Bjarmi - 01.07.1983, Blaðsíða 11

NOBEGUR:
2) Um breytinguna segir hann,
að oss beri að halda boðorð Guðs
og elska hver annan, sbr. 3,23.
Ekki verður fullljóst framan af,
hvert samhengið er milli þessara
tveggja atriða. En þegar líður á
bréfið, tengjast þau hvort öðru og
fléttast saman, svo að vér áttum
oss á, hversu náið samband er á
milli gömlu trúarinnar og hins
nýja lífs í kærleika, sjá einkum
4.7— 5,6: „Hver er sá, sem sigrar
heiminn (svo að hann heldur boð-
orð Guðs), nema sá, sem trúir, að
Jesús sé sonur Guðs?“ 5,3—5.
Jóhannes byrjar bréf sitt með
því að benda á það, að postularnir
reisi predikun sína á því, sem hann
og þeir hafi séð og heyrt, já, þreif-
uðu á með höndum, sínum (líklegt
er, að Jóhannes hugsi hér um hinn
upprisna Jesúm), 1,1—4.
Þvínæst kemur fyrsta hugleið-
ingarefnið, 1,5—2,17. Það snýst að
verulegu leyti um siögœöiö: Guð
er ljós. Ef vér viljum eiga sam-
félag við hann, verðum vér að
framganga í ljósinu. Þá játum vér
syndir vorar, en snúum jafnframt
baki við þeim og höldum boðorð
Drottins, 1,5—2,6. Sá, sem lifir í
ljósinu, elskar bræðurna, en vill
ekki elska heiminn, sem ferst,
2.7- 17.
Að því búnu tekur Jóhannes að
rita gegn afneituninni á Kristi.
1 henni skynjar hann eðli and-
kristsins. Vilji lesendurnir gefa
gaum að vitnisburði andans
(„smurningin"), munu þeir halda
fast við það, sem þeir lærðu í upp-
hafi, og þá munu þeir hlakka til
endurkomu Krists óttlaust.
Vonin um endurkomuna verður
í framsetningu postulans kröftug
röksemd fyrir því, að lesendur
hreinsi sig af allri synd og rang-
læti. Með þeim orðum víkur Jó-
hannes á ný að breytninni, 2,29
—3,24. Trúaður, kristinn maður
getur ekki syndgað, samkvœmt
hinu nýja eöli sínu, sakir þess að
Guð hefur fætt hann að nýju, því
að öll synd er verk djöfulsins,
2,29—3,10. Einkum er hatur milli
bræðra af hinu illa. Hins vegar er
bróðurkærleikurinn kennimerki á
börnum Guðs og sýnir, að þau hafa
gengið yfir frá dauðanum til lífs-
ins. Kærleikurinn á ekki að koma
fram í orðum einum, heldur í und-
irgefni og velgjörðum. Sannur
kærleikur veitir oss djörfung fyrir
Guði, og andi Guðs ber vitni um
samfélag vort við Guð, 3,11—24.
Varast ber að trúa sérhverjum
anda, því að líka er til andi lyg-
innar. Kennimerkið á anda Guðs
er sú játning, að Jesús Kristur sé
kominn í holdi, 4,1—6.
Irum a Jesum
kveikir kærleikann
Eftir þennan nýja kafla gegn af-
neituninni á Kristi kemur þáttur
um kærleikann, 4,7—21, en það er
sérstætt við þennan kafla, að nú
fléttast talið um kærleikann sam-
an við orð um trúna á Jesúm. Það,
sem bindur þetta saman, er, að
kærleikur vor er ekki annað en
endurskin af kærleika Guðs og að
kærleikur Guðs hefur verið opin-
beraður í því, er sonur Guðs var
sendur til að friðþægja fyrir synd-
ir vorar, 4,7—16. „Hver, sem játar,
að Jesú sé Guðs sonur, í honum
er Guð stöðugur og hann í Guði“,
4,15. „Sá, sem er stöðugur í kær-
leikanum, er stöðugur i Guði, og
Guð er stöðugur í honum“, 4,16.
