Vikan


Vikan - 07.08.1952, Blaðsíða 7

Vikan - 07.08.1952, Blaðsíða 7
VIKAN, nr. 30, 1952 Hans hátign sendlherrann Framhald af bls. lf. ,,Hæ, litli minn!" kallaði hann til mín. „Komdu og fáðu þér sæti og drekktu glas með mér." Hann kynnti mig fyrir kunningum sínum, ¦skandinöfum, og meðal þeirra ungri, ljóshærðri og hnellinni stúlku. Ég man ekki lengur hvort það var síðasta kærastan hans eða sú næst síð- asta, en hún var söngkona eins og allir fyrir- rennarar hennar. Halmograno hafði ekki gert annað alla æfi en að elska söngkonur. Við drukkum eins og oft kom fyrir á þessum vitlausu tímum, þegar fólkið, sem minnst gerði til þess að láta sér koma saman, færðist hvert að öðru við skál á Montparnasse og tókst svo ekki að skilja. Við drukkum í átta daga stanz- laust og drógumst frá einu kaffihúsinu á annað, stauluðumst yfir götuna til að drekka á kaffi- húsinu beint á móti, eyddum nóttunum á leyni- kránum í Halles-hverfinu, en þar kunni Halma- grano inngangsorðin og á morgnana komum við aftur á Montparnasse á sömu kaffihúsin, að sömu borðunum á sömu gangstéttunum til a3 drekka og drekka aftur söniu drykkina með sömu drukknu hópunum, sem maður hafði horft á i gær, í fyrradag, á hverju kvöldi í átta daga og sem einnig voru þar enn. Að lokum urðum Við bræður og þekktumst, að minnsta kosti í sjón. En hvað þetta voru einkennilegir tímar! Og hvilíkur félagsskapur, þar sem enginn vildi fara heim, konurnar af því mennirnir þeirra voru á vígstöðvunum og rúmin þeirra auð, götustelp- "Urnar af því þær áttu heima á kaffihúsunum, ungu stúlkurnar frá góðum fjölskyldum, af þvi þær notuðu striðið til að verða frjálsar, við sem komum af vígstöðvunum, af því við vorum ekki lengur vanir því að fara í rúmið, þeir sem ekki höfðu barizt, af þvi þeir skömmuðust sín í ein- verunni, strokumennirnir af því að þarna gátu þeir sleikt sig upp við hermennina, útlending- arnir, bandamenn eða ekki, eins og vinir Halma- granos, til að hegða sér á franskan hátt og Halmagrano sjálfur af því hann var gamall bó- hem, sem ekki hafði beðið eftir stríði til að læra að meta Montparnasse. Eftir á að hyggja, ætli hann hafi átt einhvers- staðar heima um þetta leyti? Ég leyfi mér að efast um það. í>að var ekki fyrr en nokkru síðar, sem ég kynntist heimili hans á Breska hótelinu í Friðargötu, eins og þið fáið nú að heyra. Hann hafði að minnsta kosti fulla vasa af peningum. Og þessar vitstola nætur á Montparnasse héldu áfram, einstöku sinnum lífgaðar upp af Zeppe- linflugi eða sprengingu Stóru Bertu og eins leið lif þessara einkennilegu bóhema. Sérhver þeirra var frægur fyrir eitthvað og dró þannig nýja hópa úr öllum stéttum að kaffihúsunum á Mont- parnasse. Allt fór þetta samt vel. Elztu viðskipta- vinirnir þrengdu sér saman hjá vinsælustu þjón- unum og sátu við sérstök borð, pör drógu sig í hlé, aðrir hurfu, og börn komu i heiminn, þó áframhaldandi hávaði vigstöðvanna og hrun Rússa fyllti blöðin nýjum æsifréttum. Ný ríki lýstu yfir sjálfstæði sínu og óvinaríki þeirra og bandalagsríki kepptust um að viðurkenna þau til að ná þar áhrifavaldi eða svæðum. Þannig vildi það til að Halmagrano, já Yvon Hálmagrano, þessi gamli þrjótur, var útnefndur sendifulltrúi þjóðar sinnar í París, en þetta litla land átti fáa ríkisborgara í Frakklandi, þar sem hann, þessi æringi, var eini prófessorinn og gáf- aði maðurinn. Þessi frétt féll eins og sprengja yfir Montparnasse, og Montparnassebúar gátu ekki áttað sig á þessu, jafnvel þó Lenin hafi komið úr þeirra stétt; en Lenin, þ. e. a. s. eng- inn hafði umgengist Lenin á Montparnasse, hann var ómannblendinn og bjó í Orleansgötunni, en aftur á móti þekktu allir Halmagrano, allir þú- uðu hann, og allir kunnu söguna um skilnaði hans og giftingar. Mér þótti þessi útnefning nýja sendiherrans leiðinleg frétt, þar sem ég hélt, að þegar þessi gamli, einstæði vinur minn væri orðinn svo virðu- legur maður, þá reikaði hann ekki framar um útikaffihúsin á Montparnasse, en þá fékk ég frá honum kort með