Vikan - 06.04.1966, Qupperneq 39

Barnamynriatðknr
GRETTISGÖTU 2 (ÁÐUR BORGARTÚNI 7).
SÍM115905
öskra og opna gluggann til að
hleypa gasinu út.
Þetta gekk allt að óskum. Hún
varð auðvitað að vera við leiðin-
leg réttarhöld, en það var ekki
hægt að benda ó neitt sem gat
sakfellt hana.
Eftir jarðarförina flutti hún til
London. Hún leigði litla notalega
íbúð í Bloomsbury, og arfurinn eft-
ir Jeremy var svo mikill að hún
gat horft fram á þægilegt líf. Þetta
hefðu getað orðið sögulok, ef Mill-
ard hefði ekki gert sig sekan (
óreiðu í sambandi við vörusýning-
una. Þá fóru stjórnarmeðlimirnir að
(grunda hver það hefði verið sem
hefði mælt með honum við stjórn-
arkjörið, og það var farið að
grennslast eftir hvernig á þessu
stóð. Herra Karslake og herra Ran-
son komu því ( heimsókn til Elsie.
Hún tók vel á móti þeim.
— Frú Grantham, sagði Karslake,
þegar hann hafði fengið sér sæti.
— Við viljum gjarnan fá að vita
hversvegna þér mæltuð með Mill-
ard ( stjórn.
— Ég? sagði Elsie, sem var
hreinlega búin að gleyma þessu
öllu. — Hvernig hefði ég átt að
geta það?
Ranson tók gerðabókina upp úr
tösku sinni, lagði hana á borðið
og fletti upp.
— Orðin ,,Mæli eindregið með
að hann sé kosinn", eru skrifuð
með rithönd yðar, eins og fleira
sem stendur í þessari bók.
— Ó, er það þetta sem þið er-
uð komnir til að rffast um? sagði
Elsie og sleikti varirnar.
— Skrifuðuð þér þetta eftir skip-
un mannsins yðar?
Elsie renndi grun ( að þeir hefðu
útbúið þessa spurningu til að láta
hana hlaupa á sig, og að þeir
vissu sannleikann.
— Nei, ég skrifaði þetta af
sjálfsdáðun, sagði hún f uppgjaf-
artón. — Það er bezt að ég segi
ykkur frá þv(. Gerðabókina feng-
um við senda einu sinni á ári, til
þess að við gætum fært inn ( hana
öll bréf og athugasemdir, sem við
höfðum á skrifstofunni. Ég var vön
að gera þetta og ef ég var ( vafa
með eitthvað spurði ég manninn
minn. Maðurinn minn var á móti
því að fá Millard f nefndina. Ég
vissi ekki að Millard var álitinn
óábyggilegur í peningamálum, en
hélt að þessi andúð mannsins míns
stafaði af því að honum þætti Mill-
ard dálttið léttúðugur. Þessvegna
strokaði ég út athugasemdir hans
og skrifaði þetta ( staðinn.
Karslake stóð upp og ræskti sig.
— Þetta var ekki rétt gert, frú
Grantham, en þarna fáum við svar
við spurningu okkar.
— Já, sagði Rason og var dálítið
hávær. —Það er bezt að við fá-
um nákvæma skýringu á þessu öllul
Þér mæltuð með Millard, þrátt fyr-
ir það að maðurinn yðar var mót-
fallinn því. Hvernig gátuð þér bú-
izt við að fá þetta í gegn, ef mað-
urinn yðar hefði lifað svolítið leng-
ur?
— Ég hugsaði ekkert út í það,
sagði Elsie og í fyrsta sinn s(ðan
hún framdi morðið, var hún gripin
óróa.
— Hvenær gerðuð þér þessar at-
hugasemdir ( gerðabókinni, þessar
og aðrar, sem þér skrifuðuð?
— Ég man ekki nákvæmlega dag-
inn ...
— Ekki ég heldur, sagði Rason.
Hann opnaði skjalatösknua sína og
fór að blaða í skjölum sem hann
hafði meðferðis. Hérna kemur það:
Vitnisburður Bewley, ritara félags-
ins: „Ég fór heim til Granthams
með gerðabókina og skildi hana
eftir þar, klukkan kortér gengin i
níu, kvöldiS þann fyrsta júni". Það
var kvöldið sem þið hjónin fóruð
( bíó, ef ég man rétt. Og þér hafið
sjálf borið það fyrir rétti að þið
hefðuð bæði farið að hátta, strax
og þið komuð heim úr bíó, og að
þér hefðuð ekki yfirgefið svefnher-
bergið fyrr en þér voruð borin út
úr þv( morguninn eftir.
— Á eftir, ég hefi þá skrifað
þetta nokkru áður en ég yfirgaf
Benchester.
— Nú já. Rason tók fram skjölin
með vitnisburði Bewleys. — Klukk-
an níu um morguninn, annan júní,
rétt eftir að maður yðar hafði fund-
izt látinn og þér meðvitundarlaus
af gasinu, kom Bewley og sótti
gerðabókina, hann segir að það
hafi tekið að minnsta kosti fimm
klukkutíma að skrifa allar þessar
athugasemdir. Hvenær skrifuSuS þér
þetta, frú Grantham?
Elsie svaraði ekki. Nokkru s(ðar
komu tveir lögreglumenn og sóttu
hana.
Villi frændi Frh. af bls. 21.
Þegar steikar- og nýrnabúðing-
urinn var borinn inn, hóf hann
augu sín til himins.
„Servez bien Monsieur Parry,"
sagði Villi. „Það er eins og hann
sé að deyja úr hungri.“
Vivian starði vansæll á ógnar-
stóran skammtinn á diski sínum.
En hann var alltaf kurteis og
lauk við hvern bita. Síðan kom
ábætisréttur úr súkkulaði. Vi-
vian lauk líka við hann af mik-
illi karlmennsku, þótt skyTtan
hans væri nú orðin gegnvot af
svita.
Þegar drukkið hafði verið
kaffi auk líkjörs, fylgdi ég Viv-
ian út að bílnum hans. Hann var
beinlínis að niðurlotum kominn
af ofáti. Hann gat naumast komið
upp orði. „Dásamlegur karl!“
VIKAN 14. tbl.