Vikan


Vikan - 02.10.1958, Blaðsíða 11

Vikan - 02.10.1958, Blaðsíða 11
ef minnst er á nektarhreyfingu eða Marilyn Monroe? Þú gefur þeim gamla menn og úldinn fisk! Ekki gráta á mínum öxlum — ég finn til!" Bonze var ennþá dálitið óánægð- ur með sjálfan sig. „Meyergold, list- dómari finnur lika til. Hann kom i vinnustofuna í dag og sagðist halda að ég væri ekki tilbúinn ennþá, ekki strax, til þess að hafa sýningu. Hann stanzaði í fimmtán minútur. Fjand- inn hirði hann!" Morguninn ef tir að konan hans f ór i burtu, réði Van Orton til sín mann að nafni Moses Winkler, nemanda í líffræði, sem var lofað tvöföldum launum, ef hann gæti leyst verk sitt af hendi án þess að spyr ja spurn- inga. Honum var fylgt inn i snyrti- herbergi frúarinnar og sagt að hann ætti að fara yfir allt herbergið með smásjá og safna öllum mannlegum leyfum, hversu lítilfjörlegar sem þær virtust. Van Orton fylgdist með hverri hreyfingu hans. Einhvernveginn lík- aði Moses ekki áhugi gamla manns- ins á hverjum smáhlut sem fannst. Það gerði hann dálítið taugaóstyrk- an. Þegar Moses hafði lokið verki sinu gat hann afhent vinnuveitanda sín- um ótrúlega fjölda af litlum umslög- um og á hvert þeirra hafði hann skrifað nákvæma lýsingu á innihald- inu. Eitt innhélt naglaleifar úr naglasköfu; í öðru augnahár. Á bursta inni í baðherberginu fann han nnokkrar skinnflögur. Örlítill blóðblettur fannst á vasaklút í ó- hreina tauimi . . . Og listinn hélt áfram. Moses var borgað og sagt upp. Kan var glaður að losna. Van Orton Tjætti umslögunum við safn af myndnm af konu hans, sem höfðu fundist í húsinu. Hann horfði lengi á þessar leifar áSur en hann gekk frá þeim á öruggum stað. „Þetta er ekkí mikið," muldraði hann með sjálfum sér, „en á Haiti hef ég vitað til þess að þeir gerðu það með minna — miklu rniiura." Áður en mámuður var liðinn var Van Orton orðinn aðalhneykslið í Sutton Place. Á hverjum degið, fuá klukkan níu til sex, var stöðugur straumur ungra og fallegra kvenna inn og út úr húsi hans. Það var Gorham mikið áhyggju- og óánægjuefni að það var orðinn vani húsbóndans að sitja inni í setu- stof unni og taka á móti ungum stúlk- um, einni í einu. Leynilegar eftir- grennslanir leiddu í Ijós að þær voru fyrirsætur að svara auglýsingu i dagblaði. „Hvað," hafði Gorham spurt kokk- inn, „hefur gamli guðleysinginn að gera með fyrirsætu? Og ef hann vill fá fyrirsætu, hvers vegna er þá svona efritt að gera hann ánægðan. Hann hlýtur að vera búinn að taka á móti tvö hundruð og engin þeirra hefur stoppað lengur en tíu mín- útur." I>að var ákveðin skoðun kokksins að Jeremiah Van Orton væri óheið- arlegur og illa innrættur gamall maður sem ætti að geyma á örugg- um stað, þar sem hann gerði engum mein. Skrúðgöngu umsækjanda lauk, þegar Gildu Ransome var vísað inn í setustofuna: Það var kallað á Gorham og honum tilkynnt að það yrði ekki tekið á móti fleiri um- sækjendum. Hann stundi af fegin- leik og stalst til að lita á ungu kon- una sem hafði verið valin úr svo stórum hóp. Gorham varð hvert við — í fyrstu hélt hann að þetta væri frú Van Orton. Þær voru einkenni- lega líkar. Michael sat i glugganum í vinnu- stofu sinni og horfði niður á óhreint torgið með berum trjám og forugar göturnar. Honum fannst þetta eiga vel við skap sitt núna. Hann var að verða peningalaus og var að hugsa um hvort ekki væri réttara af hon- um að kaupa álitlegar birgðir af matvælum í stað þess að kaupa hálfan kassa af gini. Það var ekkert sem hann langaði