Vikan - 18.01.1962, Qupperneq 17

„Ég heiti Josy — faðir minn er Stanford — C. F.
Stanford."
„Það er ómðgulegt — er það hér, sem hann hefur
falið sig?“ Þetta var undarlegur dagur — hér gekk mað-
ur um í auðninni og allt i einu var maður farinn að tala
við dóttur frægs og sérviturs rithöfundar, eins og mað-
ur hefði skroppið í cocktailboð.
„Viljið þér ekki koma og líta á hann? bað hún.
Nei, hugsaði hann, ég vil það ekki — látið mig i friði
ungu stúlkur úr samkvæmislífinu, sérvitru rithöfundar
og allir sem tilheyra minum gamla heimi, hleypið mér
fram hjá, áður en ég er glataður. „Sjálfsagt," sagði hann.
Hún sneTi við og gekk ánægð á undan honum. Þegar
þau höfðu gengið tæpan kiukkutima, hraðara en Warren
hafði gengið áður, þvi leikni ungu stúlkunnar á skiðunum
var frábær, beygði hún snöggj og byrjaði að ganga milli
trjábolanna. Þau komu að opnu svæði, þar sem frekar
stór bjálkakofi stóð á steyptum grunni. Þaðan var útsýni
yfir allan dalinn og yfir að fjöllunum hinum megin. Þessi
sjón kom svo á óvart, að Warren kallaði: „Það hlýtur
að hafa kostað einhver ósköp að flytja efnið í slíkt
lúxushús alla leið hingað."
Unga stúlkan hægði á sér og gekk síðasta spölinn við
hlið gests sins. „Það gerði það, en við keyptum það
ódýrt af milljóneradóttur, sem var orðin leið á þvi að
leika drottningu eyðimerkurinnar." Hún sparkaði af
sér skiðunum, opnaði þungar dyrnar og kallaði: Pabbi,
hér kemur læknirinn ...“
Sjúklingurinn lá á legubekk fyrir framan arineld-
inn og hafði breitt yfir sig bjarnarskinn. „Það er liðið
hjá, læknir,“ sagði hann með uppgerðarkæti. „Hver
fjárinn — er kominn nýr læknir á þennan útkjálka?"
Unga stúlkan kynnti þá og útskýrði þetta.
„Þetta var fallega gert af yður, læknir,“ sagði rithöf-
undurinn hlýlega. „En við höfum kannski tafið yður
við edtthvað meira áríðandi?“
„Nei,“ sagði Warren. Hann hafði engin lækningatæki
með sér — þau tilheyrðu hans fyrra lífi. En hann hlust-
aði á sjúklinginn og gaf þeim góð ráð, svo þau urðu
rólegri. Hann sagði rithöfundinum, að hjarta hans mundi
endast honum ef hann gætti þess að vera ekki úti í kuld-
anum og hann reyndi að forðast að skrifa langt fram
á nótt. „Þið ættuð ekki að búa þar sem svona mikill
kuldi er, fröken Stanford, það er eins slæmt fyrir veikt
hjarta og of mikill hiti. í Winnipeg er heppilegt loftslag
og þar ættuð þið að búa.
„Þér ættuð bara að reyna að segja pabba það,“ sagði
Josy og hló.
Meðan þau borðuðu hvessti og Warren tók boði þeirra
um að dvelja þar um nóttina. Hann varð feginn, þegar
hann sá, að þarna voru engin dagblöð og ekkert útvarp.
Þau lifðu þarna einangruð af frjálsum vilja og höfðu
ekki annað samband við umheiminn en í gegnum heli-
kopterinn, þegar hann kom með póst til þeirra og þá
voru það aðeins bréf, því faðirinn las ekki dagblöð
meðan hann vann að bók, sagði unga stúlkan honum.
„En hvers vegna eruð þér á gangi?“ spurði rithöf-
undurinn. Þetta var óhjákvæmileg spurning. Þau sátu
öll þrjú fyrir framan eldinn rétt fyrir háttatíma.
„Ég lagði leið mína norður á bóginn í fríi mínu frá
sjúkrahúsinu," sagði Warren, og að vissu leyti var það
sannleikur, þó „fríið“ væri ekki tekið af frjálsum vilja.
„Það hafði verið yfirfullt hjá okkur um langt árabil og nú
átti að stækka spitalann og ég notaði tækifærið og tók mér
frí og lagði af stað út í náttúruna. En ég hélt að hægt væri
að konnst lengra með áætlunarbílnum.“
„Við ökum hingað í jeppa. Þegar snjórinn bráðnar, er
vel hægt að aka meðfram ánni, alveg að þjóðveginum. Þér
hefðuð átt að taka bílinn yðar með yður, læknir“.
