Nýtt kirkjublað - 01.07.1911, Blaðsíða 10

154
NÝTT KIRKJUBLAÐ
„Ekki líka mér alls kostar greinarnar [„Vængirnir tveir“
og ,,Molar“] í N.Kbl. um dauðann í kirkjunni, Jtó ab annars
sé vel skj-ifað. Þetla er inest til að vekja tortryggni og óhug
á kirkjunni, og spillir þannig fyrir henni sem þó er ekki til-
gangurinn. Eg man eftir hve ill áhrif höfðu sumar greinar
„Sameiningarinnar“ hér til forna og enda „Verði ljós“s á þess
fyrstu árum, enda hlökkuðu fjandmenn kii-kjunnar mjög yfir
þeim greinum. Gott ef ekki álit kirkjunnar býr að því enn.
Annars er þessi dauði í kirkjunni oft ekkert annað en að
hana vantar „lúðrablástui-inn“ sem flestir kannast við-“
Enn meiri ástæða var til þess, að svar kæmi frá ungu
prestunum, sem oddvitinn réðst heldur óbilgjarnlega á, og hefir
blaðinu borist grein frá „ungum presti“ nyrðra. Töluvert er
þar málinu snúið beint til oddvitans sem þektur sé, og að
því fundið, að hann skuli ekki hafa stutt prestinn sinn til
þess að koma á kirkjulegu lífi í söfnuðinum. Þar sem felt
var burt nafn oddvitans, og „ungi presturinn“ líka ritar nafn-
laust, er slept úr greininni sem á eftir fer mestu þvi sem er
eins og staðbundið — eða persónulegt — mál i milli oddvit-
ans og unga prestsins.
„Ungi presturinn" ritar þá sem hér segir:
„Molarnir.“
Eg var í morgun í rúmi rnínu að lesa N. Kbl. og rak
þá augun einna fyrst í grein með fyrirsögninni „Molar.“
Greinin bar það með sér, að hún var eftir sóknarnefndai--
oddvita og mér var forvitni á að vita, hvað hann hefði að segja.
Það er alt af góðra gjalda vert, þegar leikmenn láta til sín
taka um trúmálin, þeir eru ekki svo margir, sem það gera,
humma þau flestir fram af sér eða segja að það sé okkar
prestanna að ræða þau mál. Það væri gott ef þessi rótgróni
misskilningur færi að lagast, því hvaða mál snerta alþjóð manna
meir en trúmálin, hvern einstakling þjóðfélagsins, og hvaða mál
ættu því að vera meiri ábugamál? En fá mál er jafnframt
meira áríðandi að rædd séu með stillingu, sanngirni og kær-
leika. Trúmálin eru framar öðrum máluni tilfinningamál. Og
at því að leikmennirnir eru svo fáir, sem trúmálin ræða, væri
það meir en æskilegt að þeir, sem hefðu þessa kosti helst til
að bera tækju þar fyrstir lil máls.
Greinarkornið í N. Kbl. virtist bera það svo raunalega