Fálkinn


Fálkinn - 02.11.1956, Blaðsíða 7

Fálkinn - 02.11.1956, Blaðsíða 7
FÁLKINN niskur. og þá svaraSi hann: — Pen- ingar eru alltaf peningar! Þó aö hann hafi gaman af fögrum klæðum vill hann þö fyrst og fremst vera þægilega klæddur. Einu sinni var hann kominn i vinnubuxur, sem hann hafði keypt fyrir 35 krónur. — Nú vantar yður ekkert annað en skóflu og haka, yðar tign! sagSi ég. En hann hló og tók þessu í gamni. EINS OG BRÆÐUR. Ég hefði getað sagt Ritu að ég væri sá eini i heimi, sem gæti leyft mér að svara prinsinum fullum hálsi, án þess að hann móðgaðist. Ég bar virð- ingu fyrir honum, ég var þjónn hans — en við vorum þó öllu fremur eins og bræður. Og sem bræður upplifðum við margt gamanið. Einu sinni er við vorum á leið til Cannes, manaði hann mig til að klifra yfir múr og sterla kirsiberj- um í garðinum fyrir innan. Ég lét ekki segja mér það tvisvar. Þegar ég kom aftur kortéri seinna sagði ég: — Jæja, nú mana ég yðar tign! Ég hélt vörS. Prinsinn var í óða önn að fylla vasa sína þegar ég sá bóndann koma vaðandi með hund og byssu. Ég kallaði en það mátti ekki seinna vera að við kæmumst undan. Ég grét þegar ég varð að yfirgefa prinsinn fyrir nokkrum mánuðum. En ég var orðinn hjartveikur eftir þessi nitján ár. Læknirinn minn í London sagði berum orðum: — Emrys, þú þolir ekki þetta líf. í dag ertu í Róm á morgun í New York, svo í Suður-Ameríku eða austur i Asíu. Ef þú helduf þessu áfram verður ekki langt þangað til þér verður fylgt til grafar. Þetta urðum við að skilja, prinsinn og ég. Ég veit að sá sem á að þjóna prinsinum 24 tíma á sólarhring, verð ur að keppast við i tuttugu tima — og það get ég ekki lengur. Hann ætlaði fyrst ekki að trúa mér þegar ég sagðist verða að hætta. Svo aS ég skrifaði bréf og lagði það undir koddann hans. ÁSTAMÁL RITU OG ALI. Ég vissi að Rita og prinsinn voru mikið ástfangin, löngu áður en farið var að tala um það. Það var ekkert nýtt þó að kvenfólkið félli fyrir hon- um. Óteljandi fagrar konur höfðu bor- ið í hann víurnar. Það var eitt af verkum mínum að stugga þessu kvenfólki frá honum. En Rita var öðru vísi. Undir eins og hann sá hana i samkvæmi Elsu Maxwell, vissi hann að hana vildi hann eiga. Það sem Ali prins vill eignast er hann vanur að fá. Ég held að Rita hafi farið að verða ástfangin af honum áður en hún vissi af þvi sjálf. Og af þvi að hann talaði um lítið annað en Ritu, vissi ég að nú hafði hann fundið konuna, sem hann gat hugsað sér að lifa með. iSjaldan mun kona hafa verið dáð eins og hún. Á hverjum einasta degi í marga mánuði jós hann yfir hana blómum. Hvar i heiminum sem hún var stödd fékk hún blómvönd frá honum þegar hún vaknaði á morgn- ana. Oftast þrjatiu og sex rósir. Frá upphafi reyndi hann að gleðja hana á einhvern hátt. Við fórum til Parisar daginn eftir að Rita hafði verið í heimsókn hjá honum í fyrsta sinn. Ali var alltaf að reka á eftir mér, þvi að hann vildi flýta sér sem mest heim aftur. Allt i einu kom þessi spurning: — Daffy, veistu af nokkrum duglegum matsveini? Ég vil fá fyrsta flokks mann í eldhúsið! Ég sagði honum að René, sem hefði verið undirmatsveinn hjá Aga Khan væri á lausum kjala. Þetta var fyrsta bendingin um, að eftir að hann hitti Ritu ætlaði hann að gera allt enn full- komnara á „L' Horizon" til þess að það hefði áhrif á hana. Nýi kokkurinn kom og Ali prins lét kaupa besta postulin og bestu potta og