn kom og vildi fá vagninn greiddannr Og þegar Pjet- ur og Maja höfðu ekkert til að greiða hann með, tók hann vagninn aftur. Sá, sem hafði lánað Pjetri pening- ana fyrir hestinn kom og vildi fá s : Pósthússt. 2 : Reykjavik ! Simar 542, 254 ¦ 308(framkv.stj.) S : Alíslenskt fyrirtæki. •Allsk. bruna- og sjó-vátryggingar.; Hvergi betri nje áreiCanlegri viðskifti. ; : Leitið uyplýsinga hjá næsta umboðsmanni. ; I M á I n i ng a-1 . ¦ » vörur I Veggfóður |) Landsins stærsta úrval. : | >MÁLARINN« j Reykjavík. þá aftur, og þegar hann gat enga peninga fengið tók hann hestinn. Þegar bílakaupmaðurinn frjetti um þetta neitaði hann að láta Pjet- ur fá nokkurn bíl nema hann greiddi ahdvirðið fyrirfram. Og nú gat hann ekki fengið lánað franiar. Þau voru hú bæði búin að selja Grána gamla og vagnskrjóðinn svo það var ekki um annað að gera fyr- ir þaii en ganga, þó þau væru bú- in að venja sig á að aka. ÞaS átti svo sem yel víð nú orðið því kjóll- inn hennar Ma.ju var orðinn slit- inn og ljótur, og jakkinn hans Pjtet- urs var gatslitinn , og beltið var orð- ið grátt og spennan hafði ekki verið fægð. — Það hafa ef lil vill verið slæm kaup, þegar öllu er á botninn hvolft sagði Maja og horfði á spennuna. — Ef til vill hafa þau verið það, sagði Pjetur. Nú tek jeg beltið af mjer og nota það ekki framar. Og niít rield jeg að fotin okkar sjeu orð- iri fuIlgóíS til þess að vinna i þeim. — ÞaS held jeg lika sagSi Maja. Og upp frá þeim degi, tóku þau Pjetur og Maja til að vinna, þau urSu iðjusöm og sparsöm, og að nokkrum árum liðnum höfðu þau sparað svo mikið saman að þau gátu keypt aftur Grána gamla og vagnskrifliS,

x

Fálkinn

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Fálkinn
https://timarit.is/publication/351

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.