„Já,“ sagði Warren lágt og hugsaði um númerið á hon-
um og læknaskiltið. „En hvað hefði ég átt að gera með
hann hér. Það voru nú einmitt akbrautirnar, sem ég vildi
losna frá“. Og það var að minnsta kosti sannleikur.
Um nóttina vöknuðu þau við, að það var komið óveður.
Rokið hrikti í gluggahlerunum og þaut í trjánum. Snjór-
inn staflaðist upp við húsveggina og úti var allt eins og i
hafróti.
Um morguninn varð Warren að moka göng í snjóinn, svo
hann gæti hjálpað Josy að bera inn eldiviðinn. „Við verð-
um að taka eins mikið inn og við getum,“ kallaði hann,
„okkur snjóar bráðum inni.“
Þau báru dósamat inn í körfum. Þar var bæði að finna
kjöt og flestan mat og þurrmjólk. Þau mundu að minnsta
kosti ekki svelta eða frjósa í hel — en hér var hann
tepptur meðan óveðrið stóð yfir.
Stanford talaði við Warren um bókmenntir og vildi helzt
ekkert skrifa. Þegar hann loksins dró sig til baka, sátu
Josy og Warren saman í stóru dagstofunni og töluðu um
allt milli himins og jarðar. Warren sprautaði föðurinn
reglulega með meðali, sem héraðslæknirinn hafði skilið
eftir í sjúkrakassanum, og sjúklingurinn fór að ná sér.
Óveðrið stóð yfir á fimmta dag, en Warren gleymdi um-
heiminum — þessa stund skildi snjóteppið á milli hans og
veraldarinnar fyrir utan og hann öðlaðist aftur frið. Mann-
eslcjurnar þrjár tengdust innilega í þessum litla, innilok-
aða heimi og Warren gerði sér ljóst, að hann var farinn
að kviða því, þegar stytti upp. En sá dagur rann upp,
eins og við mátti búast og nú var ekki meira meðal til
í sprautuna. Þau urðu að gefa þvi gætur hvort héraðslækn-
irinn kæmi. Nú gat Warren haldið áfram ferð sinni, hann
hafði lokið líknarstarfi sínu. Hvers vegna fór hann þá ekki?
Loks sagði hann þeim það — að hann yrði að halda
áfram. Það kvöld sátu þau þögul fyrir framan arineld-
inn og fóru ekki að hátta fyrr en seint um nóttina. Næsta
morgun fór Warren út og mokaði mesta snjónum frá hús-
inu og bar siðan margar körfur af eldivið inn i húsið
og staflaði honum í eitt hornið. Siðan setti hann á sig
snjóskóna og og fór að líta eftir leiðinni. Dalurinn var
næstum fullur af snjó eftir hríðina.
„Þér komizt aldrei yfir þetta,“ sagði allt í einu rödd
bak við hann.
Þarna stóð Josy — hún hafði komið á eftir honum á
léttum skíðunum.
„Ég verð að fara,“ sagði Warren lágt. Hún kom nær
honum.
„Við munum sakna yðar,“ hvislaði hún. „Ég mun sakna
yðar.“
Hann stóð grafkyrr- og svaraði engu. Hann þorði það
ekki. Hann fann að hún snerti handlegg hans og hann leit
á hana. Snögglega beygði nann sig niður að henni og tók
liana í faðm sinn. Ivoss hans var ástriðufullur og krefjandi,
en hún svaraði honum af sama hita.
„Vertu kyrr — bara einn dag,“ hvíslaði hún og var þungt
um andardrátt. Hún leit biðjandi á hann.
„Einn dag í viðbót,“ sagði hann og fól andlit sitt við
hlýjan háls hennar.
Um nóttina lá Warren og starði á dauft ljós borðlamp-
ans. Hann var dauðþreyttur, en samt glaðvakandi — hvað
hafði hann gert — og það gagavart þessari saklausu ungu
stúlku, sem gaf honum allt án þess að spyrja nokkurra
spurninga. Hann kastaði af sér sænginni og reis upp.
Ef hann læddist nú burt án þess að kveðja? Öll hljóð
mundu hverfa í næturvindinum og ekkert heyrðist milli
herbergja. Hann fór inn i setustofuna, til að sækja pípuna
Framhald á bls. 34.
VIKAN 17