til að mála. Hann hataði málningu, listsnobba og list- dómara. Fjögra dyra útlendur bíll kom ak- andi eftir götunni fyrir neðan og nam staðar fyrir utan dyrnar á byggingunni, sem vinnustofa hans var í. Sú sjón gerði hann engu á- nægðari. „Listasnobb!" sagði hann og lagði þunga áherzlu á orðin. Augnabliki síðar var barið á dyrnar, og Michael opnaði þær til að hleypa Jeremiah Van Orton inn. „Eruð þér Michael Bonze?" spurði hann. Bonze viðurkenndi hver hann væri, þó að hann, í augnablikinu, væri síður en svo stoltur yfir því. Gesturinn rétti fram nafnspjald og spurði: „Hafið þér heyrt mín getið." ,,Já," sagði Bonze; „ég hef heyrt að þér ættuð töluvert stórt safn af verkum hollenskra málara. Má ekki bjóða yður sæti?" Van Orton gekk beint að efninu. Ég hef komið til yðar vegna þess að ég vil sérstaka tegund ar mynd, sem þér málið manna bezt." „Þakka yður fyrir,!" muldraði Micheal og óskaði sér til hamingju í huganum: „Ekki þannig séð, að mér geðjist það hvernig þér málið," hélt gamli maðurinn áfram, „þvert á móti, mér líkar það alls ekki. Það er dauft, vantar innblástur — ég gæti sagt bragðlaust." „Ó, segið „bragðlaust!" sagði Michael. „Segið lika „verið þér sæl- ir" herra, strax!" „Svona, svona," sagði Van Orton rólega. „Þetta er enginn tími fyrir hrósyrði. Eg er ekki hér til að ræða um list en til að færa yður tilboð sem yður mun finnast aðlaðandi, fjárhagslega." Bonze sá skyndilega fyrir sér röð aí niðursuðudósum og hann hafði taumhald á tungu sinni. „Af sérstökum ástæðum, sem yður koma ekki við, þá vil ég fá yður til að mála nektarmynd í fullri líkams- stærð eftir fyrirsætu, sem ég hef valið. Uppstillingin skiptir litlu máli, en ég legg til að þér látið hana liggja aftur á bak á legubekk. Fyrir bak- grunn megið þér nota tjöld eða hvað sem er, það skiptir engu máli." Bonze spurði. „Væri yður sama þó þér segðuð mér hversvegna mér skuli vera falið þetta verk?" „Vegna þess að þér málið svo raunverulega og nákvæmlega að jafnvel ljósmynd getur ekki keppt við yður. Ég álít það ekki list en það þjónar tilgangi mínum." Þrátt fyrir allt varð maður að MISÞ GE Btifstj.: Þorgeir Sigurðsson Hauststarfsemi bridgefélaga um land allt hófst um síðastliðin mánaðarmót með svokölluðu „Sumarmóti Bridgesambands Is- lands". Mót þetta var þriðja sumarmótið og verður það alltaf vinsælla með ári hverju. Þátttak- endur voru nú um 100 víðsvegar að af landinu. Úrslit urðu þau að Reykvíkingar sigruðu í báðum greinum mótsins, Guðlaugur Guð- mundsson og Ásbjörn Jónsson í tvímenningskeppni og sveit Halls Simonarsonar í sveitakeppni, en sveit Asbjarnar varð önnur. Keppni milli þessara sveita var mjög jöfn og er hér eitt spil, sem hefði getað snúið fyrstu sætun- um við. Austur og vestur sátu Guðlaugur og Asbjörn. Sagnirn- ar skipta ekki máli, enda yfirleitt litt lærdómsríkar i slíkum skipt- ingarspilum. Norður A D-8-7 9 A-5-4 <? 8-6 & 10-9-8-5-4 f jórðu, þá situr hann í sama vand- anum og áður. Með hinni spila- mennskunni tapast spilið hins veg- ar alltaf, ef S D er f jórða á annarri hvorri hendinni, því ef H A er ekki þar með, þá hefur hinn fengið tækifæri til þess að kalla í hjarta og þvi ekkert vafamál hvar tap- slagurinn er. Hér er svo annað spil, þar sem A-V lentu á mörgum borðum í ógöngum. Fóru flestir of hátt eða spiluðu 3 G í rangri hendi, en eina úttektarsögnin, sém sténdur, er 3 G spiluð í austri. Vestur fa 10-5-4-2 4. A-K-D-9-7-5-2 A 2 Austur A A-K-G-9 V D-10-3-2 * 10-4-3 * A-D Norður A G-10-7 V