pönnur, sem hægt væri að fá til að gera eldhúsið sem fullkomnast. Nýir dúkar voru keyptir líka. Allt til heiðurs Ritu. Ekki veit ég hve oft hann símaði til hennar áður en hann hitti hana næst, — en það var oft. Næstu vikurnar hafa veriS eins og ævintýr fyrir Ritu, sem þa var ekki enn skilin við Orson Welles. Oft þegar hún kom var Rebekka dóttir hennar með henni, og amma hennar. Ali prins, sem er mjög barngóður, varð fljótt vinur Rébekku, og ég veit aS þaS varS til þess að gera Ritu enn hrifnari af honum. Rita, sem er ákaflega skapstór og grýtir bókum gafla á milli i stofunni, þegar fýkur í hana, er í hina röndina mjög tilfinninganæm, og frá upphafi reyndi Ali að hlifa henni viS forvitnu og ágengnu fólki. Hann skildi það sem fáir vita, að Rita hatar fjölmenni. f „FRÍI" Á SPÁNI. Ég man vel þegar prinsinn gaf mér fyrirskipanir viSvikjandi ferSalagi, sem ég átti að fara í meS honum og Ritu til Spánar og Portúgal. Hann baS mig um aS láta engan vita af því aS það stæði til. Ástæðan var auðsæ. Hann vildi láta þetta verSa rólegt ferSalag, þeim til hvíldar. Ég fékk vegabréfsáritanir handa okkur og Rita gekk undir nafninu frú Welles. Við komumst yfir landamæri Spánar án þess að uppvíst yrði hver þaU voru, en þegar viS komum á gisti- húsið i Madríd þekktumst þau undir eins. Þegar við reyndum að sleppa burt til að borða miðdegisverð eltu okkur níu bilar, fullir af blaðamönnum og ljósmyndurum. Þeir voru á hælunum á okkur allt kvöldið. Hvenær sem við þurftum að komast út úr gistihúsinu, en þar bjuggu þau sitt á hvorri hæðinni, varð ég að finna einhver ráð. Ég fór niður i eldhúsið i kjallaranum og fann þar litlar dyr og svo sendi ég Ali einan burt i leigu- vagni. Svo setti ég úrið mitt og Ritu alveg eins og sagði: — Biðið við þess- ar dyr og þegar þér sjáið bíl nema staSar þá hoppið inn i hann ... En nokkra metra frá þessum dyrum stóðu þúsundir manna, sem biSu eftir að fá að sjá prinsinn og Ritu. En meðan það stóð og mændi á aðaldyrnar laum- uðumst viS burt án þess að nokkur tæki eftir. Þetta voru erfiðir dagar hjá mér. Ég var járntjaldiS milli forvitna fólks- ins og elskendanna. Ég man eftir nautaati í Toledo — einu þvi ijótasta, sem ég toefi séS. ViS héldum aS eng- inn vissi af okkur þarna, en áður en kortér var liðið var fólk farið að hvísla „Rita" og „Ali" og loks hróp- uðu allir: „ViS viljum sjá Ritu! ViS viljum sjá Ali!" Á minna en klukkutíma hðf Su Spán- verjar gleymt öllu nautaati en hugs- uðu aðeins um Ritu og prinsinn. Og loks var atinu hætt vegna þeirra. Ég — og fjöldi lögregluþjóna — var klukkutíma að kom- ast með þau burt úr þvarginu. Nú fannst Ritu nóg að gera og prinsinn afréð að við skyldum fara til Sevilla i von um að meiri friður yrði þar. Við konmmst burt frá Madrid án þess að okkur væri veitt eftirför, en mér leist ekki á blikuna þegar viS komum að staðnum, sem við áttum aS gista á á leiðinni. ÞaS fyrsta sem ár- maSurinn á gisti- húsinu hvislaSi aS mér var „Senorita Gilda?" — Gilda hét ein af kvik- myndum Ritu Hay- worth. MEÐ SPÖNSKUM ÆTTINGJUM. En í Sevilla tókst þeim þó aS vera eitt fagurt kvöld í næði fyrir forvitna fólkinu. Ég var sá eini óviðkomandi, sem tók þátt i „fiesta" þeirri, sem Rita hélt fyrir kringum fimmtíu spánska ættingja sína. Það var heitt þetta kvöld, garður- inn lýstur mislitum ljósum og frænd- ur og frænkur Ritu dönsuðu spánska þjóðdansa við gítarslátt