Æskan - 01.11.1954, Blaðsíða 26

Jólablað Æskunnar 1954
ulur, rauciur, grœnn og olár.
fíult, gult, gult,
í gulum fötum er ég,
gulur er fífilkollurinn,
l>ví ég elska, elska gula litinn,
elska gula hárlokkinn.
Rautt, rautt, rautt,
í rauðum fötum er ég,
rautt er jóla kertaljós,
})ví ég elska, elska rauða litinn,
elska rauða, fagra rós.
Grænt, grænt, grænt,
í grænum fötum cr ég,
grænt er vorið, fagurgrænt,
því ég elska, elska græna litinn,
elska vorblóm grænt og vænt.
Blátt, blátt, blátt,
í bláum fötum er ég,
blár er fjóluliturinn,
því ég elska, elska bláa litinn,
elska bláan himininn.
Hvílt, hvítt, hvítt,
í hvítum fötum er ég,
hvít og skær er vetrarmjöll,
því ég elska, elska hvíta litinn,
elska lands míns hvítu fjöll.
(Eftir erlendri fyrirmynd)
Margrét Jónsdóttir.
okkar voru í uppnámi eftir þetta skyndiáhlaup.
Dálitia stund vorum við að athuga alla staðhætti,
en okkur kom ekkert til liugar annað en það að
ráfa fram og aftur umhverfis lónið, sem minkurinn
hvarf i, í von um að eitthvað gerðist, en það gerðist
hara ekki neitt, sem við tókum eftir. Svo við færð-
um okkur ósjálfrátt nær holunni, og er við höfðum
setið þar um stund og rætt liorfurnar, tókum við
eftir undarlegu athæfi Kols. Um leið harst að vitum
okkar óþefur mikill, og var þá sem við vöknuðum,
því einmitt þennan þef fundum við, þegar dýrið
slapp. Hundurinn hamaðist nú við að róta upp
með framlöppunum úr göngum, sem við höfðum
þegar stungið upp. Yið hlógum fyrst í stað og
skemmtum okkur hið bezta yfir ákafanum í Kol,
en brátt fór hann að gerast þungur á hrún og tók
126
nú að urra, fyrst lágt en smám saman liærra og
grimmilegar.
Nú gerðumst við forvitnir og færðum okkur nær.
Ég sá, að það var alvara í svip Kols og bjó mig
undir eitthvað óvenjulegt. Hann gerðist æ aðsóps-
meiri, moldargusurnar gengu langt aftur undan
honum, hávaðinn jókst og urrið liækkaði nú æ
meira. Eins og örskot skellti liann saman skoltunum
og færði sig snöggt afturábak. Við stóðum á önd-
inni nokkur augnahlik, tíminn staðnæmdist, —- í
einni svijjan fékk ég aftur meðvitund, er ég heyrði
djúpt, reiðilegt urr og sá hrúnan gljáandi og ílang-
an skrokk iða í kjaftinum á Kol, sem steinþagði.
Kvikindið var auðsjáanlega albúið að mæta þess-
ari árás á viðeigandi hátt, þótt afturendinn væri
illa staddur. Ég skipaði Kol að sleppa honum, en
hann var nú ekki alveg á því, ég held meira að
segja, að liann liafi lilið spyrjandi á mig. Hann
lagði hann aðeins niður að framan.
Dýrið sá hættuna, leit á mig og sýndi egghvassar,
smáar tennurnar og augun skutu gneistum. Skóflu-
hlaðið klauf loftið og kæfði grinundarlegt urrið.
Taugarnar slöknuðu, spennan minnkaði, og alll
liafði þetla gerzt á nokkrum augnahlikum.
En Kolur kunni hlutverk sitt lil hlítar. Þó að
kvikindið hreyfði sig ekki lengur, hristi Kolur það
duglega nokkra stund eins og hann vildi vera alveg
viss um, að þessu væri í rauninni lokið.
Þessu var lokið, og sigurinn var okkar megin,
oklcar þriggja. En það var sem Kolur skildi mig
ekki, þegar ég vildi taka minkinn af honum. Það
var sem hann vildi spyrja: — Ilvað á þetta að
þýða, vann ég ekki á lionum, þó að þið lijálpuðuð
mér við það?
En hrátt skildist honum, að við værum allir
eitt, og við liéldum allir hrosandi heim með veið-
ina, albúnir þess að leggja saman út í aðra orra-
hríð, ef skyldan byði.
Það varð að samkomulagi okkar á milli, að einn
skyldi njóta verðlaunanna, sem fengjust fyrir
skottið, sem Kolur náði fyrst í, því að þau væru
ekki til þrískiptanna livort eð væri.
Heim koniu sannkallaðir veiðimenn, ánægðir á
svip og drýgindalegir í fasi. Okkur fannst fólkið
leggja varlega trúnað á sögu okkar, en öllum efa-
semdum var rutt úr vegi með því að sýna liið
harðfenga dýr. Sumir drógu ósjálfrátt að sér
hendur, er þeir sáu hinar smáu, hvítu, egghvössu
tennur í rauðum skoltinum. Þetta var þá liinn ill-
ræmdi minkur, og Kolur fékk nú lilýjar strokur
og þakldætisorð ásamt vel útilátnum mjólkur-
skammti að launum.
Þetta var uppliaf að mörgum fleiri minkaveiði-