Þá bendir Jóhannes á samhengið
milli kærleikans til Guðs og kær-
leikans til bræðranna, en víkur
síðan í 5,1—6 að hinum innri
tengslum milli kærleikans, hlýðn-
innar og trúarinnar á Jesúm sem
son Guðs, hann, sem er kominn
bæði í vatninu og blóðinu. Þessu
næst fjallar postulinn um þá vitn-
isburði, sem Guð hefur gefið Jesú:
Sögulegar staðreyndir og áhrif
trúarinnar, vitnisburður andans og
lífsins, 5,7—12.
Lögð er áhersla á það í niður-
lagi bréfsins, að kristnir menn hafi
rétt til og sé enda skylt að biðja
fyrir þeim, sem hafa ratað í villu
(meðan þeir hafa ekki syndgað til
dauða). Trúaðir menn eru til þess
ákvarðaðir að sigrast á syndinni.
í Jesú Kristi, syni Guðs, eiga þeir
samfélag við Guð og eilíft líf. Son-
urinn og faðirinn eru hinn sanni
Guð. Allir aðrir eru einungis
skurðgoð, sem lesendum ber að
varast.
Meirihluli fylgjandi
kvöldbænum
Fyrir nokkru var gerð í Noregi
skoSanakönnun um afstöðu full-
orðinna til þess að kenna börnum
að biðja kvöldbœnir. Niðurstöður
sýndu að G2% telja rétt að kenna
börnum að biðja kvöldbœnir, jafn-
vel þótt foreldrarnir trúi ekki á
Guð. 21% töldu hins vegar rangt
að kenna börnum að biðja kvöld-
bœnir. Um þaö bil 30% þeirra
sem spurðir voru töldu sig per-
sónulega kristna.
BANDARÍKIN:
PersónudÝrkun?
Langt er sífian kristnir menn í
Bandaríkjunum gerðu sér grein fyr-
ir notugildi útvarps og sjónvarps
við útbreiðslu trúarinnar. I><íir hafa
koniið á fót fjölmörgum stöðvum
til að útvarpa og sjónvarpa kristi-
legu efni, og margir kaupa tima I
veraldlegum fjölmiðlum til að vitna
um trú sína. Sumir predikaramir
njóta mikillar virðlngar, en hinu er
ekki að leyna, að deilur hafa risið
lun starfsemi ýmissa annarra pre-
dikara.
Hinir vinsadu sjónvarpspredikar-
ar em ekki allir fulltrúar sérstakra
kirkjudeilda, heldur duglegir ein-
staklingar, seni skilja gildi fjölmiðl-
anna. Kirkjudeiidir vestra hafa
gagnrýnt suma þessa menn ákaf-
lega hart og saka þá um að segja
furðusögur og efla ósmekklega per-
sónudýrkun í stað þess að boða orð
Guðs.
I»ó er vfst, að margir leggja hlust-
ir við orðum þeirra. Telja sumir
varlega áætlað, að áheyrendur
þeirra séu um 20 milljönir, og árið
1978 söfnuðust 284 miiljónir dollara
handa sjónvarpspredikumm.
Þessi velgengni þeirra hefur ekki
farið fram Iijá vikublaðinu Time.
I»að liefur ritað um kirkjulíf í
Bandaríkjunum og segir, að stofu-
sófinn sé um það bil að koma í stað-
inn fyrir kirkjubekkinn og ávísun
til sjónvarpshetjunnar leysi kirkju-
baukinn af liólmi.
Hvað sem þessu líður, fjölgar
fólki í kirkjum í Bandaríkjunum.
Alls eru 113 milljónir Bandarikja-
manna kirkjufólk. Kaþólskir eru
fjölmennastir, um 50 milljónir, en
mestir þeim „suður-baptistar“, sem
I svo eru kallnðir. Þeir eru fastheldn-
Iir við kenningar Biblíunnar og dug-
legir trúboðar. Eru þeir 13 milljón-
ir. Meðal kunnra manna í þeirri
kirkju er Jinimy Carter, fyrmm for-
I seti.