Fálkinn


Fálkinn - 06.03.1959, Page 11

Fálkinn - 06.03.1959, Page 11
FÁLKINN 11 LITLA SAGAN. R U Z I C K A : Zónlisi í hátalaranum MaSurinn á kaffihúsinu leit ólund- arlega í allar áttir. ÞaS var auðséð aS liann var að gá að einhverju. Loks kom hann auga á gestgjafann. — Getið þér ekki iosað niig við þenn- an bölvaðan hávaða? sagði hann ergilegur. — Útvarpið? — Já. — Það er Mozart, herra minn! sagði gestgjafinn. — Einmitt þess vegna. Mozart! Mozart! Og áður var það Haydn! Kallið þér það tónlist. Hefði það ver- ið Wagner eða Richard Strauss! Eða herhljómsveit, virkilega stór og spilað gjallandi marsa! En Mozart! Er hœgt að kalla það tónlist? Gestgjafinn brosti vorkunnsamlega. — Smekkurinn er misjafn, sagði hann og yppti öxlum. En hann gerði reikn- ing án gests. — Hér er ekki um smekk að ræða, heldur tónlist! hrópaði gesturinn. Þessa veinandi kattatónlist. Hver haldið þér að þoli slíkt? Þessi tón- list ætti að vera bönnuð með lögum! Hún gerir aðeins tjón. Ég gæti sagt yður ýmislegt, herra minn, í sam- bandi við tónlist Haydns ... — Já, blessaðir gerið þér það! — Fyrir nokkrum árum var ég staddur í litlum bæ, og þar kom ég i hús með garði í kring, rétt fyrir man bæinn; það voru ung hjón, sem áttu heima þar. Þau hlustuðu á út- varpið frá því á morgnana og fram á kvöld. Hátalarinn þagði ekki augna- blik. Og það drundi i honum eins og í ... ja, ef hátalari gæti orðið hás af að espa sig uin of, mundi þessi fyrir löngu vera orðinn eins og hrafn í málinu! Ungu hjónin voru ails ekki heyrnarsljóg, en þau liéldu því fram að tónlist væri ekki tónlist ef hún væri ekki sterk. Þau sögðu að hátal- arinn héti hátalari af því að hann ætti að tala hátt. Jæja, það voru rök fyrir sig! Eitt kvöldið sátu ungu hjónin við borðið í stofunni og hátal- arinn öskraði svo, að ekki heyrðist mannsins mál. Það glamraði i rúðunni undan vögguvísu Schurnanns. Þennan hávaða hafði innbrotsþjófur notað sér og hafði brölt inn í svefnherberg- ið, við hliðina á stofunni. Útvarpseig- endur og einkum ákafir útvarpshlust- cndur eru manna bestir til að stela frá, því að hver heyrir hvað gerist í næsta herbergi, þegar liann er að hlusta á það, sem gerist 500 kilómetra í burtu? — Alveg rétt, sagði gestgjafinn. Gesturinn hélt áfram: — Meðan þjófurinn var að athafna sig heyrðist allt í einu skilnaðarsinfónían eftir Haydn, þetta fræga verk, þar sem hljóðfæraleikararnir hætta hver eftir annan, slökkva á kertinu sínu og fara úr salnum, af þvi að fólk getur ekki horgað þeim kaupið. Sinfónían byrjar mjög venjulega — með trumbuslætti og básúnurokum, en verður smám ssman veikari og veikari uns loks heyrast aðeins fjögur liljóðfæri. Svo fer klarinettistinn, síðan III. fiðlar- CASTILLO. Svart silkisatín með vírofnum fiðr- ildum, blómum og blöðum er efnið í þessum kjól. Bolurinn er hnepptur í hálsinn að aftan og að mitti en um m,i(ljtið bundið með frynsuborða. Skórnir eru úr sama efni og kjóllinn. Fjaðurskúfur á hattinum. T Lsku.myn.dLr arinn, II. fiðlarinn og nú er ein fiðla eftir. En ein fiðla er engin liljóm- sveit, hversu hátt sem liátalarinn er skrúfaður. Innbrotsþjófurinn hafði gert ráð fyrir að ])essi sinfónia væri eins og allar aðrar sinfóníur, hann hafði ekki búist við þessari kyrrð — og hvað svo: lijóriin heyrðu til hans, fóru inn í herbergið og maðurinn fékk