Vikan - 26.05.1977, Blaðsíða 47

Willards? En hvaðan átti hún að fá
peningana? Það voru dæmalausir
erfiðleikar í sambandi við yfir-
færslur, meira að segja í sambandi
við smáupphæðir.
Myndu þeir bíða?
Það var hringt til kvöldverðar, og
vesalings konan fór niður í borðsal-
inn. Hún borðaði hugsunarlaust, án
þess að líta í kringum sig.
Þegar hún var að borða eftirrétt-
inn, lagði þjónninn bréf á borðið
hjá henni. Þar stóð bara þetta:
,,Það er ekki lengur hægt að
spyrja véfréttina í Delfi.
En það er hægt að ráðfæra sig við
herra Parker Pyne”.
Auk þess fann hún blaðaúr-
klippu, sem fest var við bréfið með
bréfaklemmu og passamynd. Þessi
mynd var af sköllótta vininum
hennar.
Frú Peters las blaðaúrklippuna
tvívegis. Þetta var smáauglýsing:
„Eruð þér hamingjusamur? Ef
ekki, hafið þá samband við hr.
Parker Pyne, ráðgjafa.”
Hamingjusöm? Hamingjusöm?
Hafði nokkur lifað meiri ógæfu?
Þetta var eins og sending af
himnum. Með skjálfandi höndum
og titrandi af ákafa fann hún pappir
og penna og skrifaði svar:
„Verið svo góður að hjálpa mér.
Viljið þér hitta mig fyrir utan
hótelið eftir tíu mínútur?”
Hún stakk bréfinu í umslag og
bað þjóninn að fara með það til
herrans, sem sæti við borðið við
gluggann. Tíu mínútum siðar
klæddi frú Peters sig í pelsinn —
það var svalt úti — og gekk út úr
hótelinu. Hr. Parker Pyne stóð fyrir
utan og beið hennar.
— Mikii blessum, að þér skuluð
vera hér, sagði frú Peters, henni var
mikið niðri fyrir. — En hvemig
gátuð þér vitað, að ég ætti viB
ægilegt vandamál að striða?
— Eg sá það á andUti yðar, kæra
frú, sagði hr. Parker Pyne þýðlága.
— Eg áttaði mig strax á þvi, aB
eitthvað hafði komið fyrir, en hvaB
það er, verðið þér að segja mér.
Og það gerði hún — orðin
bókstaflega flæddu af vörum henn-
ar, aUt þetta skelfilega, sem gerst
hafði síðustu stundjmar. Hún lét
hann hafa bréfið, og hann skoðaði
það gaumgæfilega við skinið frá
vasaljósinu sinu.
— En hvað á ég svo eiginlega að
gera? snökti frú Peters.
— Biða þangað til á morgun,
sagði hr. Parker Pyne. — Það er að
segja, ef þér viljið þá ekki fara strax
til lögreglunnar.
Frú Petera greip fram i fyrir
honum með angistarópi. Ef hún
færi til lögreglunnar, yrði hennar
ástkæri Willard myrtur.
— En haldið þér, að þér getið náð
Frú Peters er amerisk ekkja, sem
ferðast um Evrópu með 18 ára son
sinn, úttroðið peningaveski og
menningarsnobbið í algleymingi. Og
svo einn daginn fær hún bréf:
,,.. .Sonur yðarhefurverið tekinn til
fanga... krefjumst tiu þúsund enskra
punda fyrir hann...”
Willard fyrir mig, án þess að hann
verði fyrir skaða?
— Það er enginn vafi á þvi, frú,
sagði hr. Parker Pyne stillilega. —
Það er bara spurningin, hvort við
náum honum, án þess að punga út
með tiu þúsund pund.
— Mér er sama um allt nema
drenginn minn.
— Auðvitað, sagði hr. Parker
Pyne. — Hver var það annars, sem
bar þér hótunarbréfið?
— Einhver maður, sem hótel-
stjórinn kannaðist ekkert við.
Dkunnugur maður.
— Aha! Það gefur vissa mögu-
leika. Það er hægt að njósna um
tnanninn, sem kemur með næsta
bréf. Hafið þér nokkuð talað um
fjarveru sonar yðar við hótelstjór-
ann?
— Ekki beinlínis.
■— Látum okkur sjá, sagði hr.
Parker Pyne hugsandi. — Ég held,
að það saki ekki, þó að þér látið í
ljósi áhyggjur. Það mætti jafnvel
senda af stað leitarflokk.
— En haldið þér þá ekki, að
ofbeldismennirnir....
— Nei, nei. Meðan ekki er sagt
frá mannráni eða lausnargjaldi.
geta þeir ekkert sagt. Það er nú
varla hægt að búast við þvi, að þér
sitjið með hendur í skauti, þegar
sonur yðar er skyndilega horfinn.
— Get ég þá lagt málið i yðar
hendur?
— Kæra frú, þetta er atvinna
mín, sagði hr. Parker Pyne.
Hann tók undir handlegginn á
henni og leiddi hana fullur tiUits-
semi að hótelinu aftur. En þegar
þau gengu upp tröppumar, munaði
minnstu, að feitlaginn maður á leið
út hlypi þau um koU.
— Hver var þetta? spurði hr.
Parker Pyne snöggt.
— Ég held, að það hafi verið hr.
Thompson.
— Svo já, sagði hr. Parker Pyne
hugsandi. — Jæja, já hr. Thomp-
son? Thompson — humm....
Frú Peters var fuU trúnaðar-
trausts og bjartsýni, þegar hún tók
á sig náðir. Hún var ánægð með
ráðagerðir hr. Parkers Pyne. Sá,
sem afhenti bréfið, hlyti að vera í
sambandi við ræningjana, jafnvel í
slagtogi með þeim. Því varð að
njósna um viðkomandi. Frú Peters
svaf vel um nóttina.
Þegar hún var að klæða sig
morguninn eftir, veitti hún því
athygli, að eitthvað lá á gólfinu við
gluggann. Bréf! Hún saup hveljur
af skelfingu. Þetta skituga umsiag,
þessi andstyggilega skrift. Hún las:
„Góðan daginn, frú. Hafiðþér nú
hugsað málið? Syni yðar líður vel —
enn sem komið er! En við verðum að
fá peningana. Það er kannski ekki
auðvelt fyrir yður að útvega svo
mikið fé, en okkur er tjáð. að þér
21. TBL.VIKAN 47