Alþýðublað Hafnarfjarðar - 15.12.1958, Blaðsíða 17

ALÞÝÐUBLAÐ HAFNARFJARÐAR
17
Matti móði eða Matthías Guð-
mundsson, eins og liann hét réttu
nafni, átti ekki sjö dagana sæla í
heimavistarskólanum. Það var svo
margt í fari Matta aumingjans,
sem dró að sér athygli hinna drengj-
anna í skólanum.
Matti var feitur og pattaraleg-
ur. Hann átti erfitt með hlaup.
Hann var alltaf móður og más-
andi, ef hann þurfti að hreyfa sig
eitthvað. Svo var hann líka sérvit-
ur. En mest áberandi í fari Matta
móða var matargræðgin. Þegar svo
ofan á þetta bættist, að Matti
greyið var meinlaus og oft vand-
ræðalegur, var ekki að undra
þótt bekkjarbræður hans hefðu í
frammi ýmsar brellur við hann og
gerðu honum gramt í geði. Eink-
um voru það þeir Maggi og Palli,
sem lögðu sig í líma við að gera
honum lífið erfitt á ýmsan hátt.
í heimavistarskólanum að Laug-
arbökkum var venja að hafa góð-
an mat á borðum sunnudaginn áð-
ur en jólaleyfið var gefið. Og að
þessu. sinni hafði Matti komizt á
snoðir um, að eftirmaturinn þenn-
an sunnudag ætti að vera ávextir
eða ananas. Matti hafði frá upp-
hafi setið við þann enda borðsins,
sem vissi að eldhúsinu. Og það
hafði aldrei brugðizt, að ráðskon-
an setti matarfötin og skálarnar
fyrst á borðsendann hjá Matta.
Hann hafði því þau hlunnindi að
byrja. Það mátti nærri geta, að
strákunum sveið það ekki lítið.
„Mathákurinn," sagði Palli. „Nú
tekur hann einhver ósköp af ávöxt-
unum og við fáum lítið eða ekk-
ert.“
„Já, ég var einmitt að hugsa um
það, að ef hann ekki kemur, er það
ég, sem á að byrja,“ svaraði Maggi
og var íbygginn á svipinn.
„Kemur ekki. — Auðvitað kem-
ur hann!“
„Já, en það er einmitt það, sem
við þurfum að koma í veg fyrir.“
„Gætum við ekki læst hann
inni?“
„O, blessaður vertu. Hann fer
bara út um gluggann."
„Hm. Væri ekki hægt að gefa
honum eitthvað inn?“
„Jú, ef þú gætir komið í hann
t. d. svefnpillum, þá væri það nóg.
En ég treysti mér ekki til þess,“
sagði Palli.
„En hvað getum við þá gert?“
Þeir brutu heilann um þetta vel
og lengi. Allt í einu glaðnaði yfir
Magga.
„Gætum við ekki hnuplað frá
honum buxunum hans?“
„Buxunum?"
„Já, þú veizt hvað hann er rúm-
latur á sunnudagsmorgnana. Hann
liggur fram að hádegi og sefur eins
og rotaður selur. Það er bara mat-
argrægðin, sem rekur hann á fæt-
ur, á síðustu stundu. Og svo, ef
hann fyndi ekki buxurnar sínar,
BARNASAGAN:
Buxnahyarf ið
þá mundi hann koma seint í mat-
inn eða kannske alls ekki.“
„Já, en strákgreyið var að láta
pressa Jjær í gær,“ sagði Palli með
meðaumkun í rómnum. Og held-
urðu að hann eigi ekki nema ein-
ar buxur. Hann fer bara í aðrar
buxur."
„Alltaf er liann eins, þessi dreng-
bjálli. Þarna helur hann troðið
tösku mitt í gangveginn, einmitt
þegar maður þarf að flýta sér,“
sagði Maggi.
„En veiztu hvað Jretta er? Þetta
eru óhreinu fötin hans. Þau eiga
að fara heim til hans með póstin-
„Skítt með það. Við tökum auð-
vitað allar buxurnar hans.“
2.
Að vörmu spori voru þeir Maggi
og Palli komnir að herbergi Matta
móða. Dyrnar stoðu opnar upp á
gátt.
„Flýttu Jjér. Þær hanga Jsarna í
skápnum,“ skipaði Maggi. Sjálfur
liélt hann vörð á meðan. „Taktu
líka leikfimisbuxurnar hans.“
„Og náttfötin hans,“ skaut Palli
inn í og kímdi.
