Vikan - 26.05.1977, Page 36

— Af því að þér er sama um mig.
— Þú ruglar svo.
Hún horfðist í augu við hann
hiklaust og án þess að líta undan.
— Mér þykir mjög vœnt um þig,
sagði hún. — Ég held ekki, að mér
hafi áður þótt svona vœnt um
nokkum annan. Með þér lit ég
hlutina björtum...
— En þú elskar mig ekki?
— Ég veit það ekki. Hún
andvarpaði. — Ég vil fara á fætur.
— Allt í lagi.
Hann velti sér aftur á bakið og
starði upp í loftið. Hann var
hugsandi. Eftir stutta þögn sagði
hann hægt.
— Ég vildi óska, að við gætum
ferðast eitthvert. Við þyrftum ekki
að gera neina áætlun. Bara fara
eitthvert út í bláinn, gista á hóteli
og vera þar að eilífu. Eina viku...
tvær vikur... þrjár...
— Það er of kalt á þessum tíma
árs, svaraði hún.
Hún klæddi sig í síða kjólinn,
sem honum þótti svo fallegur. Hann
var úr mjúku og fallegu efni og fór
henni svo vel.
Ég elska þig
Hún vildi ekki ræða tilfinningar
sínar við hann, þorði ekki að segja
honum ást sína. Eitt sinn var hún
svikin, þá hélt hún, að hún mundi
ganga af vitinu. Hún vildi aldrei
elska aftur. En hann vildi ekki
sleppa henni, hann elskaði hana og
vissi, að hún þarfnaðist hans.
— Ég elska þig, sagði hann. —
Þú trúir mér ekki, en ég elska þig....
Hún brosti bliðlega og strauk
hendinni annars hugar um axlir
hans.
— Því skyldi ég ekki trúa þér?
sagði hún þýðlega. — Ég trúi
þér....
— Ég veit, að þú trúir mér ekki,
en samt meina ég það, sem ég segi.
Ég elska þig.
Hann snéri sér að henni og horfði
djúpt í augu hennar.
— Ég er þér ekki mikils virði, eða
hvað? sagði hann. — Þér er sama,
hvort ég kem eða ekki. Þú hugsar
ekki mikið til mín, þegar við erum
ekki saman. Ætli þú tækir eftir því,
þó ég hætti að koma. Myndir þú
grípa til aðgerða, ef ég hætti allt í
einu að koma?
Hún kyssti hann létt á munninn.
— Ösköp getur þú ruglað mikið,
sagði hún blíðlega. — Auðvitað
myndi ég taka eftir því, ef þú hættir
allt i einu að koma. Ég yrði
óskaplega einmana og yfirgefin og
hlyti að spyrja, hvað ég hefði gert
rangt. Ég yrði afskaplega vonsvik-
in, og timinn yrði lengi að líða,
meðan ég gengi fram og aftur, liti út
um gluggann og vonaðist til að sjá
þig í mannmergðinni fyrir utan.
— Myndir þú hringja? Heldurðu,
að þú htir heim til mín?
Hún horfði upp í loftið, svipbrigði
hennar báru vott um óþolinmæði.
— Nei, sagði hún, það held ég
varla.
J