Menntamál - 01.02.1973, Side 31

húsnæðis talsvert aðrar en til annars skóla-
ltúsnæðis, og slikt húsnæði hefur óvíða verið
fvrir hendi.
Haukur: Nú er kannski hugsanlegt að hafa slíka
kennslu utan skóla og innan. Geturn við gert
ráð fyrir, að skólinn fái slíka aðstöðu til verk-
legrar kennslu utan skólastofnunarinnar þar
sent slík aðstaða er fyrir hendi?
Ingi: Skólinn ntá ekki slitna út tengslum við
atvinnulífið. Á það vil ég leggja áherzlu. Skól-
inn þarf að kynna nemendum sínum atvinnu-
lífið vel, og ef til vill væri hægt að skipuleggja
þau mál þannig, að nemendur færu á vinnu-
staðina og það yrði síðan metið í námi þeirra.
Jóhannes: Ég get tekið undir það, sem sagt liefur
verið um þetta, einkum það, sem Ingi sagði
áður. Það er a.m.k. þannig hér í þéttbýlinu, að
unglingar Jiafa ekki nægileg tækifæri til að
kynnast atvinnulífinu nógu vel, og þar sem svo
er, verður að telja eðlilegt, að skólarnir kynni
nemendum atvinnulífið, en tryggja þarf, að
nemendur hafi gagn af slíkri kynningu.
Indriði: Mér dettur í hug að skjóta hér inn spurn-
ingu. Er hægt að tengja verkmenntun við
vettvangsfræðslu, félagsfræðikennslu við um-
hverfisfræðslu og reyna að mynda með þessu
samtengjandi grein?
Andri: Ég veit ekki, iivort ég get svarað því, en
óneitanlega virðist ýmislegt mæla með því. Ég
er ekki sannfærður urn það, að hægt sé að færa
verkmenntunina að verulegu leyti út fyrir skóla-
stofnunina. Verkmenntun innan grunnskóla
ætti ekki að búa menn undir ákveðin störf,
heldur ætti hún fremur að vera kynning á
breiðari grundvelli. Ég held, að gott sé að velta
því fyrir sér, hversu mikil verkmenntun eigi að
vera á grunnskólastigi, og hvaða tilgangi hún
eigi að þjóna. Sérhæfingu í atvinnulífi fylgir
það, að störf manna og eðli þeirra breytast
mun örar en áður. Slíkt gerir aftur ])ær kröfur,
að mennirnir séu reiðubúnir að taka upp
nýja hætti kannski oft á ævinni. Ég held, að
afleiðingin verði sú, að skólinn verði að gera
mun meira en áður til að kenna mönnum að
laga sig að nýjum aðstæðum, þannig, að hinn
almenni námsþáttur verði ríkari og sérhæfing-
in byrji þá síðar á ævinni en hingað til hefur
verið.
Tímabundin ráðning
eða æviráðning
Haukur: Kannski við snúum okkur að ráðningar-
forminu. Á að ráða stjórnunarmenn skólakerf-
isins á annan hátt en aðra starfsmenn eins og
kennara, umsjónarmenn o. fl. Og í framhaldi
af því, teljið þið, að ráða eigi stjórnunarmenn
á hinum ýrnsu sviðum ]>jóðlífsins til ákveð-
ins tíma?
Ingi: f frumvarpinu á þetta við um yfirkennar-
ana. Ég er því mótfallinn, að þeir séu þannig
teknir út lir. Um stjórnunannenn vil ég segja
það, að fyrir mörgurn árum vék ég að því, að
ekki ætti að ráða skólastjóra til lengri tírna en
10 ára í senn, og ég er enn sömu skoðunar.
Jóhannes: Ég vil taka undir það, að ég tel óeðli-
legt, að yfirkennarar eða aðstoðarskólastjórar
sén ráðnir á ánnan hátt en aðrir starfsmenn
skólans. Ég held, að ráðningarformið heyri
ekki beint undir fræðslulög. Líklegt er, að
ráðningarform verði á dagskrá í sambandi við
umræðu um réttindi og skyldur ríkisstarfs-
manna. Ég tel eðlilegt, að fræðslulögin kveði
ekkert á um þetta.
Kristján: Ég neyðist til að vera kollegum mínurn
ósammála um þetta atriði. Ég held, að starf
yfirkennara sé það sérstakt og svo nátengt
starfi skólastjóra, að æviráðning sé í því tilviki
óhentug, Yfirkennari er nánasti samstarfs-
maður skólastjóra, og því er ákaflega mikil-
vægt, að samstarf þeirra sé gott. Ég tel einmitt
þess vegna að ráða eigi yfirkennara til skamrns
tírna, og skólastjóri eigi að ráða mestu um val
hans, hvort sem það er til 5 ára eða ekki, en
hitt er höfuðatriði, að ráðning yfirkennara
falli úr gildi, þegar skólastjóraskipti verða,
þannig, að nýr skólastjóri hafi frjálsar hendur.
Ég sé ekki, að með þessu sé verið að ganga
á rétt yfirkennarans. Yfirkennarinn er fyrst og
fremst ráðinn sem kennari að skólanum og á
að halda þeirri ráðningu.
MENNTAMÁL
29