fram undir morgun. Ah prins var eins og i töfra- heimi. Ég held alltaf, að það hafi verið þetta kvöld, sem hann bað Ritu. Hann var eins og dáleiddur þegar Rita dans- aði hina tryllingslegu dansa, með hár- ið flagsandi út á axlir. Afi Ritu, sem var niræður, dansaði eindans þarna. Þegar við ókum burt hölluðu þau sér fram i bílnum og sögðu við mig: — Þetta er indælasta kvöldið sem viS höfum lifað. Svona vel höfum við aldrei skemmt okkur áður ... Þremur vikum síðar bað prinsinn mig um aS láta flugmanninn í London koma og sækja þau og fara meS þau til Cannes. En löngu fyrir þann tima vissi öll veröldin, að prinsinn hafði veriS með Ritu á Spáni. Þau reyndu að komast hjá athygli fólks með því að fara til U.S.A. En það var að fara úr öskunni i eldinn. Ég man eftir heimsókn okkar í London. Það voru hræðileg læti á gistihúsinu, er við reyndum aS sleppa út óséð. Rebekka var með okkur og margir hneyksluðust á að barnið skyldi látiS vera meS. SKÖMMU siSar fór prinsinn til Cannes. Þar sagSi hann við mig: — Daffy, ég ætla að kvænast miss Hay- wood, ef faðir minn leyfir mér það. En hvernig átti hann aS segja Aga Khan frá þessu? Við vorum eins og fangar í „l'Horizon" því að allt í kring voru yfir 300 blaðasnápar dag og nótt. Þá datt mér þaS ráS i hug aS dulbúa brytann og eina þernuna sem Ali prins og Ritu og aka burt meS þau. Brytinn fékk föt af prins- inum, frakka og brúnan flókahatt og slúlkan fór i föt Ritu. Þegar mér var Ali teymir Derby-sigurvegarann „Tulyar", eign Aga Khans út af brautinni eftir sigurinn. gefiS merki ók ég aS dyrunum og þau komu hlaupandi niSur þrepin og inn i bílinn hjá mér. ViS ókum burt á fleygiferS, og allur blaSamannahóp- urinn á eftir ökkur. Eftir svolitla stund óku prinsinn og Rita á burt i besta næSi til þess aS tala við Aga Khan. Hann var hrif- inn af Ritu frá fyrstu stundu, en sagð- ist þvi aðeins veita samþykki sitt, aS þeim væri báSum full alvara. Honum hafSi falliS illa hve mikið hafði verið skrifað um þau i blöðin. Svo mikiS veit ég aS um þær mund- ir sáu þau prinsinn og Rita ekki sól- ina hvort fyrir öðru. Ali sagði mér að hann ætlaði að fara að undirbúa brúðkaupið hiS allra fyrsta. Og hann byrjaði með því að kaupa hring handa Ritu; fyrir kringum 50.000 dollara. Upp frá þessu var allt á öðrum end- anum í „l'Horizon". Rita varð að skreppa til Ameriku, en þau töluðust við þráðlaust a hverjum degi — oft tvisvar eSa þrisvar á dag. Hvar sem viS komum þyrptist fólk- iS aS okkur. Á veðreiðunum í Epsom urðu hundrað lögreglumenn, og marg- ir þeirra ríðandi, að ryðja okkur braut. Og samt rak einn af rithanda- söfnurunum pennann sinn í augaS á prinsinum. Að minnsta kosti viku fyrir brúð- kaupið var veriS að skreyta þorpið Vallauris i Suður-Frakklandi, þar scm Picasso býr. ÞaS var meira aS segja plantaS trjám meðfram langri götu, fyrir þenna eina dag. KvöldiS fyrir brúðkaupið buðu Rita og Ali 400 manns í miðdegisverð i Cannes. En þau horfðust i augun og dönsuðu saman allt kvöldið. Ég gleymi aldrei brúðkaupsmorgn- inum. Eg var aS strjúka af bilnum þegar Aga Khan kom akandi og kall- aði til mín: — Williams, viljið þér fá honum syni minum þennan böggul. . — Það er gjöf til brúðurinnar. Framhald á bls. 14. y

x

Fálkinn

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Fálkinn
https://timarit.is/publication/351

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.