Vikan - 26.05.1977, Qupperneq 46

Frú Williard J. Peters hafði
eiginlega engan áhuga ó Hellas, og
á Delfi hafði hún yfirleitt alls enga
skoðun.
Frú Peters féll ólíkt betur að
dveljast í París, London og á
Rivierunni. Hún elskaði hótel, en
hún gerði þær kröfur, að þar væru
teppi út í horn, stór rúm, mild
lýsing, glæsilég baðherbergi og
síðast, en ekki síst, simi á
náttborðinu.
Hótelið í Delfi bauð ekki upp ó
neinn þessara kosta. Það var fagurt
útsýni úr glugganum, rúmfötin
voru hrein og herbergið hvítt og
nýkalkað. Inni var einn stóll, borð
með þvottaskál og kommóða. Eina
baðherbergið ó hótelinu var í
forstofunni, og það varð að panta
með fyrirvara.
Frú Peters fannst, að skemmti-
legt gæti verið að segja vinum og
kunningjum frá því, að hún hefði
komið til Delfi, og þess vegna
reyndi hún að beina athyglinni að
grískri sögu og sígildri grrískri list.
En í rauninni var hún hér vegna
Willards sonar síns. Hans vegna
bjó hún í þessu hálfkalda og
óþægilega herbergi og varð að þola
önuga þjónustustúlku og vægast
sagt óþolandi bílstjóra, sem var til
þjónustu reiðubúinn með leigubíl
sinn standandi fyrir utan hótelið.
Willard var einkabarn frú Peters.
Hann var átján ára, og hún dýrkaði
hann. Það var hann, sem hafði
þessa undarlegu aðdáun á lista-
verkum liðinna alda. Þessi granni,
magaveiki og sjóndaufi drengur átti
sökina á þessu ferðalagi þeirra
hingað og það meira að segja utan
hins venjulega ferðamannatíma.
Hann hafði dregið móður sina
hingað, hann Willard.
Þau höfðu verið i Ölympíu, og þar
hafði frú Peters leiðst alveg skelfi-
lega. Hún hafði kunnað vel við sig í
Parthenon, en Aþena var vonlaus
borg að hennar dómi. Ferðin til
Korintu og Mykenu hafði verið
hreint kvalræði bæði fyir hana og
bílstjórann.
Og Delfi var sannarlega síðasta
sort. Bókstaflega ekkert þar að gera
annað en að þvælast um og skoða
gamlar rústir. Willard gat legið
tímunum saman á fjórum fótum og
rannsakað fomgrískar áletranir, og
af og til hrópaði hann:
— Mamma, þetta verðurðu að
heyra! Er þetta ekki stórkostlegt!
Einn morguninn fór Willard
snemma á fætur, hann ætlaði að
rannsaka frægt býsanskt mósaik-
gólf. Frú Peters hafði það á tilfinn-
ingunni, að býsönsk mósaík væri
drepleiðinleg og bað hann að hafa
sig afsakaða.
Þegar hún kom niður í borðsali-
inn, var hann næstum mannlaus.
Þar voru aðeins fjórar persónur,
mæðgur, sem rökræddu um dans,
feitur, miðaldra herra, sem hafði
hjálpað frú Peters með töskumar á
stöðinni, og sköllóttur herramaður,
sem hafði komið kvöldið áður.
Herrann, sem hafði hjólpað henni,
hét Thompson, en hann var ekki
sérlega skrafhreifinn, og þess vegna
snéri hún sér að nýkomna herran-
um. Frú Peters var vingjamleg
kona, sem átti auðvelt með að
blanda geði við fólk. Það kom í ljós,
að sá nýkomni var reglulega
þægilegur og viðræðugóður. Hann
átti í fómm sínum skemmtilegar
frásögur og upplýsingar um grikki
og lifnaðarvenjur þeirra, og frú
Peters fékk nú allt aðra mynd af
Hellas, en hún hafði haft. Þetta var
annað en þurrar staðreyndir mann-
kynssögunnar.
Auðvitað sagði frú Peters hinum
nýja vini sínum frá Willard og
áhuga hans á grískri menningu. Það
var eitthvað við þennan mann,
hann var alúðlegur, og það var
auðvelt og þægilegt að tala við
hann. Það kom samt ekki til þess,
að hann kynnti sig, og frú Peters
tókst ekki að komast að því, hvað
hann starfaði né hvaðan hann
kæmi. Það kom fram, að hann væri
á ferðalagi til að hvílast frá
viðskiptum sínum. Hverskonar
viðskiptum? spurði frú Peters, en
það vildi hann ekki ræða.
