Fálkinn - 13.07.1964, Qupperneq 28

ÁBYRCÐP
Me^ i>Vi Bfcyájiíí faér* ljSojt*
eScjtcí' fcryígglí-iqa.-félaÆ} og
ijScxy> eTojín h»cj|
THyGGINGAFÉlAG BINDINDISMANNA
laaqmql 133 . Sfcnl I745S og 1794?
hann, eða hljóp til hans og
spurði ráða, breyttist röddin.
„Hefur yður nokkurn tíma
dottið í hug, ungfrú Black, að
við eigum ýmislegt sameigin-
legt, ég og þér?“
„Ég sagði Riette, að það væri
jafnt á með okkur komið,
vegna þess að þér gáfuð okkur
báðum húsaskjól og við erum
munaðarleysingjar, sem lif-
um á góðvild yðar.“
„Móðir mín var vön að kalla
þetta lyktandi stolt,“ sagði
hann annars hugar.
„Ég er ekki sá, sem er stolt-
ur.“
„Oh, jú, það eruð þér. Það
lyktar af stolti yðar ungfrú
Black, og gleymið því ekki eitt
einasta augnablik. Hver er sá
ósökkvanlegi? Þér vinnið fyrir
mig, og af ásettu ráði fyrir ekki
neitt, vinnið störf, sem þér haf-
ið aldrei unnið áður og ég veit,
að yður þykja erfið. Hvers
vegna segist þér lifa á góðvild
minni? Það er ég sem lifi á
yður.“
Mig svimaði af reiði, þegar
ég heyrði þessi stóru orð.
Hvernig gat nokkur verið svona
óþolandi?
Sem betur fór birtist Pascale
einmitt á þessu augnabliki,
vafin inn í geysístóra svuntu
eins og hvolpur í vasaklút, og
sagði okkur, að kvöldverðurinn
væri tilbúinn.
Falin fortíð
Framhald af bls. 15.
ekki svona. Þér fyrirlítið mig
alltaf. Ég er viss um, að yður
finnst ég vera bjáni:“
„Hvað hefur komið þessu
flóði af stað?“
„Jæja, ég sagði að þér væruð
ómannlegur, það var dónalegt,“
„Og þegar þér hafið haft á
röngu að standa verðið þér
reiðar við þann, sem þér hafið
móðgað?"
„Alltaf.“
„Segið mér eitthvað um
grimmdina," sagði hann, rins
og honum þætti gaman að and-
stöðu minni. „Mér þætti gaman
að heyra álit yðar, ungfrú
Black.“
„Þér mynduð ekki taka neitt
mark á mér, þótt ég gerði það.“
„Að sjálfsögðu gerði ég það.
En ekki ef þér gerið mikið úr
þessu.“
„Mér finnst þér vera ómann-
legur, en það hljómar eins og
öfugmæli, þegar hugsað er um
vinnuna, sem þér vinnið. En
það er einmitt vegna þess að
læknar eru alltaf að fást við
manneskjur, að þeir eins og
friósa sjálfir. Þeir vilja ekki
blanda sér í mál þeirra. Þeir
segjast ekki geta það. Það getur
verið nauðsynlegt í starfi yðar.
En hvers vegna þarf það að síj-
ast úti líf yðar sjálfs? Það er
hræðilegt að hugsa svona.
Madame Prosper saknar auð-
vitað yðar, og ekki hússins.
Hvers vegna ætti yður að líða
betur, ef þér hugsið yður það
á hinn veginn? En af hverju er
ég að tala um þetta? Læknum
finnst þeir alltaf hafa á réttu
að standa. Þeim verður ekki
sökkt.“
„Finnst yður ég vera þann-
ig?“
„Svo sannarlega."
„Vilduð þér, að ég væri það
ekki?“
„Ég tryði því aldrei, að svo
gæti verið.“
Hann stóð á fætur og hellti
í glösin okkar eins og venju-
lega, og settist svo aftur.
