Heima er bezt - 01.01.1997, Side 43

um og gera sem stórfenglegasta fyrir
sér og öðrum, þessa hinstu, sjálf-
sögðu þjónustu við tengdamóður
hennar. -Það hefur verið eina hálm-
stráið, hugsar Glóey Mjöll.
En nú er hún ekki lengur iðjulaus
til staðar í hlutverki hlustandans.
Skyldustörfin kalla hana. Brottfarar-
tími ungu kennslukonunnar að heinr-
an er runninn upp. Hún hraðar sér út
í gráan vetrardaginn.
* * *
Nemendurnir eru allir komnir til
sæta sinna. Glóey Mjöll lítur yfir
hjörð sína og ávarpar börnin glaðlega:
- Ég býð ykkur öll velkomin til
náms á nýju ári, segir hún. - Hefur
ykkur ekki liðið vel og verið gaman
hjá ykkur í jólaleyfinu?
- Jú, jú, jú, hljómar með mikilli
ákefð frá barnahópnum og öll mynda
þann kór að einu undanskildu. Berg-
rós svarar engu. Glóey Mjöll beinir
sérstakri athygli að henni. Engin við-
brögð né vottur um gleði yfir endur-
minningum nýliðinnar jólahátíðar er
sjánanlegur í svip telpunnar, einungis
deyfð og dapurleiki. Glóeyju Mjöll
finnst allt útlit Bergrósar enn átakan-
legra en þegar þær kvöddust í upp-
hafi jólaleyfis. Henni flýgur í hug sá
kærleiksboðskapur, sem séra Grím-
kell lagði til grundvallar ræðu sinni á
gamlárskvöld og hann knýr á hjarta
hennar. Hún getur ekki frestað því
lengur að láta til skarar skríða í
fyllstu alvöru. Henni svellur móður í
brjósti. Þennan fyrsta skóladag árs-
ins, strax að kennslu lokinni, ætlar
hún að skrifa foreldrum Bergrósar
þriðja bréfið og skora á þau að koma
hið bráðasta, annað hvort eða bæði,
til fundar við sig í barnaskólanum.
Fái hún ekki svar á allra næstu dög-
um ákveður hún að fara heim til
þeirra án frekari fundarboða og ræða
málin þar. Hún ætlar ekki að láta
Bergrósu færa foreldrunum þetta
þriðja bréf eins og hin tvö, heldur
leggja það í póst. Unga kennslukon-
an varpar öndinni.
- Jæja, börnin mín, segir hún með
sinni venjulegu rósemi hið ytra. -
Gott var að heyra að jólaleyfið var
gleðiríkt hjá ykkur, sem gáfuð svar.
Ef til vill ræðum við síðar endur-
minningar jólanna eða þið semjið um
þær ritgerð. En nú hefst fyrsta
kennslustund nýja ársins.
Börnin kyrrast í sætum sínum. Al-
varan er tekin við og tíminn rennur
sitt skeið.
* * *
Degi er tekið að halla. Rökkrið
færist yfir. Glóey Mjöll býr sig að
heiman. Vindurinn þýtur og frostið
bítur útifyrir, en slíkt aftrar ekki för
hennar á þessu síðdegi. Fjórir dagar
eru nú liðnir frá því að hún pótlagði
bréf sitt til foreldra Bergrósar en
ekkert svar hefur borist henni. Hún
veit að póstur er daglega borinn til
ibúa Súlnavogs og biðlund hennar
löngu þrotin. Hún hefur aflað sér ör-
uggrar vitneskju um það að Bóas,
faðir Bergrósar, sé háseti á fiskibáti,
sem rær frá Súlnavogi, og einnig
fengið fullvissu fyrir því að enginn
bátur þaðan hafi róið til fiskjar að
morgni þessa dags, sökum hvassviðr-
is. Hún ætlar að notfæra sér landleg-
una og freista þess að ná fundi
beggja foreldra Bergrósar á heimili
þeirra. Og Glóey Mjöll heldur ótrauð
á vit örlaganna.
Stormurinn stendur í fangið. Unga
kennslukonan beitir sér hraustlega í
vindinn og gengur rösk í spori í átt
að heimili Bergrósar. Hún mætir
engum á vegferð sinni. Þorpsbúar
virðast halda sig innandyra nú um
stundir, enda fátt sem heillar til úti-
veru. En henni miðar furðu fljótt og
brátt er áfangastaður hennar í sjón-
máli. Hún eygir Ijós í glugga á efri
hæð hússins en frá kjallaragluggun-
um leggur enga Ijósgætu út í ört vax-
andi rökkrið. Hún trúir því samt ekki
að enginn sé þar heima. Hún veit að
Bergrós á litla tvíburabræður og
henni finnst veðrið, sem nú geysar,
ekki til þess fallið að vera með smá-
börn utandyra þegar jafnvel fullorðn-
ir virðast veigra sér við útivist. - En
ef til vill er verið að spara rafmagnið
með ljósleysinu, hugsar hún og
gengur heim að húsinu. Hún hraðr
sér niður nokkur þrep, sem liggja að
kjallaradyrunum, nemur staðar fyrir
framan fornfálega útihurð, sem, eftir
útliti að dæma, heldur naumast vatni
né vindum, og drepur að dyrum. í
fyrstu atrennu svarar enginn, ekki
heldur í annarri. En Glóeyju Mjöll er
engin uppgjöf í huga. Hún kveður
dyra í þriðja sinn og nú með meiri
þunga en áður. - Þessi síðasta kvaðn-
ing hlýtur að hafa heyrst inn á innsta
gafl, hugsar hún og bíður svars.
Loks nemur hún fótatak að innan.
Dyrunum er lokið upp. Þungbrýndur,
syíjulegur maður, úfinn á hár og
skegg, stendur í gættinni. Hann lítur
hvössum undrunaraugum á gestinn
og segir hrjúfum rómi:
- Þú hlýtur að vera að fara húsa-
villt, stúlka.
- Nei, erindi mitt er hingað, svarar
unga kennslukonan einarðlega. Hún
réttir honum höndina. - Komdu sæll,
Glóey Mjöll heiti ég.
- Sæl vertu, ansar hann þurrlega en
lætur sem hann sjái ekki framrétta
hönd hennar. - Bóas Jensen heiti ég.
Hún dregur að sér höndina og virð-
ir fyrir sér unt leið, hörkulegan svip-
inn á veðurbörðu, alskeggjuðu
andlliti mannsins. Hann er hreint
ekki árennilegur við fyrstu sýn. En
Glóey Mjöll veit að innan þessarar
harðneskjulegu brynju slær hjarta,
sem finnur til. Þar er fólginn fjár-
sjóður, dýrmæt mannssál og hún er
hvergi smeyk. Bóas sýnist ekki lík-
legur til þess að bjóða henni húsa-
skjól að svo komnu, þótt kalt blási
um gættir, en það breytir engu, erindi
sínu skal hún koma til skila. Hún
vefur þéttar að sér vetrarúlpunni og
segir festulega:
- Eins og þér er vafalaust kunnugt
af þeim þremur bréfum, sem ég hef
skrifað ykkur hjónum, er ég kennari
Bergrósar dóttur þinnar...
- Bréfum!? grípur hann fram í. -
Ég hef ekki heyrt minnst á nein bréf.
Framhald í nœsta blaði.
Heima er bezt 39