Vikan - 26.05.1977, Blaðsíða 21

vegnað vel. Já, ég sé. að starfið á
aldeilis vel við þig. Ég geri ráð fyrir,
að heimilishaldið hér virðist heldur
fátæklegt miðað við það, sem þú ert
vön.”
Hvert orð virtist nákvæmlega
valið til þess að endurvekja gamla
spennu, ýfa upp gömul sá. Caroline
leit á Nick. Varir hans voru
samanbitnar, svipur hans óráðinn.
Hvernig gat hann þolað þetta, dag
eftir dag?
„Bækurnar hans Nicks seljast
vel," sagði Caroline. ,,Ég sá þær
hjá bóksölum á ítalíu og líka i
Ameríku.”
Suzanne spurði áköf: , .Hefurðu
komið til Ameriku? Kaliforniu?
Fórstu þangað?”
,,Ég var eina viku í San
Francisco,” svaraði Caroline.
Andlit Suzanne ljómaði. „Égveit
ekki, hvað ég myndi ekki vilja gera
til að komast til San Francisco.
Hvernig var þar? Var gaman þar?”
Laurel sagði ólundarlega: „Góða
barn, leyfðu Caroline að ná
andanum. Hún er ekki búin að ná
sér almennilega eftir að hafa klifrað
upp alla þessa stiga.”
Suzanne flissaði. „Ég held það
hafi nú verið annað en stigarnir,
sem gerðu hana móða, mamma.”
Hún horfði á munninn á Nick og
siðan aftur á móður sina.
Nick sagði kuldalega: „Ég ætla
að ná i sérríglas handa þér, Caro.”
Gamla nafnið slapp af vörum hans.
Það fór ekki fram hjá Laurel.
„Ekki stytta fallega nafnið
hennar, Nick. Það hljómar svo
karlmannlega.....eins og hún værí
strákur.”
Kvöldið leið áfram álika ó-
skemmtilega. Caroline reyndi að
láta ekki æsa sig upp og tókst það
nokkuð bærilega. Maturinn var
virkilega góður, og hún lofaði hann
mjög.
„Mikið er égánægð, að þér finnst
hann góður,” sagði Laurel. „Elsku
Nick, lagaðu nú kaffi handa
okkur.”
Ifúnbrosti. „Á meðan sitjum við
þrjár hér og röbbum saman.”
Þegar þær voru orðnar einar sneri
hún sér að Caroline og sagði i
'trúnaði: „Segðu mér nú hreinskiln-
islega, hvernig finnst þér Nick líta
út?”
„Bara alveg ágætlega,” svaraði
Caroline furðu lostin og án þess að
vita, hverju hún ætti annars að
svara.
„Hann hefur komið sér svo vel
fyrir hérna. Auðvitað hefur hann
líka alltaf verið mjög hrifinn af
bókum. Hann hefur líka eignast
fullt af vinum hér. Alls kyns vini.
0, já. En Nick er enginn munkur,
Caroline, eins og þú líklega veist.”
Suzanne flissaði opinskátt. „Að
heyra.”
Laurel sagði: „Suzanne! Caroline
finnst þú ábyggilega mjög dóna-
leg.”
^lAROLINE tókst að brosa. Þó
hún væri tilbúin að mæta
hinum venjulegu aðferðum hennar,
brá henni nokkuð við þessar ósvífnu
dylgjur. En henni tókst svo
sannarlega að hitta í mark. Hún
hitti beint í hjartastað. Siðan þau
Nick kvöddust fyrir tveim árum,
hafði hann auðvitað átt vingott við
aðrar konur, en henni hafði hingað
tii tekist að leiða hugann frá því. En
auðvitað gat Laurel ekki látið hjá
líða að minna hana á það....
Nick kom til baka með kaffið.
Þau drukku það og röbbuðu saman
um allt og ekki neitt. Siðan batt
Nick ákveðið enda á samræð-
urnar, og brátt voru þau á leið heim
eftir dimmum götunum.
„Nick,” sagði Caroline," má ég
spyrja þig um dálítið?"
„Ilvað er það?"
„Hvers vegna heldurðu áfram að
húa með Laurel?”
Hann hugsaði sig um góða stund.
Loks sagði hann: „Vegna þess að
hún er systir mín og vegna þess að
ég held, að hún gæti ekki búið ein.
Hún er alls ekki frísk, þú veist það
Caro. Hún er ekki í ...jafnvægi.”
„Ég veit það. En Nick, þetta
hefur svo vond áhrif á ykkur öll.
Suzanne, hún er svo ung og
áhrifagjörn, og öll þessi spenna og
rifrildi.”
„Heldurðu, að ég geri mér ekki
grein fyrir þessu, Caroline.” Hann
sneri grannleitu, alvörugefnu and-
litinu að henni. „En hvað get ég
gert?”
Þau þögðu bæði. Síðan spurði
Nick: „Hvað sagði Laurel við þig,
meðan ég var að laga kaffið? Ég veit
það var eitthvað.”
Caroline yppti öxlum þreytulega.
„O, hún gaf ýmislegt i skyn um
aðrar vinkonur þínar, það var nú
allt og sumt.”
„Ertu afbrýðisöm Caro?” Það
var stríðni í rödd hans.
Hún svaraði ekki strax. Fótatak
þeirra glumdi á auðum götunum.
„Eða ertu farin að sjá eftir að
hafa hent mér frá þér til þess að
helga þig starfinu?” sagði hann.
JJjÚN leit reiðilega á hann. „Þú
veist ósköp vel, að ég hugsaði
mig um vel og lengi áður en ég tók
þessa ákvörðun. Ég veit ég gerði
rétt, og ég sé ekki eftir því. Við
vorum búin að ræða þetta allt áður
Nick, aftur og aftur. Já, ég vildi
þig, en ég hafði líka hæfileika, sem
ég vildi nota. Og ef þú hefðir
virkilega elskað mig og skilið mig
Nick, hefðirðu aldrei beðið mig að
fórna öðru fyrir hitt.”
Þau voru komin að klausturgarð-
inum. Þau stóðu við hliðið og
horfðu hvort á annað í tungls-
ljósinu.
Nick sagði mjög lágt: „Nei Caro,.
ef til vill hefði ég ekki gert það.”
Áðuren hún gat nokkuð sagt, var
hann farinn.
Vörðurinn hleypti henni inn hálf
önugur, og hún gekk af stað yfir
klausturgarðinn í átt að bústað
djáknans. Hugsanir hennar voru á
slikri ringulreið. að hún vissi varla,
hvert hún var að fara. Ösjálfrátt
velti hún fyrir sér hverju atriði.
Nick, hvað hafði hann átt við...?
Það var ljós hjá Launceton. hann
var sennilega niðursokkinn í eitt-
hvert andritið.
Framhald í næsta blaði.
Hárlagningarvökvinn
€) fyrir blástur:
lllíoi’lll
Inform í litlu, fjólubláu
og grænu glösunum.fær
hárið til að sitja alveg
eins og þú vilt hafa það,-
eðlilega og með lyftingu.
Inform - fyrir dömur
og herra.
HALLDÓR JÓNSSON HF.
Dugguvogi 8
21. TBL.VIKAN 21