Vorið - 01.12.1954, Qupperneq 15

VORIÐ
133
Froskurinn Frans í bónorðsför
- HEYRNARLEIKUR. -
Sögumaöur: Það er yndisfagur sumar-
dagur við litla tjörn í skóginum. Frosk-
urinn Frans situr á steini úti í miðri
tjöminni og speglar sig í vatninu. Hann
er auðsjáanlega mjög ánægður með
sjálfan sig.
FRANS: Já, ég er nú karl í krapinu.
Og svo eru ekki margir, sem ja£n-
ast á við mig að fríðleika. Ég
þekki, í stuttu máli sagt engan,
sem er eins hugrakkur og glæsi-
legur og ég. Ég hlýt að vera fædd-
ur til þess að njóta frægðar og
frama. Þegar ég hugsa til þeirra
tíma, er ég var ungfroskur, man
ég glöggt eftir því, að ég var þá
öllum öðrum meiri og fegurri.
Ég synti betur og hafði á allan
lrátt fegurri hreyfingar. — En
svei, svei! Hver kemur nú busl-
andi þarna í tjörninni minni?
Má ég nú ekki fá að vera í friði
hérna? Þetta er sjálfsagt einn af
þessum venjulegu, óbreyttu
froskum.
GAMALL FROSKUR: Góðan dag-
O
ínn, Frans! Situr þú hér og spegl-
ar þig?
FRANS: Speglaðu þig sjálfur,
gamli fauskur, ef þú þá þorir það.
Annars þekki ég þig ekki og hef
ekki óskað eftir viðtali við þig.
GAMLI FROSKURINN: Nei, nei,
ég get ósköp vel skilið, að þú
þekkir mig ekki, Frans. F.n nú
þekki ég þig dálítið betur. Ann-
ars ætlaði ég bara að segja þér
dálítið, sem ég hef heyrt nú alveg
nýlega. Það er sagt, að prinsessan
ætli að fara að gifta sig, og kon-
ungurinn hefur látið þau boð út
ganga, að hann óski eftir að fá
að sjá alla unga froska í ríki sínu,
til þess að finna hinn rétta eig-
inmann handa prinsessunni.
FRANS: Ha, ha, ha! Ég held þú
ættir að fara á biðilsbuxurnar.
Þá gæti konungurinn þó einu
sinni gert sér glaðan dag!
GAMLI FROSKURINN: Já, já,