Bjarmi - 01.07.1983, Side 9

afsakanir og undanbrögð, þegar
samviskan ónáðaði mig.
Tíminn leið án þess að ég vakn-
aði til alvarlegrar umhugsunar um
sálarvelferð mína. Þó hafði Guð
ekki gleymt mér, því að ýmislegt
varð þess valdandi að ég gat ekki
alltaf sofið sætum svefni í sinnu-
leysi.
Systir mín fór að lesa Nýja testa-
mentið. Svo fór ég stundum á sam-
komur inn á Akureyri, en þar
höfðu þá starfað lengi Sjónarhæð-
arsöfnuður og Hjálpræðisherinn.
Arthur Gook var rökfastur ræðu-
maður, sem hafði gott vald á ís-
lenskri tungu. Það vakti athygli
hér í bænum, þegar hann rökræddi
opinberlega við forystumenn spírit-
ista og guðspekinga, er hér voru
á ferð, og hélt uppi vörn fyrir boð-
skap Biblíunnar.
Hjálpræðisherinn hafði oft á að
skipa dugandi foringjum ásamt
heimamönnum. í Glerárþorpi hóf
fyrstur sunnudagaskólastarf Sæ-
mundur G. Jóhannesson. Þá bar
hann út Noröurljósið hér í þorp-
inu, en faðir minn var kaupandi
að því.
Þetta hafði óneitanlega góð áhrif
á mig. Því er ég Guði þakklátur
fyrir alla trúaða vini, lífs og liðna,
sem beint eða óbeint bentu mér
á Jesúm Krist, krossfestan og upp-
risinn mér til lífs og frelsunar.
„En Pétur fylgdi álengdar“
(Lúk. 22,54). Nú var orðið mál
fyrir mig að rísa af svefni. Það
er ekki hægt til lengdar að fylgja
Kristi álengdar.
„Þá stígur þú sporið,
sem aldrei þig iðrar“
Svo gerðist það 1933, að fámennt
og fátækt félag, Kristniboðsfélag
kvenna á Akureyri, ræðst í það
stórvirki að byggja samkomuhúsið
Zíon. Við skulum hafa það í huga,
að á þessum tíma var hér kreppa,
atvinnuleysi og fátækt. Því þurfti
mikla trú til að ráðast í slíka fram-
kvæmd, en trú þeirra varð sér ekki
til skammar.
, Starfsmaður Kristniboðsfélags-
ins var fyrst í stað Jóhannes Sig-
urðsson prentari, maður vekjandi
og hvetjandi. Hann kom líka út í
Þorpið og með honum hópur með
strengjahljóðfæri og hélt samkom-
ur í skólanum. Það kom fyrir að
ég fór á samkomu — þó að ég
kærði mig ekki um að fara. Guðs
orð og andi voru farin að vekja
óróa í hjarta mínu. Nú get ég
þakkað Guði fyrir að svo var
komið.
Það var haustið 1936, að loks
rann upp sú stóra stund, að ég
ákvað að leita Krists, leita fyrir-
gefandi náðar hans. Þetta gerðist,
þegar norsku stúdentarnir voru
hér á ferðinni og héldu samkom-
ur i Zíon kvöld eftir kvöld við
mikla aðsókn. Túlkur þeirra var
ungur guðfræðinemi, Gunnar Sig-
urjónsson. Bænastundir voru að
samkomu lokinni, og þeim gefið
tækifæri, sem vildu leita Krists
og helga honum líf sitt. Einn stúd-
entanna kom til mín og benti mér
á orð í Jóh. 1,12. Við krupum nið-
ur og báðum. Ég held að mín bæn
hafi verið sundurlaus og stutt, en
höfum það í huga, hvernig bæn
tollheimtumannsins var: „Guð,
vertu mér syndugum líknsamur".
Varstu ekki alsæll, svífandi skýj-
um ofar, laus við alla galla og efa-
semdir? Einhver kynni að spyrja
þannig. Nei, mín reynsla var ekki
á þann veg. Trúarlífið er barátta,
barátta við hið gamla, synðuga
eðli. En ég stóð ekki einn í þessari
baráttu. Ég mátti ætíð leita til
frelsara míns um fyrirgefningu,
hjálp og styrk. Páll postuli skrif-
aði Tímóteusi: „Berstu trúarinnar
góðu baráttu“.
Nú hafði ég stigið sporið, sem
mig hefur aldrei iörað, og á það
bendir Hugrún réttilega í ljóðlín-
unni, sem ég vitnaði í hér að
ofan. —
Engum trúuðum manni er það
hollt að einangra sig. Það er mikil
nauðsyn að hafa samfélag (ef því
verður við komið) og samskipti við
aðra trúaða. Samkomur og sam-
bænastundir sótti ég í Zíon. Þar
mætti ég vinum, sem sýndu mér
traust, hvöttu mig til að taka ein-
hvern þátt í starfinu þar, en þetta
var engan veginn létt né auðvelt
fyrir mann, sem var hlédrægur og
óframfærinn. En Kristur er mátt-
ugur og hjálpar þeim, sem vilja
við hann kannast.
Þátttaka mín í kristilega starf-
inu hefur verið mér lærdómur, er
hefur sýnt mér hve skammt ég er
kominn áleiðis í skóla trúarinnar.
Margt og mikið hef ég vinum
mínum, sem komið hafa saman í
kristniboðshúsinu Zíon, að þakka,
sömuleiðis félögum í KFUM og
KFUK, Kristniboðsfélagi kvenna
og Kristniboðsfélagi karla, að
ógleymdu Gídeonfélaginu.
Að lokum þetta: Að trúa á
Drottin Jesúm Krist er ekki að-
eins gagnlegt, heldur skiptir það
öllu máli. Hann er sá eini sem get-
ur frelsað sekan og glataðan mann,
gefið lífinu tilgang og stórkostlegt
.mark að keppa að. Páll postuli
skrifar í II. Tímót. 4,7: „Ég hefi
barist góðu baráttunni, hefi fulln-
að skeiðið, hefi varðveitt trúna“.
Ef við varöveitum trúna, þá mun
trúin varöveita okkur.
Reynir Þ. Hörgdal.
— Svo gerSist þaS 1933, aS fámennt og fátœkt félag, KrístniboSsfélag kvenna
á Akureyri, rœSst í þaS stórvirki aS byggja samkomuhúsiS Zíon.
KristniboSshúsiS Zíon á Akureyrí.
9