Vorið - 01.12.1954, Blaðsíða 19

VO RIÐ
137
Brotna rúðan
Það var stjörnub]art, kalt og gott
jólaveður. Fólk mundi ekki eftir
betra jólaveðri. Haustið hafði verið
dimmt og rigningasamt, en á að-
fangadagskvöld byrjaði að snjóa og
það snjóaði stöðugt til jólakvölds,
þá létti til. Og síðan hafði verið
bjart og gott veður. Oll tún voru
hvít, jrví að það hafði ekki verið
neinn virkur dagur á milli, svo að
enginn hafði skemmt þetta fallega
jólateppi.
Nú var kominn þriðji dagur jóla,
og smástrákar léku jólasveina. Sum-
ir höfðu grfmur og stóra hatta. en
aðrir voru málaðir í framan. Þeir
höfðu margs konar búninga. Þetta
var heill hópur og þeir sungu og
æptu „gleðileg jól“ til allra. sem
jreir mættu. Og ef beir svöruðu
ekki oo- óku fram hjá, kölluðu þeir
á eftir beim:
,,Þökk sömuleiðis! Þökk sömu-
leiðis!“ Og svo hlógu beir að sinni
eigin fvndni og veltu hver öðrum
upp úr fönnunum. En þetta var allt
í góðu, lrví að beir voru vinir og
kom vel saman. Og beir heimsóttu
smábvli oo- stórbýli. Og beim voru
gefnar iólakökur og súkkulaði, og
sums staðar fengu beir hnetur og
fíkiur. Og sums staðar tók fólkið bá
með í kringum jólatréð. En það var
heitt að syngja með grímuna og í
öllum búningunum. Og þeir. sem
höfðu svert sig með sóti, svitn-
uðu svo mikið, að þeir urðu eins og
sótarar, þegar svertan fór að renna
til. En þetta var góð skemmtun. Og
ef það var jólaveizla á bæjunum, þá
léku gestirnir sér við jaá og reyndu
að geta upp á hverjir þeir væru, en
fæstir gátu getið rétt, því að þeir
voru svo torkennilegir, að fáir gátu
séð hverjir jaeir voru eða hvaðan
þeir voru.
Telpur klæddu sig oft í drengja-
föt, en drengjunum féll ekki að
klæða sig eins og stelpur. F.inn
jreirra gerði það f fyrra. og var kall-
aður kerlingin allt árið. Það var
ekki rétt að eiga bað á hættu. Að
þessu sinni fóru telournar í hóp sér
og drengirnir sér. Telpurnar höfðu
haldið norður eftir, en drengirnir
suður eftir, og bráðlegu mundu
hónarnir sennilega mætast.
Eöð af sleðum butu fram hjá og
biöllurnar klingdu og svo var
skiptzt á kveðinm:
„Qleðileg jól!“
„Þökk sömúleiðis!"
Og nú komu drengirnir npp f
Rakkastfginn. Þá kom beim í hug,
að kpma við hjá Maðs gamla.
Nokkrir voru á móti því og héldu