Vikan - 06.04.1966, Qupperneq 22

Tarrant var að hugsa og hann
hafði nokkra vonbrigðatilfinningu.
Hann var heillaður af stúlkunni.
Hún var fögur og örvandi. Rósemi
hennar móti framandlegum, dökk-
um bakgrunni fyrri ævi hennar, var
m|ög spennandi, en ennþá vantaði
eitthvað — af hæfileikanum, sem
hann hafði lært að skynia hjá und-
irmönnum sínum, á sama hátt og
hann skynjaði gæði góðs vindils,
áður en hann kveikti í honum.
Þetta var erfitt að útskýra.
Kannske var það frekar geta en
hæfileiki. Getan til að sameina
kalda grimmd og járnharðan vilja.
Hún hlyti einhvern tíma að hafa
haft þá getu. Var hugsanlegt að
hún hefði nú glatað henni? Enn
hafði hann ekki séð hennar neinn
vott f Modesty Blaise. Hún var mjög
afslöppuð, hafði fullkomna stjórn á
sér og það var gott. En hann fann
engin merki þeirrar getu, sem vekur
tígrisdýrseðlið í manninum. Var
stálkjarninn ryðgaður og eldur vilj-
ans kulnaður?
— Við höfum ekki verið að safna
neinum glóðum elds að höfði yð-
ar á nokkurn hátt, sagði hann föð-
urlega. — Við vorum þvert á móti
að vona, að við gætum haft gagn
af yður.
Hún dreypti á glasinu sfnu án
þess að hafa augun af honum.
— Mig notar enginn, Sir Geral'd,
svaraði hún mjög rólega. — Eng-
inn. Ég tók þá ákvörðun fyrir langa
löngu, áður en skýrsla ykkar hefst.
— Ég skil. En ég var að vona,
að við gætum unnið yður á okkar
band.
— Hvernig? Hún horfði forvitnis-
lega á hann. Tarrant virti fyrir sér
glóðina í vindlinum sfnum, og leit
af tilviljun yfir á Fraser, sem sat
með aðra höndina á hnénu. Hann
hélt fingrunum öllum saman og
þumalfingrinum upp að vfsifingrin-
um, með lófann niður. Það var álit
hans, að hér ætti að fara beina
leið að markinu. Tarrant var á
sama máli.
— Okkur er Ijóst, að það er til-
gangslaust að bjóða yður peninga,
ungfrú Blaise, sagði hann. — En
við getum boðið yður Willie Gar-
vin.
— Willie? augabrúnirnar mynd-
uðu boga upp á við.
22 VIKAN 14. tbl.