Fálkinn - 19.06.1953, Blaðsíða 13

FÁLKINN
13
— Þér hafið engan rétt til að spyrja um
það, en ég get sagt yður það samt. Mér hefir
aldrei dottið í hug að giftast Billy.
— Hvers vegna ekki?
— Vegna þess að ég hitti annan mann áður
en ég hitti hann, kalífi.
— Hvers konar maður er það?
— Hann er námuverkfræðingur, líka.
— Hafið þér þekkt hann lengi?
— Nei, ekki lengi. Hún þagði um stund og
horfði glettnisiega á hann. — Langar yður til
að vita hvaða mann mig langar til að eiga?
— Já, víst langar mig til þess. Eg hefði
gaman af að óska honum til hamingju.
— Þá skal ég segja yður dálitið frá honum,
kalífi. ,Eg hitti -hann fyrst í járnbrautarlest
í Dauðadal í Kaliforníu. Hann var skeggjað-
ur og skítugur, en það var enginn vafi á að
hann var göfugmenni samt. Og ég fékk sönn-
un fyrir því iþegar hann lúbarði dóna, sem
hafði troðið mig um tær.
— Guð blessi þig, Dolores, hvislaði hann
og þrýsti að hendinni á henni. — Eg elska þig
.... ég elska 'þig ....
— Ö, elsku Jöhn! Skelfing þurftir þú lang-
an tíma til að koma þessu út úr þér! En mér
þykir vænt um það, því að ég skil hvers vegna
þú beiðst svona lengi. Hvað þú ert hjartagóð-
ur, stóri, gamli drengurinn minn. Þú vildir
heldur fórna ást þinni en vera óærlegur gagn-
vart vini þínum. Þú vildir ekki sýna Billy
marglyndi. Það er yndislegt, 'því að sá sem
er heill yini sínum er líka heill konunni sinni.
Hann þrýsti henni að sér, lengi. — Elskan
mín, hefir þú ekkert að segja við mig?
— Eg elska þig, John, hvíslaði hún og
kyssti hann fast.
Þau heýrðu að gengið var um dyr og nú
stóð don Riöhardo inni á'gólfi og horfði á þau.
— Komdu innfyrir, Richardo konungur
annar í Söbrante, kallaði Webster. — Kemur
yður þetta á óvænt eða kemur það ekki ?
— Mér kemur það engan veginn á óvart,
Jack. Eg hefi getið mér til um hvernig ástatt
mundi vera, sagði don Richardo.
— Er ég velkominn í Rueyfjölskylduna?
— Þegi þú, kjáninn. Eg kann illa við flóns-
legar spurningar. Og svo tók don Richardo
fast í hönd vinar síns. — Annars þótti mér
leitt að koma og trufla á svona stundu, héit
hann áfram. — En ameríski konsúllinn er
kominn hér í heimsókn. Geturðu tekið á móti
honum?
— Já, méð mestu ánægju, Dick. Og ég
hugsa að ég verði ekki nema tvær mínútur
að afgreiða hann.
Lemuel Tolliver kom inn trítlandi á tánum
og rétti íram höndina. — Kæri herra Webster
.... byrjaði 'hann. En Webster tók fram í:
— Heyrið þér, herra Tolliver, sagði hann.
FELUMYND
Iivar er eigandi kundsins?
— Að ég hleypti yður inn kom aðeins til af
því, að ég ætla að dvelja hér í landinu um
sinn og starfa að eflingu atvinnuveganna hér.
En vitanlega held ég mínum gamla ríkisborg-
ararétti. Og sem amerískum borgara stendur
mér ekki á sama um hvernig hagsmuna þjóð-
ar minnar er gætt hér í SoBrante. Þess vegna
segi ég yður það undir eins, að þér eruð ekki
vel fallinn til að vera fulltrúi stjórnar minnar
hér. Eg skal trúa yður fyrir því að þér eruð
ekki nux vomica hjá Sobrantestjórninni.
Undir eins og nýi Sobrante-sendiherrann
kemur til Washington, mun hann tilkynna
Bandaríkjaforseta þetta, og forsetinn verður
áreiðanlega svo kurteis að hann kallar yður
heim.
— En herra Webster ....
— V o y a !
Og herra Tolliver, sem sá að frekari um-
ræður mundu verða gagnslausar, hneigði sig
og hvarif
— Dick, sagði Webster. — Mér finnst þú
ættir að fylgja konsúlnum út. Þú ert ekki nux
vomica hjá mér heldur, í augnablikinu.
