Fálkinn - 19.06.1953, Blaðsíða 9

FÁLKINN
9
Margaret Blair Johnstone:
Þdí sem hver matur tetti oi vito
i hynleriismdlum
Hálfur sannleikur í þessum efn-
um getur kostað yður það, að þér
fáið aldrei tækifæri til samstillts
kynferðislífs, segir þessi frægi
ráðgjafi í hjúskaparmálum.
í STARFI MÍNU sem ráðunautur í
kynferðis- og hjúskaparmálum, hefi
ég talað við hundruS karla og kvenna,
sem leitað hafa 'lijálpar minnar, þar
sem þau höfðu steytt á skeri í hjóna-
bandinu. Og er nú orðin þess fullviss,
að við nútímafólk séum komin svo
langt, að við gétum rætt tæpitungu-
lau sl um kynferðislífið og allt, sem því
við kemur. En því miður er því svo
farið um marga okkar, að þeir vita að-
eins hálfan sannleikann eða fjórða
hluta hans. Þótt sérhver maöur eigi
greiðan gang að upplýsingum um þessi
mál, eru þó -ótrúlega margir, sem til-
einkað hafa sér villukenningar um
kynferöismál. Og þetta á ekki síst við
um þá, sent telja sig hafa ærna
];ekkingu.
Þegar ungt fólk, sem hyggur á gift-
ingu, kemur til mín, 'bið ég það ávallt
að svara fyrir mig 100 spurningum,
sem húnar hafa verið til af amerisk-
um lækni að nafni dr. Gelolo MoHugh.
Spurningarnar eru mjög einfaldar og
krefjast þess eins, að menn hafi venju-
unni og byrjaði að rotna. Og sál henn-
ar og hugur — hvar var það?
Þú færð aldrei að sjá hana aftur!
Aldrei Eg var fjötraður af tilhugsun-
inni um þennan rotnandi likama, sem
ég þó kannske mundi þekkja aftur.
Og ég vildi, ég varð að sjá hana aftur.
Eg fór með skóflu, hamar og ljós-
ker. Klifraði ýfir kirkjugarðsvegginn.
Og ég fann gröfina hennar.
Eg gróf upp kistuna og losaði fjöl.
Hræðileg rotnunarlykt gaus á móti
mér. Ó, var þetta mögulegt. Iris —
ilmandi rúmið hennar!
Eg opnaði samt kistuna, liélt tjós-
kerinu að lierini svo ég gæti séð hana.
Andlitið var blátt, þrútið og hræði-
legt, — svartur vökvi rann úr munn-
inum.
Var þetta hún! Eg varð skelfingu
loslinn — en rétti fram höndina og
tók í hárið til að draga þetta óhugnan-
lega andlit að mér.
Það var á sama augnablikinu sem
ég var tekinn fastur.
Eg var með rotnunarólyktina i
nefinu alla nóttina, alveg eins og ilm-
inn af vötnunum liennar forðurii, eftir
að ég hafði haft hana i faðmi mér.
Þið gerið við mig það sem ykkur
sýnist.--------
Einkennileg kyrrð var i salnum, eins
og allir byggjust við að eitthvað
niundi gerast. Dómendurnir fóru út.
Þegar þeir komu inn aftur eftir
nokkrar mínútur var ekki hægt að
sjá að ákærða væri órótt, hann virtist
frekar vera annars hugar.
Dómsforsetinn tilkynnti með venju-
legu orðalagi að dómendurnir hefðu
fundið hann sekan.
Andlitið á honum bærðist ekki og
áheyrendur klöpþuðu.
lega, óbrjálaða innsýn í kynferðismál.
Eftir svörunum er hægt að dæma um
það, hvort hjónabandið muni blessast
eða ekki. Samt hefi ég aldrei orðið
þessi vitni, að nokkurt trúlofað par
iiafi getað svarað nema í mesta lagi
2/3 rétt.
Iteynsia dr. McIIugs er álíka rauna-
leg, og hafa rannsóknir hans verið
miklu viðtækari en mínar. í skýrsl-
um hans er getið tveggja fiokka, sem
hann liefir rannsakað: Ókvæntir karl-
menn um 22 ára og ógiftar konur um
20 ára, — alls rúmlega 2000 persónur.
Hjá konum voru að meðaltali 55 svör
rétt (af 100) en hjá körlum aðeins 53.