,Þegar ég talaði við hann,
var eins og slaknaði á einhverj-
um vöðvum í andlitinu, sem
annars voru stífir. Einu sinni
hafði ég haldið þetta vera upp-
gerð. Nei, þetta gamaldags orð
var stolt. Ég hafði haldið hann
vera stoltan. En þegar ég talaði
við hann eða varð reið út i
Á meðan á máltíðinni stóð,
talaði hann um sjúkling, sem
hann hafði heimsótt um dag-
inn. Þetta var gömul kona, sem
bjó í hálfhrundu húsi við
ströndina, í garði, þar sem
pálmatrén voru öll dauð, en
landareignin var tugfþúsunda
punda virði.
„Ég hef oft sagt henni að
fara til einhvers tízkulæknis,
það er það, sem hún þarf. En
hún var svo tengd fyrirrenn-
ara mínum. Ég er viss um, að
henni finnst hún verða að vera
hérna hjá mér.“
„Hvað er að henni?“
„Það, að hún er áttatíu ára.
Einmana. Og vill ekki eyða
peningum. Vill ekki neinar
breytingar. Ég finn til sektar-
tilfinningar, þegar ég ek eftir
götunni, og nem staðar við
hliðið. Það er stoppað af lauf-
um. Ég hugsa, að ég sé eini
maðurinn, sem ekur þarna inn
og út. Samt var þarna allt fullt
af gestum, þegar hún var ung —
þeir komu hvaðanæva að af
ströndinni til þess að heim-
sækja hana, að því er mér hef-
ur verið sagt. Ég vildi óska, að
ég gæt.i gert meira fyrir hana.“
„Ég geri ráð fyrir, að hún
vilji, að þér standið við svo
28
klukkustundum skiptir." Ég
vissi, hvernig henni myndi verá
innanbrjósts.
„Já.“
„Flestir vina minna voru
þannig. Læknisheimsóknin var
lúxus. Þeir borguðu fyrir hana,
og vildu njóta hennar.1'
„Ég er ekki þess konar lækn-
ir.“
„Þér þurfið ekki að segja mér
það.“
Ég beið eftir tækifæri til þess
að spyrja hann um málaralist-
ina. Það kom eftir matinn, þeg-
ar við fengum okkur kaffi, og
hann tók upp tímaritið, sem
hann hafði lagt á gólfið.
„Madame Prosper sagði mér,
að þér hefðuð verið listamað-
ur.“
„Madame Prosper ætti ekki
að vera að skipta sér af einka-
málum annarra."
„Hún sagði ekkert ákveðið.
Hún sagði mér ekkert ef leynd-
armálum yðar," sagði ég létti-
lega, „en hún sagði nú samt, að
þér hefðuð haft unun af mál-
aralistinni og hefðuð alltaf
vonast til þess að geta orðið
málari ... og mér datt svona
í hug, hvort þér mynduð eiga
nokkrar myndir eftir, sem þér
vilduð sýna mér."
„Nei, ekki eina einustu,"
sagði hann og brosti undarlega.
„Gáfuð þér þær allar?"
„Ég brenndi þær.“
„En hvað það er voðalegt!“
„Ef til vill voru þær einsk-
is virði."
„En þér vitið þó, að það er
ekki rétt.“
Hann horfði rannsóknaraug-
um á mig um stund. „Já, þér
hafið alveg á réttu að standa.
Sumar þeirra voru ekki sem
verstar. Hvernig vissuð þér
það?“
„Ég veit ekki ... Ég dró þá
ályktun af því, sem hún sagðl
... eða af- því, að þér máluðuð
allan liðlangan daginn og hún
sagði, að þér hefðuð séð sýnir,
oh, mér bara fannst það ein-
hvern veginn. Hvers vegna •—
hvernig — gátuð þér hætt við
þetta allt?“ >
„Madame Prosper sagði yðúr
hvers vegna." i
„Það var ekki svarið." I
Ég hafði aldrei komizt jafn
langt inn á einskismanns land
og núna, sem lá á milli mín og
þessa manns. Ég var meira að
segja komin svo langt, að mér
lá við að skilja hann. Og hann
var kominn á fremsta hlunn
með að leyfa mér það.
„Ef til vill get ég bezt skýrt
þetta með því að minnast á
þennan sjúkling aftur. Það er
Framh. á bls. 40.
FALKINN