Þegar Dick var farinn spurði Webster Dolo-
res, hvort hún gætf skýrt fyrir honum hvers
vegna ættingjar hehnar í Sobrante hefðu ekki
sagt henni frá að bróðir hennár væri á lífi.
— Þeir hafa liklega ekki vitað meira um
hann en ég, sagði hún. — Hann var barn að
aldri þegar hann fór. Og hann þekkti varla
ættingja sína, sem allir beygðu sig undir ok
Sarrosar. Einn þeirra, Antonio, hálfþróðir
föður míns, gekk meira að segja í stjórn Sarr-
osar og sat í henni til dauðadags. Líklega
hefir enginn vitað neitt um bróðir minn nema
leyniþjónusta Sarrosar, og vitanlega vöruð-
ust iþeir þar að láta fréttast að hann væri til.
—En hvernig grófstu upp þetta um Neddy
Jerome, sem þú „spáðir“ mér?
Hún hló og sagði honum alla söguna.
— Og þér var varla alvara, að ætla að
framselja mig þeim þorpara með húð og hári?
— Þvi ekki það? Eg elskaði þig. Eg vissi
alltaf að ég mundi giftast þér. Og þessir tiu
þúsund dollarar hefðu enst mér lengi í vasa-
peninga.
— Jæja, þið Neddy hafið nú tapað bæði.
Það er cins gott að þú sendir honum skeyti
og vekir hann af draumunum.
— Eg símaði til hans í gær, John. Og ég
var að fá svarið áðan. Neddy hefir eytt um
það bil fimmtiu dollurum í skeytið, til að segja
mér sem ítarlegast hvílíkur afreksmaður þú
sért og hve heppin ég.sé að fá þig fyrir mann.
— Dolores ■— í rauninni ertu talsverð spá-
kona; Það eru ekki nema fimmtán minútur
síðan ég bað þín.
Ifún tók um bæði eyrun á honum og hélt
höfðinu föstu á koddanum meðan hún var að
kyssa hann.
— Eg vissi að þú elskaðir mig, strákurinn
minn. Eg vissi það undir eins og ég hitti þig
í Buenaventura. Og nú er ég svo glöð að ég
gæti grátið
ENDIR .
\ý framhaldisisasfa:
Þeir elskuðu hana tveir
Sagan sem hefst í næsta tölublaði er eftir Anne
Duffield, aem þessi árin er í úrvalsliði þeirra
kvenrithöfunda, sem keppa um vinsældir sögules-
enda. Og sagan gerist í Egyptalandi, því landi ver-
aldar sem einna mest hefir verið talað um undan-
farið og persónurnar eru annars vegar egypskur
prins og ættfólk hans en hins vegar Englendingar,
sumpart búsettir í Cairo sumpart gestkomandi
þar, sér til skemmtunar.
Sagan gerist í umhverfi þessa ríka fólks, sem
flest lifir letilífi í höfuðstað Egyptalands og sam-
skiptum þess við íbúa landsins. Höfundur lýsir af
þekkingu og nákvæmni mismuninum á háttum og
hugarfari austrænnar þjóðar og vestrænnar og
sýnir hyers vegna „austur er austur og vestur er
vestur og aldrei mætast þau“, eins og Kipling
ságði. ........
Egypski prinsinn AIi er virðulegur fulltrúi þjóðar
sinnar og enski stjórnarfulltrúinn er það líka. Þeir
eru konungarnir í leiknum en drottningin er ung
ensk stúlka, Rósalinda Fairfax sem missir föður
sinn og stendur ein uppi í Cairo. Og kringum þessi
þrjú er hópur af mislitu fé, uppskafningskerling
með tvær daðurdrósir, dóttur sína og tengdadóttur,
öfundsjúkar kjaftakerlingar og svo fólk sem hvorki
er gott né illt en einhversstaðar mitt á milli.
Þessum mislita skara teflir höfundurinn fram af
mikilli leikni og á þann hátt að lesandinn bíður
jafnan með óþreyju eftir næsta leik. Og fram undir
cndalok sögunnar verður ekki á milli séð hvernig
fara muni, svo að Iesandinn bíður lengi eftir að
svarað verði spurningunni:
Hvor þeirra fæn Rósalindu — Ali prins eða John
Midwinter? Eða fá þeir hana hvorugur?