Vikan - 26.05.1977, Qupperneq 48

séuð með mjög verðmætt demants-
hálsmen meðferðis. Dýrðlega gim-
steina. Við tökum gjarna demanta i
staðinn fyrir peninga. Hér eru
fyrirmæli tii yðar: Farið til iþrótta-
miðstöðvarinnar og hafið hálsmenið
með yður. Þaðan getið þér séð tré,
sem stendur við stóran klett. Farið
þangað. Það verður fylgst með yður
eða sendimanni yðar, og aðeins ein
manneskja má koma. Syni yðar
verður sleppt í skiptum fyrir
hálsmenið. Þetta verður að gerast
klukkan sex árdegis, rétt eftir
sólaruppkomu. Ef þér sendið lög-
regluna á hæla okkar, mun sonur
yðar verða myrtur, áður en hann
yfirgefur landið. Þetta eru okkar
síðustu orð. Með virðingu,
Demetrios”.
Frú Peters hraðaði sér á fund hr.
Parkers Pyne. Hann las bréfið með
athygli.
— Er það satt, sem hér stendur,
spurði hann — að þér eigið
demantshálsmen?
— Vissulega! Maðurinn minn
greiddi hundrað þúsund dollara
fyrir það.
— Kæra frú Peters, þér viljið nú
líklega komast hjá því að greiða
ræningjunum lausnargjaldið, eða
hvað? Yður gest nú varla að
tilhugsuninni að þurfa að afhenda
þessum bófum demantshálsmenið
yðar?
— Nei, þegarþér segiðþað, þá....
0, mikið skyldi ég njóta þess að
hefna mín! Þegar ég hefi fengið
drenginn minn til mín aftur, siga ég
svo sannarlega lögreglunni ó þá! Ef
nauðsyn krefur, panta ég brynvar-
inn bii til að flytja okkur Willard úr
landi.
Frú Peters var í töluverðu
uppnámi.
— Já, sagði hr. Parker Pyne, við
verðum að reikna með, að ræningj-
amir séu viðbúnir einhverju sliku.
Þeir vita vel, að um leið og þér fáið
Willard aftur tii yðar, munið þér
setja himin og jörð á annan endann
til að ná yður niður á þeim. Þeir eru
því sennilega við ýmsu búnir, þessir
skúrkar.
— Já en, hvað er þá til bragðs að
taka?
Hr. Parker Pyne brosti drýginda-
lega.
— Ég ætla að leggja svolitla
giidru, sagði hann. Hann leit
íbygginn í kringum sig. Borðsalur-
inn var mannlaus.
— Takið nú eftir, frú, sagði hr.
Parker Pyne. — Ég á góðan vin í
Aþenu. Hann er gullsmiður og er
reyndar sérfræðingur í að faisa
demanta — fyrsta flokks vinna að
sjálfsögðu.
Hann laut nær henni og hvíslaði:
— Ég get hringt til hans núna á
stundinni. Hann gæti komið hingað
í kvöld með steina. Hvað segið þér?
— Þér meinið með öðrum
orðum, að....
— Að hann geti gert eftirlíkingu
af yðar meni. Þér skiljið? Er ekki
allt í lagi?
— Þetta er það sniðugasta, sem
ég hefi lengi heyrt!
Frú Peters var full aðdáunar.
— Uss, hafið ekki hátt. Viljið þér
gera mér greiða?
— Að sjálfsögðu.
— Gætið þess, að enginn komi
nálægt símanum, meðan ég hringi í
vin minn.
Það var bara einn sími á hótelinu,
og hann var á skrifstofu hótelstjór-
ans. Hótelstjórinn aðstoðaði hr.
Parker Pyne við að fá samband og
yfirgaf svo skrifstofuna. Frú Peters
var á vakt frammi á ganginum.
— Ég er bara að doka við eftir hr.
