Bjarmi - 01.07.1983, Side 16

En mundi hún þora að fara
heim?
Örþrifaráð.
Hún fékk ekki mikla uppörvun
hjá bróður sínum: „Þú verður
sjálf að taka á þig ábyrgðina og
læra í annað sinn,“ sagði hann.
Síðan hringdi hann heim, sagði,
hvar hún væri og að hann mundi
láta hana fara heim við fyrstu
hentugleika.
Yumiko var kvíðafull. Hún hafði
ekki sofið alla nóttina. Blygðun og
ótti gagntóku hana.
Hugsun, sem hafði rétt hvarflað
að henni daginn áður, tók nú að
ásækja hana. Þá hlutu. þau að gera
sér ljóst, hversu alvarlegum aug-
um hún leit þetta, og fyrirgefa
henni. En þorði hún það?
Yumiko tók á öllu, sem hún átti
til, og gekk niður á stöðina. Hún
sagði, að hún væri því miður
hindruð frá því að fara. Hvort hún
gæti fengið farmiðann endur-
greiddan? Sjálfsagt!
„Skal — skal ekki,“ hljómaði í
huga hennar, þegar hún skundaði
til næstu lyfjabúðar og keypti
svefntöflurnar „handa mómmu“.
Síðan lagði hún af stað upp í bæ-
inn.
Þar var símklefi. Yumiko hljóp
inn í hann, opnaði Iitlu dósina í
skyndi og hellti upp í sig öllu, sem
í henni var. Um leið og hún hafði
gert það, greip hana óðagot. En
hún herti sig upp, svo að hún gæfi
ekki eftir og færi að hrópa á
hjálp.
Töflurnar verkuðu fljótt í litl-
um, mögrum líkama hennar. Sím-
klefinn, allt fór að riða og varð
óskýrt. Svo hneig hún niður, hrap-
aði og hrapaði og tók um mag-
ann . . .
Tadashi kom upp brekkuna á
gamla mótorhjólinu sínu. Mundi
það takast í öðrum gír eða varð
hann að skipta í fyrsta gír? Hann
þurfti að skipta niður í fyrsta gir
og varð svolítið gramur, meðan
hann var að glíma við skipting-
una. Einmitt þegar hann hafði
komið hjólinu í rétt horf og hélt
upp eftir með miklum hávaða, kom
hann auga á unga stúlku, sem var
svo undarleg í gangi.
Drukkin núna? Svona ung?
Þarna datt hún.
Tadashi nam snögglega staðar
og hljóp til hennar. Hún var ná-
Sauljáit
ára
og
sjálfráð
föl og muldraði einhver óskiljan-
leg orð. í hvaða snöru hafði hún
flækt sig? Mundi hann nú verða
að taka þessa stúlku að sér?
En ef hann léti hana eiga sig?
Hann veifaði til leigubílstjóra
og kom henni upp í bílinn. Stúlkan
var eins og lífvana. Nokkrir kippir
fóru um líkamann.
Á sjúkrahúsinu áttuðu menn sig
fljótlega á, hvað um var að ræða.
Ekki í hættu. Eftir tvo til þrjá
daga yrði allt gott aftur . . .
Yumiko sat aftur í lestinni —
á leið heim með móður sinni.
Mamma var ekki blíð á manninn.
Henni var þó runnin reiðin að
mestu, og nú var hún fegin, að
ekki hafði farið verr.
Þeir eiga frið. ,
Yumiko hafði fengið ærið um-
hugsunarefni. Hún mundi ekki
ýkjamikið frá dögunum á sjúkra-
húsinu. Hún hafði verið veik og
þreytt, það var allt, sem hún
mundi. En þriðja daginn, sunnu-
dag, hafði þessi Tadashi-san, sem
fann hana, komið aftur. Hann
hafði farið með hana í sveitina,
þar sem hann gekk í kristilegan
búnaðarskóla.
Þau fóru á samkomu í kirkjunni
þar, og Yumiko fannst hún hefði
séð inn í alveg nýjan heim. Reynd-
ar skildi hún ekki mikið af lestr-
inum úr Biblíunni og ræðunni, en
hún fann, að þarna var gott að
vera. Þetta var allt annað en
dimm og dularfull musterin. Það
var öðruvísi en hið sauguga og
niðurlægjandi líf, sem hún hafði
séð og tekið þátt í í Osaka. Þetta
fólk í kirkjunni og skólanum var
glatt, ræðið og frjálsmannlegt.
Hún minntist lika útlendings,
sem hún hafði talað við í síman-
um. Einnig hann hafði víst komið
á sjúkrahúsið. Hún mundi aðeins
óljóst, að hún hafði tekið í hönd,
einu sinni þegar hún rankaði við
sér úr dáinu.
Útlendingurinn hafði beðið um
að fá að hitta hana og móður
hennar, áður en þær færu heim.
Þvi hafði hún lofað og ákveðið, (
hvar þau gætu hist.
En móðir hennar tók fyrir það.
Þa:r ættu ekki að koma nálægt
Kristo-kyo (kristindómi) eða út-
lendingum, sagði hún. Yumiko
fann þó innra með sér, að hún
hafði ekki bitið úr nálinni í þessu
máli.
í hjarta hennar hafði vaknað
löngun til að vita meira, nei, til
að eiga þennan djúpa frið og þá
sönnu gleði, sem hún hafði nú séð,
að menn gátu eignast.
En hvernig ætti hún að finna
þetta á eigin spýtur?
Nokkru síðar kom bréf frá Yu-
miko-san til útlendingsins. Hún
þakkaði fyrir hjálpina og bað
hann að gefa sér ráð til þess að
finna einhverja kirkju í námunda
við heimili sitt, „því að ég held,
að það, sem ég þreifaði á þessa
daga, hafi orðið mér dyr inn til
lífsins,“ skrifáði hún. ,
f grýtta jörð.
Kæri lesandi. Hér endar þessi
stutti, en viðburðaríki æviþáttur!
Hann er aðeins einn af mörgum . . .
Útlendingurinn hefur aldrei síð-
an haft spurnir af Yumiko-san.
Vera má, að móðir hennar hafi
brennt svarinu, sem hann sendi.
Ef til vill hefur Yumiko fallið
aftur.
Þannig fer oft hér í þessu landi.
Það er sem þú skyggnist lítillega
inn í mannleg örlög. Þú gefur það
besta, sem þú þekkir, fagnaðar-
erindið um Jesúm, hann, sem kom
til þess að leita að hinu týnda og
frelsa það.
Það vaknar þrá eftir að eiga
það. En erfðavenjur, mammons-
dýrkun, lifsleikur eða sinnuleysi
ná svo oft undirtökunum. Svo
hjaðnar þetta aftur, og eftir verð-
ur stórt sár og margar spurning- <
ar, bæði hjá honum, sem reyndi
að gefa, og hjá honum eða henni,
sem „tókst ekki“ að taka á móti.
En þetta úrræðaleysi og þessi
sár eru kannski erfið en nauðsyn-
leg leið, til að ríkuleg uppskera
verði í guðsríki í Japan.
Tore Játun, Jcristniboði.
16