tveggja ára tukthús. — Já, þetta var einkennilegt, sagði gestgjafinn. — Þarna sjáið þér. Ef Haydn liefði ekki verið i útvarpinu beldur Tann- háuser forleikurinn eftir Wagner eða „Ugluspil“ eftir Ricliard Strauss, hefði innbrotsþjófurinn ekki verið tekinn. Nú skildi gestgjafinn ekki vel sam- hengið. — Fyrirgefið þér — yður hlýtur að þykja vænt um að innbrotsþjófur- inn var tekinn? — Mér. Hvers vegna? — Ég meina, úr því að þér voruð vinur hjónanna. Gesturinn liló. — Vinur hjónanna, ég? Innbrots- þjófurinn var ég! HVERS VEGNA KEMUR ÞÚ EKKI? Framhald af bls. 9. — Hefir eitthvað sérstakt komið fyrir, Vivece? spurði Rolf. — Já, það er alveg sérstakt, og þú verður að lofa mér að koma strax. Ég skal segja þér erindið þegar ég kem. Aldrei hélt ég að sá dagur mundi koma að ég bæði mér pilts og fengi hryggbrot, sagði Vivece nokkru siðar, er iiún stóð andspænis Rolf i herberg- inu hans. — En skilurðu ekki, Vivece, hvílík fjarstæða þetta væri. Ég get ekkert veitt þér af þeim þægindum, sem þú ert vön. — Og sem þú heldur að ég geti ekki lifað án? En þér skjátlast, Rolf. Ég get lifað án mikilla þæginda, en án ástarinnar get ég ekki lifað. Og ég get aldrei elskað neinn annan en þig. — Þetta er fásinna, Vivece. Þú iðr- ast eftir þetta. — Ég ætla að hætta á það, sagði Vivece brosandi. Jæja, hverju ætlar þú að svara bónorðinu? Rolf faðmaði hana að sér og varir þeirra mættust í kossi, sem varð svo langur að hún stóð á öndinni. Það var svarið hans — og svarið, sem hún hafði vonast eftir. HATTAR. — Nýju hattarnir eru látn- ir ná niður um eyrun en kollurinn veitir aftur. Þeir eru flestir kollháir. Derhúfan frá Dior fer ungum stúlk- um mjög vel. Fallegir leopardshatt- urinn frá Monsien Svend er látinn hallast á höfðinu og Bartes hatturinn er líklegur til að öðlast' liylli. Vitia þér...? VD 39-1 að ef bókum þeim, sem koma út á hverju ári, væri skipt jafnt milli allra jarðarbúa, mundu koma tvær bækur á mann? En ef þessi útbýting færi fram mundu vafalaust margur verða fyrir vonbrigðum. Því að önnur bókin yrði kennslubók. að meira en þriðjungur mann- kynsins borðar eingöngu með fingrunum? Það eru, nánar tiltekið 37 af hverj- um hundrað, sem nota þessa einföldu og handhægu aðferð i stað þess að vera að burðast með hníf og gaffal. En rúmlega fjórði iiver borgari ver- aldar, eða 26 af hverjum hundrað ét- ur með prjónum, en aðeins 16 af hundraði notar hnif, skeið og gaffal. — Afgangurinn — 21 af hundraði not- ar einhvern áðurnefndra borðsiða að meira eða minna leyti. að í amerískum sjúkrahúsum er starfsfólkið tvöfalt fleira en sjúkl- ingarnir? Framfarir læknalistarinnar og um- önnunar sjúkra liefir eigi aðeins haft í för með sér fjölgun sjúkrarúma held- ur líka miklu betri hjúkrun en áður gerðist. — Fyrir tiu árum var fjöldi starfsfólks fyrir hverja 100 sjúklinga orðinn 153, þar sem best var, en nú er hann orðinn 213. ”rrt&> COLA (Spur) oitVKJK

x

Fálkinn

Direct Links

If you want to link to this newspaper/magazine, please use these links:

Link to this newspaper/magazine: Fálkinn
https://timarit.is/publication/351

Link to this issue:

Link to this page:

Link to this article:

Please do not link directly to images or PDFs on Timarit.is as such URLs may change without warning. Please use the URLs provided above for linking to the website.