„Nei, heyrðu! Hann fer nú varla
að setjast til borðs í náttfötunum
einum. Hvað um það. Við tökum
þau til öryggis." Þeir hrifsuðu
Jjetta allt saman með sér. Því næst
tóku Jjeir á rás út úr herberginu.
Þeir flýttu sér svo mikið, að Jjeir
tóku ekkert eftir tösku, sem var á
ganginum. Þeir féllu báðir flatir
um hana.
um í dag. Þetta er merkt hjá hon-
um og tilbúið til sendingar. Það
er laugardagur í dag.“
„En Palli," sagði Maggi og aug-
un sindruðu af áliuga. Hrekkja-
bros l'ærðist yl'ir allt andlitið.
„Veiztu livað mér datt í hug?“
„Nei, hvað er það — hvað er
])að?“ spurði Palli með ákefð.
Maggi var nú lagztur á legu-
bekkinn og veltist um af hlátri.
Að lokum gat hann bælt niðri í
sér hláturinn.
„Við tökum ólneinu fötin hans
úr töskunni og sendum buxurnar
hans heim í staðinn.“
Drengirnir grétu af hlátri.
„Bara að hann komist ekki að
Jjessu. Hann má ekkert gruna.“
„Mikili snillingur ertu að láta
þér detta þetta í hug, Maggi,“ sagði
Palli.
„Og hvað skyldi mamma gamla
segja og pabbi hans, þegar bless-
aður drengurinn þeirra sendir all-
ar sínar buxur heim — en engin
óhrein föt.“ Drengirnir sáu gömlu
hjónin fyrir scr og veltust um af
hlátri.
Þeir voru handfljótir við að taka
óhreinu fötin úr töskunni og setja
buxurnar í staðinn. Þeir tróðu
óhreinu fötunum neðst í klæða-
skápinn og hlupu siðan i burtu.
3.
Meðan verið var að borða kvöld-
verðinn kom pósturinn inn í mat-
salinn eins og hann var vanur og
kallaði:
„Þarf nokkur að senda tösku með
póstinum í dag?“ Allir þögðu.
Matti var önnum kafinn við að
háma í sig hangikjötið. Hann var
alveg búinn að steingleyma tösk-
unni með óhreinu fötunum.
„Þarf nokkur að senda tösku með
póstinum?" kallaði pósturinn enn
hærra en áður.
„Þarft þú nokkuð að senda með
póstinum núna?“ hvíslaði Maggi í
eyrað á Matta og reyndi að vera
rólegur.
„Æ, það var alveg satt, Jakob
minn! Viltu vera svo góður að taka
fyrir mig töskuna mína. Hún stend-
ur á ganginum, rétt við herbergis-
dyrnar hjá mér. Hún er alveg til-
búin.“
Maggi átti bágt með sig. Palli
hnippti í hann undir borðinu. Og
báðir börðust þeir við niðurbæld-
an hláturinn. — En Matti nagaði
kjötbein af miklu kappi.
Þegar máltíðinni var lokið og
þeir Maggi og Palli gengu út úr
matsalnum, heyrðu J)eir skröltið í
póstvagninum.
„Þarna fer hann með buxurnar,
sá gamli.“
Og nú Jrurftu þeir ekki að bæla
niðri í sér hláturinn lengur.
Þegar Jreir komu upp í herberg-
ið sitt lagðist Maggi upp í rúm og
hló. En allt í einu reis hann upp
og sagði:
„En heyrðu! Við gleymdum einu.
Hann er í buxum, bjálfinn sá
arna.“ Þetta höfðu þeir ekki at-
hugað.
„Við verðum að fara inn til hans
í kvöld, þegar hann er háttaður og
stela frá lionum buxunum hans.
Klukkan var farin að ganga tólf,
þegar Jieir Maggi og Palli læddust
á tánum niður trööppurnar og út
i garðinn. Þeir höfðu með sér
vasaljós.
„Þetta er bara eins og í skáld
sögu,“ hvíslaði Palli.
„Bara, að hann hafi ekki læst
dyrunum hjá sér?“
„Nei, ég tók lykilinn núna í
kvöld. Hérna er hann.“
Er Jreir nálguðust herbergið, sem
Matti svaf í, héldu þeir niðri í
sér andanum. Palli tók í hurðina,
en hún opnaðist ekki.
„Hún er læst.“
„Nei, nei! Hann hefur aðeins