En hversu mikið vitið þér um kyn-
ferðislífið? Við skulum gera smátil-
raun. Eftirfarandi 7 fuilyrðingar eru
svör við spurningum frá dr. McHugiis.
Eru svör þessi rélt eða röng?
1. Stór maður og litil kona, — eða
öfugt, — geta aldrei aðhæfst kyn-
ferðislega hvort öðru.
2. Það er hættulegt að viðhafa sam-
farir, á meðan konan liefur á klæðum.
3. Þegar konur eru hættar að hafa
á.klæðum fyrir fulll og allt, er kyn-
ferðislífi þeirra lokið.
4. Það cr ekkert óeðlilegt við það,
þótt konan eigi frumkvæði að Iiold-
legum samförum.
5. Konur geta orðið þungaðar, þótt
hvorugur aðili liafi fengið fullnægingu
við samfarir.
0. Ef konan er-óvirk við samfarir,
eru minni likur til þess, að liiin verði
þunguð.
7. Fullnæging við fullkomið sam-
ræði, getur verið mismunandi frá ein-
um tíma til annars hjá sama ein-
staklingi.
3 fyrstu svörin eru röng, nr. 4 og
5 rétt, 0 rangt, 7 rétt. Ef þér hafið
svarað skakkt þrisvar sinnum eða
meira, ættuð þér að kynna yður þessi
mál betur.
Mörg hjónabönd eru ekki alveg
hamingjusöm, af þvi að annar aðilinn
eða báðir ímynda sér, að það sé rangt
og skaðlegt að hafa samfarir eins oft
og þrá þeirra stendur lil og að konan
megi aldrei láta það eftir sér að ciga
frumkvæðið. Öllu giftu fólki ætti að
vera það ljóst, að ánægjan við iiold-
legar samfarir, — og allt samlíf hjóna
í 'heild tekið, — á ekkert að koma því
við, hvort frjóvgun eigi sér stað eða
ekki. Það ætti ejnnig að vita, að bæði
löngunin og getan til þess að fylgja
hinum aðiljanum eftir, er hreytileg
frá einum tima lil annars.
Fæstir sjúklinga minna iuigs'a út í
það, að það er ekki aðeins liið líkam-
lega heldur og liið sálræna ástand,
sem máli skiptir, hvort samfarirnar
fullnægi báðum aðiljum. Til dæmis
gæti það hent sig, að kona yrði köld
eins og jökull, ef lnin iiefði ])að á til-
finningunni, að liún væri ekki full-
komlega einangruð frá umheiminum,
er hún hvílir í faðmi eiginmanns síns.
í hinum litlu og margbýlu íbúðum
okkar tíma, er oft erfitt fyrir gift fólk
að ge-fa sig fullkomlega ástríðunni á
vald. En ef fólk gerir sér grein fyrir
þessu vandamáli, getur ]>að komið sér
þannig fyrir, að það sé algjörlega út
af fyrir sig, þegar það langar til.
Kyndeyfð getur líka orsakast, ef
aðiljar skilja ekki þarfir hvors ann-
ars og fara eftir því. Oftast nær finn-
ur konan unað í að gefa sig mannin-
uni á vald, en maðurinn hins vegar
kann best við sig i stöðu sóknaraðilja.
Flestar konur eru áhyggjuiausastar á
kvöldin. Karlmenn eru aftur á móti
venjulega færastir á morgnana, þegar
konan lætur hugann reika um allt
það, sem hún á ógert, — búa til
morgunverð, smyrja brauð og koma
börnunum i skólann i tæka tíð. Hér
er aðeins um eitt að ræða: Laga sig
hvort að öðru með þeim einlæga
ásetningi að gera maka sínum sem
mest til geðs.
Ónnur hætta, sem ógnar öllum
hjónahöndum, er að gera samfarirnar
að hreinum og ósviknum vanaaðgerð-
um. Ef þá hverfur liin ósjálfrúða
þörf þess að verða eitt og annar mak-
inn skynjar það einungis sem skyldu
sína, geta samfarirnar orðið álíka
hversdagslegar og uppþvotturinn eftir
matinn.
Kyndeyfðar hjá konum er oft að
ieita i djúpteknum sálrænum rökum:
Ótti við að verða þunguð, — eða ótti
við að geta ekki átt 'barn, — getur
leitt til vöðvaþenslu, er sumpart
hindrar hana frá fullnægingu, en sum-
part fær hana til þess að trúa þvi,
að það hljóti eitthvað að vera að
lienni.
