Vikan - 04.05.1944, Síða 4

4
y/AjOúifyt Qjþi
AÐ var þoka. Þétt, hvít þoka, sem
huldi göturnar við og við alveg.
Þokan var óhuggnan’.eg leyndardómsfull
og ills viti. Allt var óraunverulegt, skugg-
arnir komu og hurfu.
„Maður sér ekki fet fram fyrir sig“,
sagði Biil Harris og reyndi að skima fram
yfír stýrið á bílnum sínum.
„Hleyptu mér úr hjá Pelhambúðunum,
ef þú getur ratað þangað, Bill“, sagði unga
stúlkan, sem sat við hlið hans. Hún var í
loðkápu og með dálítinn hatt á sléttu
hárinu.
„Eg verð að fá mér liði í hárið“.
„Ég kann miklu betur við þig með slétt
hár“, sagði Bill með áherzlu. „Ég skil
ekki, að þið skuluð vilja það. Vertu ekki
að því“.
„0, nei, Bill ég verð að láta liða hár
mitt. Vertu nú góður, að hleypa mér úr
hjá Pelham".
Bill muidraði.
„Ég vildi óska þess, að þú værir ekki
alltaf á þessum hárgreiðslustofum. Þú ert
dauðþreytt fyrir. Ég held, ég aki fram hjá
Pelham. Og hvað þá?“
Mary Charteris geispaði í skjóli loðkápu
sinnar.
„Ó, Billi, vertu nú góður, heyrðu það“,
sagð hún,
„Þetta kvenfólk!" andvarpaði Bill.
„Þessi hégómaskapur ykkar!“
„Þessir karlmenn,“ sagði Mary, en bætti
svo við — „stundum eruð þið svo afskap-
lega yndislegir!" Hún leit Ijómandi á unga
manninn við stýrið. „Ef þú ert mjög góður,
þá verð ég kannske tilbúinn eftir hálfa
klukkustund", sagði hún. „Það er allt
komið undir því, hvort ég kemst að undir
eins“.
Hún geispaði aftur.
„Ég held, ég verði að fá mér blund á
meðan,“ sagði hún. „Ég er þreytt! Guð
minn góður, en hvað þokan er mikil —
sjáðu þarna!“ Það var eins og hvítur
veggur væri be'nt fyrir framan þau.
„Ég kemst aidrei að Palham, ef þess-
ari þoku léttir ekki,“ sagði Blll.
En bylgjandi þokuslcýin svifu í burtu
aftur. Bill jók hraðann, og sex mínútum
seinna, stóð bifreiðin fyrir framan dyr
verzlunarinnar.
Mary flýtti sér inn, Bill hafði lofað að
bíða eftir henni við hliðarinnganginn eft-
ir hálfa klukkustund. Hún geispaði aftur,
þegar hún var á leið upp í lyftunni.
Hún gekk inn í hárgreiðslustofuna, þar
tók á móti henni suðið í þurrkunum, ilm-
vatnslykt, sápulykt o. s. frv., hljóðið í
hárskærum, sem var verið að klippa með
— speglar, ljós, vatnsskvamp — musteri
hégómans.
Ung gyðja í ljósgrænum slopp, leit
áhyggjufull í bókina.
Eftir Joan Kennedy.
„Mér þykir það mjög leitt, ungfrú
Charteris, en ég verð að biðja yður um
að bíða. Við eigum svo bágt með að taka
fólk í dag, sem hefir ekki pantað tíma.
Ég held, að það sé vegna þokunnar. Fólk
lætur laga hár sitt, til þess að eyða tím-
anum, eða vegna þess að ekkert annað er
að gera. En ég skal gera það, sem ég get,
til þess að koma yður að.“
Mary geispaði aftur í laumi.
„Ég get ekki verið hérna lengur en hálf-
»tíma,“ sagði hún dálítið gremjulega við
tilhugsunina um ailar konunar, sem sátu
inni í litlu klefunum. „Reynið að útvega
mér stúlku“.
Stúlkan flýtti sér eftir ganginum á milli
grænu fortjaldanna.
Hún hrökk við í því.
Fallega stúlkan, sem var eftirlætis hár-
greiðslustúlkan hennar, stóð við hlið
hennar.
„Ó, ungfrú Debham, en sú heppni!“
sagði hún. „Segið ekki, að þér getið ekki
tekið mig. Mér liggur svo mikið á — það
er satt. Vinur minn bíður eftir mér.“
Ungfrú Debham brosti dauflega. „Hún
er mjög þreytuleg," hugsaði Mary. En
hún k.nkaði kolli.
Skvamp, suð, og skellir heyrðust í
kringum þær — og það var eins og þoka
væri komin inn til þeirra.
Það var erfitt að þurfa að þvo og liða
VEIZTTJ — ?
1. Eftir hvern eru þessi erindi og í hvaða
kvæði eru þau:
Upp, upp úr þokunni annaðhvort,
ellegar þvert fram á sæinn!