Parker Pyne, sagði hún við
hótelstjórann til skýringar. — Við
ætlum að fá okkur göngu saman á
eftir.
Hr. Thompson var líka í anddyr-
inu. Alveg óvænt hóf hann ákafar
samræður við hótelstjórann.
Var hægt að taka hús á leigu?
— Ja, það er eitt, sem er i eigu
ameriskrar frúar. Það er í hinum
hluta bæjarins. Einnig er annað,
sem enskur listamaður á — það er
uppi í klettunum ofan við Iteu.
Frú Peters blandaði sér í sam-
ræðurnar. Henni lá hátt rómur, og
nú talaði hún jafnvel ennþá hærra
og skrækar en henni var eðlilegt:
— 0, hve yndislegt það væri að
eiga hér hús, sagði hún. — Hér er
svo frjálst, og óspillt náttúran
heillar mann.
Hún lét móðann mása, þar til hr.
Parker Pyne kom aftur út af
skrifstofunni. Hann brosti til henn-
ar í viðurkenningarskyni.
Allt gekk samkvæmt áætlun.
Þegar nokkuð var liðið á kvöld, kom
gullsmiðurinn frá Aþenu. Hann
kom með áætlunarbíl til að vekja
ekki tortryggni. Frú Peters sýndi
honum demantana. Hann kinkaði
kolli ánægður á svip.
— Frúin getur verið alveg róleg,
sagði hann. Hann tók upp verkfæri
ofr hóf vinnu sina. Frú Peters lét
hann einan við verkið.
Klukkan ellefu knúði hr. Parker
Pyne dyra hjá henni.
— Gjörðu svo vel! sagði hann, og
rétti henni litinn skinnpung. Hún
opnaði hann og leit á innihaldið.
— Demantarnir mínir!
— Hvað sýnistþér! Littu á, þetta
er hálsmenið með fölsuðu stein-
unum. Snoturt handbragð, ekki
satt?
— Ég trúi þessu varla!
— Aristopoulos er mjög snjall.
— Svo sannarlega virðist manni
svo, þetta er að minnsta kosti alveg
ótrúlegt, sagði frú Peters og rétti
honum menið aftur. — Þér viljið
kannski taka að yður að hafa
samband við mannræningjana?
— Með mestu ánægju. Þér skulið
bara taka það rólega, frú. Látið mig
alveg um að annast þetta mál.
Frú Peters svaf ekki vel um
nóttina. Hún fékk skelfilega mar-
tröð, þama voru ræningjamir,
Willard hennar, brynvarðir bílar,
hellar uppi í fjöllunum og skotvopn.
Hún var afar fegin, þegar dagaði og
tími til kominn að fara á fætur. Hún
klæddi sig í flýti og settist svo niður
og beið þess með óþreyju, sem
koma skyldi.
Umsjö leytið varbarið að dyrum.
Hún var svo þurr í kverkunum, að
hún stundi upp með herkjum.
— Kom inn.
Dyrnar opnuðust — og hr.
Thompson kom inn. Hún starði á
hann i forundran og kom ekki upp
einu orði. Hún hafði það á
tilfinningunni, að eitthvað skelfi-
legt hefði átt sér stað. En hr.
Thompson var samt algjörlega
rólegur og blátt áfram.
— Góðan daginn, frú Peters,
sagði hann.
— Hvernig vogið þér yður! Hvað
viljið þér hingað..
— Þér verðið að fyrirgefa þessa
óformlegu heimsókn svona snemma
morguns, frú, sagði hr. Thompson.
— En það er um mikilvægt mál að
ræða og þolir enga bið, ef þér skiljið
mig?
Frú Peters horfði ásakandi á
hann.
— Svo þér rænduð syni mínum!
Það voru þá engir stigamenn i
spilinu?
— Það voru engir venjulegir
ræningjar, satt að segja. Það var
ekki mjög sannfærandi þetta með
mannræningjana. Heldur viðvan-
ingslegt allt saman.