G-9 ? G-7-6-4 A 8-7-3-2 Vestur Austur & —. * K-9-6 V A-K-D-6 V 10-8 4> K-9-3 2 4, D-8-5 «fc A-K-G-9-6 * 5-4 Suður ék A-D-8-3 V 7-5-4-3-2 ? Á-10 * D-10 •5-4-2 Suður V G-9-8-7-6 ? G A K-G-7-6-3 N-S sögðu alltaf pass, en loka- sögn Guðlaugs og Ásbjarnar varð 6 S spilaðir í austri. Útspil suðurs var T G. Sagnhafi tók á T A í blindum, spilaði út spáða og tók S A og S K í von um að S D félli eða væri þriðja hjá suðri, en suð- ur hafði hins vegar ekki H A og mundi geta rangt til um, hvort meðspilari hans ætti H Á eða L A, er hann kæmist inn á S D. Eins og spilin lágu, þá heppnaðist þessi spilamennska ekki og austur varð einn niður. Sú spilamennska, sem hins veg- ar gefur sagnhafa meiri mögu- leika, er, þegar blindur hefur tek- ið á T Á, að spila út S 10 og svína henni, ef S D er ekki lögð á. Ef tir útspil suðurs er ólíklegt, að hann eigi bæði H A og S D, því að ef hann hefði átt hvort tveggja er líklegt, að hann hefði spilað út H A í upphaf i í von um að f á síðar tapslaginn á S D. Ef suður tekur því á S D eru allar líkur til, að hann verði að geta til um hvorn ásinn meðspilari eigi. Þessi spila- mennska heppnast líka ef norður á SD fjórðu og ef suður á SD, hafa ofurlítið stolt. „Eg hef ekki á- huga fyrir þessu," sagði Bonze. Það sást ekki neitt merki von- brigða á svip gamla mannsins. „Nei, nei," samþykkti hann, „auðvitað ekki: En þér mynduð kannske hafa áhuga fyrir fimmtán þúsund dollur- um, einn þriðja útborgaðan núna?" Michael langaði til að stökkva á fætur og kyssa þetta prestlega og sköllótta höfuð. „Skifið ávísunina og sendið fyrirsætuna," sagði hann. „Ég mun byrja strax í dag." „Gott!" sagði Van Orton. „En nú verð ég að setja yður tvö mikil- væg skilyrði. Fyrst mun ég láta yður hafa nokkrar myndir af konu, sem A a. m. k. einu borði fengu A-V þó töluna, en sagnir gengii þar á eftirfarandi hátt: Suður Vestur Norður Austur 1 S 1G?? P P P Vestur fékk 8 slagi. Spil þetta er ákaflega go£t dæmi um það, hvernig- þaulvahir keppnisspilarar hér, svo ekki sé talað um aðra, nota 1G sem'opn- unarsögn. Til þess að vekja á 1 G, er ekki nóg að- getá talið upp að 28 í hápunktum, heldur verður.. grandskipting einnig að vera fyrir he-ndi, en hún er þrennskonar: 4—3—3—3, 4—4—3—2 óg 5^-3— 3—2. Með eyðu, einspil eða tvö tvíspil er því ekki ráðlegt að opna. á 1G. Ef andstæðingarnir hafa opnað eins og hér á sér stað, er alveg nauðsynlegt að eiga a. m. k. eina örugga stöðvun í lit þeirra í grandsamningi. Þ6 þessi grand- sögn hafi heppnast að nokkru leyti, þá er ekkert vafamál að svona notkun grandopnunar eyði- leggur að mestu leyti gildi hennar,- Að lokum er því við að bæta,, að eftir opnun á 1 S hjá suðri eiga A-V að renna í 3 G spiluðum 'í' austri á eftirfarandi hátt: Suður 1S P P Vestur 2 S 3 L P Norður P P P Austur, 2G 3 G er mjög lík fyrirsætunni sem þér notið. Ég vil að þér athugið mynd- irnar nákvæmlega vegná þess áð málverkið verður að vera líkára þeim en fyrirsætunni." „En hversvegna," mótmælti Michael, „get ég ekki bara málað vangamynd eftir ljósmyndunum. Það myndi verða nákvæmara og auðveldara." ' „Ef verkið væri svo auðvélt, þá myndi ég ekki borga yður fimmtá% þúsund dollara." Van Orton f6r niður í vasanri á frakkanum og tók fram tíu eða tólf lítil umslög. Seinna skilj'rðið sem ég verð að setja er Framhald á bls. 13. VIKAN 11

x

Vikan

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Vikan
https://timarit.is/publication/368

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.