Vikan


Vikan - 07.08.1952, Blaðsíða 12

Vikan - 07.08.1952, Blaðsíða 12
12 VIKAN, nr. 30, 1952 Fréttinni um aS Everdon lávarður hefði verið hengdur — á grein í sínum eigin trjágarði —- var tekið með nokkrum efa af hinum gætn- ari aðilum sóknarliðsins, en margir trúðu henni og fögnuðu yfir drýgðri „dáð". Sá hópur fanta ræfilmenna, sem Tom Purkiss hafði forystu fyrir stækkaði sífellt og var nú orðinn ískyggi- lega liðsterkur. En nú, þegar þeir voru ráðalausir og féllust hendur — ráðsnilldin var engu sterk- ari þáttur í fari þeirra en ráðdeildin — komu snjallari menn þeim til hjálpar og lögðu á ráðin. Ýmsum þessara manna var persónulega í nöp við lávarðinn. Meðal þeirra voru menn, sem hafði verið vikið frá störfum í höllinni án lög- mætra orsaka og fyrirvaralaust. Einn af skap- brestum Everdons, sem oft kom fram hjá honum var sá, að hann fyrtist við þjónustufólkið út af ýmsum ímynduðum móðgunum og rak það þá burt urrisvifalaust. Þrír menn, sem orðið höfðu fyrir barðinu á Everdon í þessu efni, komu nú til skjalanna. Þeir vissu hvernig átti að hreyfa vindubrúna og voru fúsir til að beita þeirri kunnáttu. Fyrst varð samt að finna eitthvert ráð til að komast yfir sikið, — og eina ráðið var að synda. ,,Hvað segið þið um það, félagar," spurði mað- ur að nafni Will Freeman, sem einu sinni hafði verið aðstoðargarðyrkjumaður hjá Everdon en vann nú á búgarði. „Einhverjir okkar geta synt yfir um — er það ekki? Hvað segir þú, Sam Rogers ? Ég hef margoft séð þig synda í ánni.. .*' „Já, ég skal fara með þér," svaraði krafta- legur bílstjóri, sem vann hjá ölgerðinni í þorp- inu. „Ég hef beðið þess í marga mánuði að ná mér niðri á lávarðsþrjótnum. Hann sparkaði mér út, sá fantur, og galt mér engin laun í heilan mánuð." Ýmsir aðrir vildu gjarnan syndá yfir sík- ið, og meðan aðalhópurinn hélt áfram ögr- unum sínum og háreysti, lögðust sex hraust- menni til sunds í sikið og fóru að þokast yfir kaldan og dimman álinn. Aðrir stóðu á bakk- anum og hrópuðu hvatningarorð til þeirra, og enn aðrir komu hlaupandi að, þegar þeir heyrðu hrópin. Brátt var múgur og margmenni komið á þann stað sem vindubrúin átti að leggjast niður — albúinn til þess að ryðjast yfir um, eins og steypiflóð. Hinum megin við síkið reis vindubrúin upp á endann milli tveggja sterklegra smáturna. Bak við þá var hinn stóri hallargarður, og ef árásar- liðinu tækist að komast þangað, — en til þess var leikurinn gerður, — var auðvelt að brjót- ast inn um aðaldyrnar eða klifra gegnum glugg- ana — og dreifast síðan um höllina eins og mauragrúi. Mikil fagnaðaróp kváðu við þegar sundmenn- irnir komust yfir að vindubrúnni. Þeir klifruðu fimlega upp, því að víða voru snagar og nibbur til að stiga á og halda sér í. Ómögulegt var að komast upp yfir endann á brúnni, eins og Kon- kvest hafði gert, því virkishurðin varnaði þess. En með því að klifra af ofanverðri brúnni yfir á annan turninn, var hægt að komast á stein- brún, sem fara mátti eftir upp á brún á hallar- múrnum. Þegar þangað var komið, gátu menn- irnir auðveldlega látið sig falla niður að innan- verðu. Æsingin jókst og margfaldaðist, meðan renn- yotir mennirnir voru að framkvæma þetta her- kænskubragð; hreyfingar þeirra sáust allvel 5 rauðum bjarmanum frá blysunum. Eftir nokkurn tíma sást enginn þeirra lengur; þeir voru allir búnir að klifra upp og horfir yfir múrinn. Einn eða tveir þeirra fengu slæma byltu og mörðu sig illa, en í ákafanum tóku þeir varla eftir þessu. Þeir voru komnir inn fyrir, og véla- núsið, þar sem hreyfingu brúarinnar var stýrt, var skammt frá þeim. „Við erum komnir inn, félagar!" sagði Will Freeman feginsamlega. „Nú skulum við láta vinudbrúna falla tafarlaust!" „Hugsaðu þig betur um, kunningi," sagði r<5- leg, kuldaleg rödd. Hinum sigurdrukknu sexmenningum varð bylt við. Hár og beinvaxinn maður stóð fyrir framan dyrnar á litla vélahúsinu, og hann hafði kveikt á sterku vasaljósi, sem hann beindi á þá. Ljósið lék um þá