Það er ekki óalgengt, að gift fólk,
— með fullkominni leynd og alveg
vanhugsað, — ber þungan hug hvort
til annars af einskærri heimsku. Enn
þann dag í dag eru lil menn, sem
ásaka konur sínar fyrir að ala þeim
aðeins meybörn, og barnlausar konur
gruna oft eiginmenn sína um hræði-
legustu framhjátökur, — þvi að,
hvernig getur á þvi staðið, að hún
eignast ekki börn? Án þess að mæla
orð láta þau beiskju sina gróa fasta,
— og grunar ekki, að með þvi eru
þau að girða fyrir alla möguleika um
samstillt hjúskaparlíf, bæði andlegt
og likamlegt.
fólgin í djúptækri fullnægingu, sem
menn ná smám saman með því að
gefa sig fullkomlega og óskorað.
Oft spyr fólk mig: „Hvernig á inað-
ur að vita, hvenær hámarki kynferðis-
unaðarins er náð?“ Eitt besta svar,
sem ég hefi heyrt er frá m'anni, sem
náð hafði því eftir dýrkeypta reynslu.
Hann hafði eyðiiagt hjúskap sinn með
því að vera konu sinni ótrúr. „Það
er hægt að svala fýsnum sínum með
þvi að borga fyrir það fé. En þörfina
til þess að vera sam'an, eftir að kyn-
ferðislönguninni hefir verið fullnægt,
er ekki hægt að kaupa, — hún verður
að koma af sjálfri sér. Aðeins ef báðir
aðiljar eru fullir af þessari þrá, geta
þeir talað um kynferðislega liam-
ingju.“
Síðan bætti hann við: „Hin sanna
ást er ekki eingöngu fólgin í því, að
fólk verði eitt líkamlega. Iiún krefst
annars og meira: Andiegs samlífs."
KRÝNINGASÖNGUR. — Úr 150.000
kórdrengjum í Englandi hefir verið
valinn dálítill hópur, til að syngja
við krýningarathöfnina í West-
minstér Abbey. Hér sést dátítill hluti
af hópnum, á einni af mörgum æf-
ingum, sem haldnar voru undir hina
hátíðiegu athöfn.
Þegar vandamálin eru sem óleysan-
legur hnútur, eiga maður og kona að
taka hvort annað undir arminn og
iabba sig til hjúskaparráðgjafa eða
hæfs læknis. Það er ekkert aðalatriði
að leiða i ljós hvort eigi „sökina",
aðeins að ieysa vandann, — og það
er auðveldast með því að forðast þær
villigötur, seem vanþekking þeirra í
kynferðismálum hefir leitt þau á.
I hvert skipti sem hjón koma til
mín og lýsa því yfir, að þáu séu
óánægð með hjúskap sinn og að sam-
farir ])eirra svari á engan hátt til
eftirvæntingarinnar, keniur mér það
ávallt í liug, live margir það eru, sem
aldrei hafa lært að fá raunverulega
fullnægingu af samlífi karls og konú.
Ógæfusamur maður sagði við mig:
„Við höfum lesið allar veraldarinnar
bækur, konan mín og ég, um kyn-
fræðslu, svo að við ættum nú að vita
eitthvað." Síðan lnigsaði hann sig um
stundarkorn og teysti sjálfur þá gátu,
sem þau hjónin höfðu gefist upp á að
ráða á eigin spýtur: „Stundum virð-
ist mér, að það séu einmitt bækurnar,
sem allan óskundann gera. Ef við
værum ekki alltaf að iesa inu hið
fullkomna ástarlif, niundum við
kannske gera okkur ánægð með okk-
ar hlutskipti, eins og það er.“
Mcð því að lesa verða hjónin ekki
kynferðislega samstillt, og hér cr
engin spurning um að vinna í happ-
drætti. Kynl'erðisleg hamingja er
KRYNINGARBIBLIAN. — I meira en
heilt ár hefir verið unnið að því að
binda inn biblíu, sern erkibiskupinn
af Kantaraorg gefur Elisabeth drottn-
ingu er hann krýnir hana. Hún er
bundin í marokko-alskinn og mikið
gyllt. Hér er verið að leggja siðustu
hönd á gyllinguna.
Drekkii^
COLA
Spur) DXy/CX
/