Æskan - 01.11.1954, Blaðsíða 20

Jólablað Æskunnar 1954
Þorsteinn Valdimarsson:
óíatjós.
Enn fagnar heimur helgri nútt;
á himni stjörnur skína rótt,
og lcertaljósin lýsa húm
á litlum lcveik við barnsins rúm.
Og þjáðir gleyma þraut og sorg
við þrönga götu í Davíðs borg,
og eygja bjarma enn af von;
þar er hann fæddur, Mannsins son.
Þar öðlasl þrá vor mál og mátt
og mynd sú tíð, er nálgast brátt,
og tign það líf, sem lægst er virt,
og leit vor mark í skuggsjá birt.
Því hann, sem braut ei brákað strá,
hann brýtur fjötra og virki há
og gerir frelsið lýðnum Ijóst
og leggur elsku þeim í brjóst.
Og þótt hans bíði þyrnikrans,
og þeirra, er ganga’ í fótspor hans,
og sálir nísti hörmung hörð,
lians hugsjón mun þó sigra á jörð.
Ó, blessað Ijós, svo löngu slökkt,
þú tifir meðan hjarta er klökkt
af himintrú á heiminn slær;
og heimsljós öll þú gerir skær.
okkur að sjá þinghöllina, líldega þingmennina á
fundi og kannski ríkisstjórann sjálfan, ef hann
vildi vera svo náðugur. Og i sömu svifum rennur
„gráhundurinn“ upp að stéttinni, en það var nafnið
á langferðabílnum, sem við ætluðum með. Við
þyrptumst inn og í sætin og billinn rann af stað.
Ferðin gekk eftir áætlun og ævintýralaust. Eins
var um erindin í þinghöllina, sem okkur fannst
vera furðu fögur höll. Að visu höfðu þingmenn
tekið sér frí þennan dag, líldega til að sinna búum
sinum, en ríkisstjórinn var í bezta skapi og bauð
okkur inn í skrifstofu sína og lofaði okkur að sjá
ýmis konar dýrindis dót, sem þar var. Sjálfur er
liann manna mestur vexti, tæpir tveir metrar á
liæð og svarar sér vel. Og hann virtist spaugsamur
120
náungi, því að fyrr en við vissum af, var liann
búinn að ná í ljósmyndara og lét liann taka mynd
af sér og litlu Rut, en hana vantaði góðan spöl til
að ná honum undir hönd.
Áður en við hurfum burt úr þinghöllinni, var
okkur hoðið að skoða dómsal hæstaréttar. Þar tók
við okkur snyrtilegur gráskeggur og alúðlegur.
Ilann sýndi okkur salinn og lýsti hverju einu þar
inni, hvaðan marmarinn væri í súlunum, ábreiðan
á gólfinu, dýrindis viðurinn i bekkjum og borðum
og loks kynnti hann hátíðlega fyrir okkur dóm-
arana. Það er að segja, dómararnir voru ekki við,
heldur sætin þeirra. Og gráskeggur lmeigði sig
með lotningarsvip fyrir hverjum stólnum á eftir
öðrum um leið og hann nefndi nafn dómarans,
sem átti þar sæti.
Þegar við höfðum lokið við að skoða höllina, var
nokkuð liðið á dag. Tilkynnti þá Marion okkur, að
nú yrði haldið af stað heim á leið, því að hún vildi
stanza á leiðinni og sýna okkur skóla fyrir blind
börn, sem reistur hafði verið fyrir nokkrum árum.
Og eftir skamma stund vorum við komin þar.
Tilsýndar var skólinn ekki frábrugðinn ýmsum
öðrum', sem við höfðum Séð. Nokkur rauðleit tígul-
steinshús, ekki há, en allstór, og stóðu :í hvirfingu
á sléttri og grænni grund, sem prýdd var einstökum
trjám, rúnnum og blómbeðum. Á milli allra hús-
anna voru breiðir og rennsléttir steyptir gang-
stigir.
Skólastjóri mætti okkur úti á hlaði og fagnaði
okkur vel. Bauð liann okkur með sér inn i sam-
komusal skólans, sem var mjög rúmgóður og vist-
legur. Þar sagði liann olckur hið lielzta um starf-
semi skólans og svaraði greiðlega öllum spurningum
okkar.
— Skólinn er að öllu leyti rekinn af ríkinu, sagði
hann, og þar eru, eða voru síðastliðinn vetur,
um 400 blind börn við nám. Þau koma þangað á
sama aldri og önnur börn byrja nám, við 5 ára
aldur, og geta haldið áfram námi þar til 18 ára
aldurs. Þau eiga heima í skólanum árið um kring
og virtust eiga mjög golt atlæti.
Skólinn er að öllu leyti ókeypis. Börnin fá allt,
sem þau þurfa, endurgjaldslaust. Og ekki virtist
neitt til sparað. Má marka það af því, að þjónustu-
lið skólans að meðtöldum kennurum er um 200
manns, eða einn á liverja tvo nemendur.
Skólastjóri sjiurði okkur, livort okkur langaði til
að lieyra blind börn lesa, og auðvitað vildum við
það gjarnán. Lét liann þá koma með tvö börn,
dreng og telpu á að gizlca 8 ára. Þau voru með sína
sögubókina hvort, prentaðar með blindraletri. En
það er eins og þið kannski þekkið, upphleypt merki,