Vorið - 01.12.1954, Blaðsíða 10

128
V O R I Ð
Frá bernskudögum
danska ævintýraskáldsins HANS CHRISTIANS.
Ég þykist vita, að flestir lesendur
„Vorsins“ niuni kannast við bókina
„Ævintýri Andersens". Það leiðist
engum, sem hana les. I ævintýrun-
um gjörist eitthvað. Höfundurinn
tekur lesandann með sér á ferð um
alla heima og geima á fljúgandi
koflörtum, ef ekki vill betur til.
Mér datt í hug, að segja ungum les-
endum „Vorsins“ ofurlítið frá
bernskudögum höfundarins. Heirri-
ild mín er ritgjörð í gainalli,
danskri lesbók.
Árið 1805 bjuggu nýgift hjón í
borginni Odense í Danmörku.
Heimili þeirra var fátæklegt og að-
eins ein stofa, enda voru efnin eng-
in. En þeim þótti vænt hvoru um
annað, og það bætti úr fátæktinni.
Húsfaðirinn var skósmiður á 22.
Syngur blær í blómarunni
blítt og rótt,
strýkur létt um strengi þýða
stillt og hljótt.
Vakir þó og veit um ljóð hans
veröld öll.
Stjörnur vorsins skarti skrýða
skógarhöll.
Guðmundur Arnfinnsson.
árinu, bráðgáfaður maður og skáld-
hneigður, en einkennilegur um
margt. Húsfreyjan var nokkuð
eldri. Hún hafði lítillar menntunar
notið í æsku og var fremur fáfróð,
en svo góð í sér, að hún mátti ekk-
ert aumt sjá. Hinn 2. apríl 1805
eignuðust hjónin son, er skírður
var Hans Christian. — Það er ævin-
týraskáldið góða. —
Áður en lengra er komið, tel ég
rétt að geta þess, að faðir skáldsins,
H. C. Andersen var af efnuðum
bændum kominn. En ólánið hafði
elt fjölskyldu hans. Nautgripirnir
höfðu drepizt, bæjarhúsin brunnið
og afi Hansar litla brjálaðist. Amma
hans fluttist þá til borgarinnar.
Maður hennar var settur á geð-
veikrahæli og náði aldrei fullri
heilsu. Faðir Hansar var látinn læra
skósmíði, þó að hugur lians hneigð-
ist alls ekki til þeirrar iðju. Hann
hafði langað til að ganga í mennta-
skóla, en efnahagurinn leyfði það
ekki. Orð fór af því, að hann væri
bráðgáfaður, og þess vegna hafði
komið til orða, að efnamenn í borg-
inni tækju hann að sér og kostuðu
hann í skóla, en því miður varð ekki
af því. Öll sund lokuðust. Hann