Dagurinn var fljótari að líða en
frú Peters hafði búist við. Hinir
gestimir á hótelinu, sérstaklega
herra Thompson, vom alltaf á
næstu grösum við þau. Þau rákust
á hann fyrir utan safnið, en hann
snéri sér undan og lést ekki sjó þau.
Vinur frú Peters horfði hugsandi
ó eftir honum.
— Hver skyldi þetta vera? sagði
hann, eins og við sjálfan sig frekar
en hana.
Frú Peters gat sagt honum nafn
hans, en ekkert meira.
Seinnihluta dagsins lét frú Peters
fara vel um sig í skuggsælum garði.
Bókin, sem hún tók með sér, var
ekki um gríska menningu, heldur
dásamleg sakamálasaga, þar sem
fjögur morð vom framin. Mikið var
gott, að sonur hennar var hvergi
nærri.
Klukkan fjögur kom hún aftur til
hótelsins og var þó viss um, að
sonur sinn væri löngu kominn til
baka. Það var svo íjarri henni að
eiga von á nokkrom óþægindum, að
hún gleymdi næstum þvi að opna
bréf, sem dyravörðurinn fékk
henni. Ókunnugur maður hafði
komið með það fyrri hluta dagsins.
Þetta var sérstaklega sóðalegt
bréf. Hún opnaði það með hálfum
hug og fór að lesa. Hún hafði varla
lesið nema tvær línur, þá varð hún
náföl og tók um ennið á sér. Skriftin
var ókunnugleg, en bréfið var
skrífað á ensku, sem betur fer.
Skjálfandi las hún:
„Frú,
Hér með tilkynni ég yður, að
sonur yðar hefur verið tekinn til
fanga og við höldum' honum á
ókunnum stað. Ekkert illt mun
henda hann, ef þér farið að
fyrirmælum okkar. Við krefjumst
tíu þúsund enskra punda í lausnar-
gjald fyrir hann.Ef þér nefnið þetta
við hótelstjórann, lögregluna eða
nokkum annan, mun sonur yðar
verða myrtur. Þetta skuluð þér
hugleiða vandlega. Á morgun
munið þér fá nánarí fyrirmæli um,
hvemig gjaldið verði greitt. Ef þér
hlýðið ekki, munum við skera eym
sonar yðar af honum og senda yður.
Ef þér þverskallist enn, verður hann
drepinn. Þetta em ekki innantómar
hótanir. Kyria, hugsaðu málið og
fyrsta boðorðið er: Vertu þögul sem
gröfin.
Demetrios Svartskeggur”
Það væri kjánalegt að reyna að
lýsa tilfinningum aumingja frú
Peters eftir lestur þessa bréfs.
Bréfið var kannski bamalegt og
tilgerðarlegt, en henni var ljóst, að
það var alvara að baki hvers einasta
orðs.
Það fyrsta, sem henni datt í hug,
var að fara samstundis til lögregl-
unnar. Hún ætlaði að setja himinn
og jörð á annan endann! Eða —
kannski ekki. Því að þá myndi....
Það setti að henni hroll.
Að lokum tók hún ó sig rögg og
fór niður til að tala við hótelstjór-
ann. Hann var sá eini á hótelinu,
sem gat talað ensku.
— Það er orðið nokkuð framorðið,
sagði hún varfærin. — Sonur minn
hefur enn ekki komið til baka.
Litli maðurinn brosti.
— Rétt, alveg rétt. Herrann
sendi asnana til baka. Hann vildi
koma gangandi. Hann ætti að koma
fljótlega.
— Segið mér, sagði frú Peters og
dró djúpt andann, — er eitthvað um
skuggalegar persónur hér í ná-
grenninu?
Litli maðurínn skildi hana ekki.
Frú Peters skýrði nánar, hvað hún
ætti við, og hótelstjórinn fullvissaði
hana um, að hér byggi einungis
heiðarlegt fólk, friðsamt og vant að
virðingu sinni og vinsamlegt við
útlendinga.
Hún brann í skinninu að trúa
honum fyrir vandamáli sinu, en
tókst að þegja. Þessi hræðilega
hótun gerði hana mállausa.
Kannski var þetta bara gabb. En ef
svo væri nú ekki?
Henni fannst hún vera að verða
vitlaus. Hvað átti hún að gera? Tíu
þúsund pund — hvað var það i
samanburði við líf og öryggi
Smásaga eftir Agöthu Christie
Véfréttin
í Delfí
Það er sannarlega óvenjulegt að
rekast á smásögu án morðs eftir
Agöthu Christie. Reyndar er mannrán
í þessari sögu — en kímnin er aðall
sögunnar og hinn sérstæði hæfileiki
skáldkonunnar að skrifa um vissar
manngerðir.
46VIKAN 21. TBL.