Lengur ei hjálpar nú hryggð og gort,
hlutskipti kjóstu nú þitt og vort:
hættum við bergþursa braginn;
beint upp i skinandi daginn!
Belja þú stormur, og byrg hú þig
land, —
bjart er í hásölum anda;
hafsjó og rokvind hann hræðist ei
grand,
hann er ei bundinn við lög og sand
ánauð, né örlaga vanda —.
Island, nú sé ég til stranda!
2. Af hverju er gælunafnið Mensi dregið?
3. Hvað er Finnland mörgum sinnum
stærra en Island ?
4. Hvað segir Sturlunga um árið 1184 ?
5. Hvenær sýndi Tónlistarfélagið fyrstu
óperettuna ?
6. Hvenær lézt norska leikritaskáldið
Henrik Ibsen ?
7. Hver hefir samið bók um Jón Ólafsson
frá Grunnavik og hvenær kom hún út?
8 Hver var Magnús Arason og hvað gerði
hann sér til ágætis?
9. Hvenær var Hálfdán Einarsson, skóla-
meistari á Hólum, fæddur og hvar?
10. Hvor frönsku höfundarina, Fiaubert eða
Maupassant, skrifaði hina heimsfrægu
skáldsögu „Madame Bovary" ?
Sjá svör á bls. 14.
VIKAN, nr. 18, 1944
öll þessi höfuð, dag eftir dag hugsaðí
Mary. En sú heppni, að ungfrú Debham
sltyldi geta tek.ð hana. Iiún gaf alltaf
mikla aukaþóknun, það var, ef til vill, það
sem hjálpaði.
Klefinn var hrelnn og snyrtilegur, þegar
hún kom þangað inn á eftir grænklæddu
stúlkunni, það var varla hægt að sjá,
að hann hafði verið notaður nýlega, nema
á nokkrum dökkum blettum á gólfinu.
„Það hcfir einhver verið að láta klippa
sig“, hugsaði Mary og ýtti dálítið við cin-
um blcttinum með fætinum. En hann
hreyfðist ekki, það voru augsýnilega
vatnsblcttir.
Græni klúturinn var lagður um herðar
hennar. Bak við hana, fór grænklædda
stúlkan að eiga við hár hennar.
Mikið var hún föl!
„Ó, mér þykir það mjög leitt, að þér
skulið hafa fyrir því að eiga við hár mitt,
þegar þér eruð svona þreyttar!“ sagði
Mary . Hún hafði það á tilfinningunni, að
stúlkan væri veik. Hún var svo undarleg.
Hún var ekki vön að vera svona þögul.
En hún var dugleg. Hárliðun hennar end-
ist lengi. Hún átti skilið aukaþóknun sína.
1 dag kunni Mary eiginlega vcl við það, að
hún væri þögul. Hún gat verið örugg í
höndum hcnnar.
Ungfrú Dcbham. Hún var listakona. Og
Mary lokaði augunum og lét þessar lipru
fingur eiga við hár sitt eins og þeir vildu.
Það var undarlegt, hvernig þokan hafði
jafnvel lika komizt inn í þennan klefa.
Lampinn lýsti illa.
Veslings, þreytta stúlkan.
„Ég held, að þér ættuð ekki að vinna,
þér eruð ekki heilbrigðar,“ muldraði Mary
og geispaði aftur. En ungfrú Debham
brosti aðeins, það var dapurlegt bros. Og
Mary varð aftur óróleg um hana. Hún
hafði alltaf kunnað svo vel við ungfrú
Eebham. Einu sinni hafði hún getað
hjálpað henni smávegis.
En hvað fingur hennar voru róandi!
Mary hallaði sér aftur í.stólinn með lokuð
augun. Hún hafði á tilfinningunni, að hún
hefði sofið. Þegar hún opnaði augun aftur
var enginn i klefanum.
Mary brosti.
„Hún hefir ekki viljað vekja mig,“ hugs-
aði hún. „Það var fallega gert af henni.“
En hún flýtti sér að setja upp hattinn,
þegar hún hugsaði til þess, að Bill biði.
En hvað Ijósið var dauft hérna inni! Hún
vonaði, að hún hefði ekki sofið of lengi.
Það væri einmitt bjarnargreiði að gera
henni í dag, að trufla hana ekki — vegna
þess að Bill væri áreiðanlega ekki hrifinn
af því að bíða.
Nokkrum mínútum seinna mætti Mary
ungfrú Trevor á græna ganginum, hún var
forstöðukona hárgreiðslustofu Pelhams.
„Ó, ungfrú Charteris, okkur þykir það
afskaplega leitt, en allar stúlkurnar eru
önnum kafnar. Það hefir verið svo mikið
að gera í dag. Það hlýtur að vera þokunni
að kenna, hugsa ég. Gætuð þér ekki komið
Framhald á bls. 13.