skjaldarmerkjum nýja lýðveld- isins og lýðveldisins Frakklands, þar sem ég var boðinn í veizlu til heiðurs hinu nýstofnaða lýðveldi og útnefningu hans sjálfs. Veizlan fór fram í Orsay-höllinni og ég verð að viðurkenna það, að Halmagrano stóð sig mjög vel, því gamli drykkjuhrúturinn var virðuleg- ur, alvarlegur og ræðinn. En ég ætla ekki að segja frá öðru úr þessari veizlu en eftirfarandi: Sendiherrafrúin (ljóshærða söngkonan, sem ég hafði verið kynntur fyrir á Montparnasse) söng fyrir okkur franska þjóðsönginn á frönsku, ensku, ítölsku, portúgölsku, japönsku, í stuttu máli á öllum málum bandamanna, en af því hún var skandinavísk, þá bætti hún við sænsku, norsku, finnsku og dönsku, og þar sem hún var að syngja til heiðurs hlutlausu landi söng hún Marseillaise á luxembúrgsku, svissaraþýzku, og þar sem frú Halmagrano var ekki =nn oiöin of móð til að heiðra sérstaklega nýjar þjóðir, eins Framhald á bls. 14. Barátta Sameinuðu Þjóðanna gegn hungursneyð. Á Indlandi búa um 350 milljónir manna við hungur vegna hrísgrjóna- fikorts. Hrísgrjónin eru aðalfæða J>essa fólks. 1 Cuttack á Indlandi vinna níu austurlandaþjóðir við tilraunastöð Matvæla- og landbúnaðarstofnunar Sameinuðu þjóðanna, til þess að reyna að bæta hrísgrjónauppskeruna á þessum slóðum. Indland hefur víðáttumestu ekrur heimsins undir hrísgrjónarækt, en það hefur tiltölulega minnstu hrís- grjónaframleiðsluna. Ef Indland gæti aukið uppskeru sína um helming, en þá stæði hún jafnfætis uppskeru Kina, fengi það 25 milljón tonnum meira af hrísgrjónum. Japan fær 2,352 pund af hrísgrjónum upp úr hverjum akri, en Indland aðeins þriðja hluta þeirrar uppskeru. Aðal- orsökin mun vera mismunandi hris- grjónategundir. 1 Japan er japonica en á Indlandi er indica. Ef hægt væri að sá japonica í stað indica væri málið auðvelt viðureignar, en japo- nica vex við lengri birtu og meiri kulda en er í Indlandi. Það ber blóm á hundrað dögum, þar sem indica þarf aftur á móti 6 mánuði. Tilraunastöðin er að reyna að blanda saman hrísgrjónategundum. Á myndinni eru ýmsar hrísgrjónaplöntur, sem tilraunastöð Matvæla- og landbúnaðarstofnunar Sameinuðu þjóðanna í Cuttack á Indlandi ræktar. Til þess þarf hún að rækta þessar tegundir eins og þær vaxa í heim- kynnum stnum, rannsaka þær og blanda þeim fram og aftur, þannig að hinir ýmsu þættir komi fram í nýju plöntunni. 1 tilraunastöðinni er t. d. reynt að seinka vexti japonica- plöntunni, sem vön er langri dags- birtu, því báðar plönturnar þurf a auð- vitað að ná þroska á sama tíma svo hægt sé að blanda þeim saman. Þetta *er gert við rafmagnsljós í gróðurhúsum. Eina nothæfa fræið verður það, sem er óháð birtu og jarðvegi. . , Sérfræðingarnir hafa líka gert til- raunir með tilbúinn áburð og hafa komizt að því að áburðurinn hefur algerlega gagnstæð áhrif eftir því hvort hann er notaður í þurran eða vatnsósa jarðveg. Nú sá þeir líka áburðinum dýpra en áður var gert. Einnig hefur viss tegund belgjurta verið blandað saman við hrísgrjóna- jurtina. Vísindamennirnir eru lika að hef ja herferð gegn sjúkdómum, sem geta valdið hungursneyðum. Hungurs- neyðin 1943 orsakaðist af sjúkdómi í fcrísgrjónajurtinni, sem eyðilagði 90% af uppskerunni. Sumar hrísgrjónategundir ilma ör- lítið. Þetta dregur ýmsar tegundir skaðsamlegra skordýra að, en hrek- ur aðrar í burtu. Ef hægt væri að breyta þessu eftir árásum skordýr- anna væri hægt að koma í veg fyrir pestirnar. Tilraunastöð þessi er að berjast eins mikilvægri baráttu fyrir heilsu- fari fólks í Asiu og læknavisindin. Matvæla og landbúnaðarstofunin sér fyrir styrkjum, svo sérfræðingar frá öllum Suðaustur-Asíurikjunum geti komið á tilraunastöðina, unnið þar og lært. Sérfræðingar frá öðrum löndum geta líka komið þangað. Um þetta er hin bezta samvinna milli Sameinuðu þjóðanna og brezka heimsveldisins. Eins og gengur —! Lán í óláni!

x

Vikan

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Vikan
https://timarit.is/publication/368

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.