Frú Peters hlustaði ekki á hann.
— Hvar er sonur minn? spurði
hún.
— Hann stendur reyndar hér
fyrir framan dyrnar, sagði hr.
Thompson.
— Willard!
Dyrnar opnuðust — og þarna
stóð Willard, fölur og fár. Frú
Peters faðmaði ástkæran son sinn
að sér, og hr. Thompson virti þau
fyrir sér með vingjarnlegu brosi.
Eftir litla stund tók frú Peters á
sig rögg og sagði valdsmannslega.
— Ég skal láta handtaka yður
fýrir tiltækið, sagði hún. — Þér
skuluð i fangelsið!
— Nei, heyrðu nú mamma, sagði
Willard — þú tekur misgrip. Það
var þessi herramaður, sem bjargaði
mér.
— Hvar hefur þú verið?
— I húsi í klettunum rétt utan
við borgina.
— Og, kæra frú, sagði hr.
Thompson. — Leyfið mér að
afhenda þetta aftur.
Hann fékk henni lítinn böggul.
Umbúðirnar duttu utan af honum
— og þarna var demantshálsmenið.
— Þér þurfið ekki að hugsa neitt
um skinnpunginn með steinunum,
frú Peters, sagði hr. Thompson. —
Ekta steinarnir eru ennþá á
keðjunni. Steinarnir í pokanum eru
eftirliking. Artisopoulos er mjög
snjall, eins og vinur yðar komst að
orði.
— Ég botna hvorki upp né niður
i þessu öllu saman, sagði frú Peters
örvingluð.
— Nú skulum við skýra hlutina
ögn, sagði hr. Thompson. — Áhugi
minn vaknaði satt að segja, þegar
ég heyrði ákveðið nafn nefnt. Ég
tók mér bessaleyfi og njósnaði um
yður og vin yðar i gær. Ég verð að
viðurkenna, að samtal ykkar var
einkar óhugavert fró mínum bæjar-
dyrum séð. Já, svo áhugavert, að
ég fékk hótelstjórann til liðs við mig
og bað hann að leggja á minnið
símanúmerið, sem hinn vafasami
félagi yðar hringdi í, og ég fékk líka
þjóninn til að hlera samræður ykkar
iborðsalnum. Égsá strax, hvað hér
var á seyði. Þér voruð fórnarlamb
tveggja mjög slunginna gimsteina-
þjófa. Annar höfuðpaurinn bauð
yður svo aðstoð sína.
— Það er ekki mikið meira um
þetta að segja. Maðurinn lætur
yður fá poka með fölsuðum
demöntum og stingur af með
samsærismanni sínum. Sennilega
ætluðust þeir til, að þér hélduð, að
honum hefði einnig verið rænt.
— Hvar eru óþokkarnir núna?,
spurði frú Peters.
— O, þeir eru komnir á bak við
lás og slá. Það só ég um.
— ö, þessi svindlari, þessi
skúrkur! sagði frú Peters. — Ég
blygðast mín svo, þegar ég hugsa
til þess, að ég skyldi reiða mig á
hann!
— Já, svona, takið það rólega,
sagði hr. Thompson, — annars var
þetta ekki sérlega ánægjulegur
maður.
— Em ég skil ekki, hvernig þú
áttaðir þig á, hvað hér var á
ferðinni, sagði Willard fullur aðdá-
unar. — Mjög snjallt.
Hr. Thompson hristi höfuðið og
svaraði af litillæti.
— Það er nú svo, þegar maður
ferðast undir dulnefni og heyrir svo
annan mann nota nafnið sitt, þó fer
ekki hjá því, að.....
Frú Peters starði á hann alveg
steinhissa.
— Hver eruð þér eiginlega?
spurði hún snögg upp á lagið.
— Ég er hr. Parker Pyne, sagði
hr. Parker Pyne. *
48VIKAN 21. TBL.