félagana, holdvota og ataða í óhrein- indum, en maðurinn með ljósið var í skugganum. „Hver fjandinn ert þú?" sagði Sam Rogers illúðlega. „Það skiptir engu hver ég er," svaraði Kon- kvest. „Eg er bara að segja ykkur að þið vaðið i villu og svima viðvíkjandi vindubrúnni. Hún verður ekki látin niður fyrst um sinn — ekki einu sinni á næstu klukkustundum. Hún verð- ur uppi framvegis." „Hver segir það?" „Ég segi það." „Þú, og hverjir aðrir?" kallaði Sam. „Hvað heldurðu að þú megnir móti okkur hérna.sex." „Ég get ef til vill eitthvað. Viljið þið reyna?" „Bezt fyrir þig að hliðra til, herra minn," urraði Will Freeman. „Við óskum ekki að vinna neinum mein — og við óskum ekki eftir fyrir- skipunum frá náungum af þinu tagi. Viljirðu ekki verða fyrir neinum miska, þá drattastu frá dyr- unum þarna." Konkvest hreyfði sig ekki. Hann sá strax, að menn þessir voru ekki úr flokki misendismann- anna. Þeir voru að vísu grófir og ruddalegir núna, en undir venjulegum kringumstæðum voru þeir allir löghlýðnir borgarar. Ef til vill væri ekki ómögulegt að koma vitinu fyrir þá, hugs- aði Norman með sér. Vissulega var nú orðið mjög aðkallandi, að koma fólkinu í skilning um hið glæpsamlega at- hæfi þess, ef takast átti að forða Everdonshöll- inni frá eyðileggingu. Konkvest hafði verið að hugleiða þetta, því hann skildi vel hina ábyrgðar- miklu aðstöðu sína. Hann vildi fyrst og fremst allt til vinna, að halda vinfengi og virðingu Bill Williams. Aðalatriðið í fyrirætlun hans hafði tek- izt fullkomlega — hinn hvimleiði Everdon lávarð- ur var á hröðum flótta. Aætlun og útreikningar vígreifa ofurhugans höfðu gengið eins og í sögu —eins og í lygasögu, — og hann vissi það vel. Hann hafði að yfirlögðu ráði stuðlað að „hengingu" hins falska Everdons, af því að hann hugði, að slikur glæpur myndi draga úr æsingu múgsins og tvístra mannfjöldanum. Hann var nú kominn í skilning um, að það var stórhættu- legt og uggvænlegt athæfi, að stofna til múg- æsinga og gat haft hinar verstu afleiðingar. Það var skylda hans að stöðva þetta brjálæði. „Hlustið á, góðir menn," sagði hann með al- vöruþunga. „Þið eruð að gera mikið glappaskot. Ég er ekki einn af vinum Everdons, og álit mitt á honum er mun lakara en ykkar . . ." „Við kærum okkur ekki um nein ræðuhöld, herra minn," tók Sam Rogers fram i og færði sig nær. „Við höfum heldur ekki neinn áhuga fyrir þér og þínum málum. Við ætlum okkur að setja brúna hérna niður, og ef þú vilt ekki láta berja af þér hausinn, þá er þér bezt að víkja úr vegi okkar, kunningi." „Já, og meira að segja tafarlaust," sagði einn hinna. „Hver er hann annars, þessi?" tautaði Will Freeman. „Ég sé það ekki vel, því ég fæ glígju í aug- un af þessu ljósi," sagði Rogers. „Fyrst hélt ég að þetta væri útlendi uppskafningurinn — „von" eitt eða annað. En hann talar ekki Iíkt honum . . ." „Af þeirri einföldu ástæðu, vinur sæll, að ég er enginn útlendingur," sagði Konkvest rólega. „Þið kannist sjálfsagt ekkert við heiti mitt — annars er það Konkvest, — en ég hefi verið að eltast við Everdon í margar vikur. Ég er alger- lega ykkar maður. En ég mun ekki taka neinn þátt i brennu og ránum, — ef vindubrúin verð- ur sett niður, verður afleiðingin óhjákvæmilega sú. Skrillinn hinum megin við sikið er í eyði- leggingarham." „Og hversvegna ekki?" öskraði Sam Rogers. „Brennum bölvað hreiðrið til ösku; það er ein- mitt það sem við segjum! Þú veizt ekki, hvað við hérna í nágrenninu höfum orðið að þola. Til vinstri: Kínverskur umferðarsali, sem selur söngbjöllur og fuglabúr. — Söngbjallan "er húsdýr í austurlöndum og þar seljast hundruð þúsunda þessara dýra árlega. — Efst til hægri: Innan við hundrað „Spónanefir" eru nú til í Flórída, en áður voru þeir þar þúsundum saman. — Neðst til hægri: Eru feitir menn gefnari fyrir vín? Já.

x

Vikan

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Vikan
https://timarit.is/publication/368

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.