Alþýðublað Hafnarfjarðar - 15.12.1958, Blaðsíða 24

24
ALÞÝÐUBLAÐ HAFNARFJARÐAR
hljótt í bíli. Sofnaði ég aftur, en
vaknaði skömmu síðar við hálfu
meiri högg en áður og var nú farið
að berja á fjárhússhurðina.
Ég hafði sama sið og áður og
hætti þá.þessi ófögnuður. Kl. var
nú að ganga sex að morgni, veður
orðið sæmilegt, bjart en hvasst með
frosti. Tungl óð i skýjum. Fór ég
nú að tygja mig til heimferðar, og
fór út eítir að hafa gefið kindun-
um heytuggu á jötuna.
Ekki sá ég nein deili á neinu lif-
andi úti. Kallaði ég og hóaði sem
ég hafði orku til en allt við það
sama.
Gekk ég nú fram á bakkann, sé
ég þá livar 4 menn eða mannverur
koma gangandi upp úr sjónum og
stefna þeir upp bakkann, og fóru
þeir í röð mjög hægt. Beið ég ró-
legur og vildi vita frekar um gesti
þessa. Þegar þeir eru á að giska 5
eða 10 faðma frá mér, sá ég að sá
sem síðast gekk var þeirra minnst-
ur, hinir allir stórir. Færðust þeir
nú ennþá nær, en ég hreyfði mig
ekki, gengu þeir fast fram hjá mér
og gat ég ekki betur heyrt en marr-
aði í snjónum. Eitthvað þótti mér
skrítið við klæðaburð þeirra, en
allir voru þeir í stígvélum. Þeir
legja leið sína upp að fjárhúsinu,
byrja að berja þekjuna og láta ýms-
um látum.
Vissi ég strax að hér voru á ferð-
inni svipir sjódauðra manna og var
ég viss um að útlendingar væru.
Ég labbaði nú til fjárhússins og
stillti mér upp fyrir framan hlið þá,
er þeir frömdu skrípalæti sín á og
fórnaði höndum til hæða og bað
inilega fyrir þessum villtu sálum
og nú bað ég upphátt. Hættu jaeir
strax látum sínum, störðu á mig
og virtist mér birta yfir ásjónum
þeirra. Bað ég guð að leiða þes^a
menn til þeirra heimkynna og gefa
þeim þá hjálp og þá vernd, er þeir
með þurftu.
Þeir stóðu þarna eins og límdir
við fjárhúsþekjuna. Ég bað og bað
fyrir þessum verum, eins heitt og
innilega og andleg orka mín leyfði.
Sá ég nú að svipirnir urðu bjart-
ari og að lokum leystust þeir upp
í ljósleiftur og eftir stóð ég einn og
dálítið miður mín.
Nú fannst mér eins og afl mitt
þverraði og inn varð ég að fara og
liggja í jötunni drykklanga stund.
Að því búnu fór ég heim. Engum
sagði ég frá þessu, er fyrir mig hafði
borið. Ég fór oft þarna í fjárhúsið
bæði í björtu og dimmu og svaf
eina nótt heila í fjárhúsjötunni,
en aldrei varð ég var við neitt,
hvorki fyrr eða síðar.
★
Líður nú og bíður. Fluttist ég
inn í sveitina um vorið. Frétti ég þá
að slys hefði orðið úti fyrir Vest-
fjörðum þá um veturinn, sem varð
með þeim hætti, að 4 menn tók
út af erlendu skipi, sem allir
drukknuðu.
Setti ég þetta í samband við
heimsókn til mín í fjárhúsið vet-
urinn áður.
★
Atvik þetta firntist svo í huga
mínum, en ég var minntur á Jjað
einum fimm árum síðar.
Var ég þá farinn að búa, átti
konu og 2 börn og komst vel af.
Er það á útmánuðum eina nótt
að mig dreymir, að til mín komi
maður, sem er vel klæddur, gjörfu-
legur og býður af sér hinn besta
þokka. Sá ég strax að hér var kom-
inn í heimsókn útlendingur. Ekki
talaði hann á okkar máli, en liugs-
anir hans urðu sem skýrt mál
fyrir mig og tjáði hann mér að nú
væri hann kominn að þakka mér
fyrir hjálpina, sem ég hefði veitt
sér fyrir 5 árum, þegar þeir félag-
ar hefðu leitað til fjárliússins á
bökkunum forðum og ég í stað
Jiess að banda Jjeim burtu hefði
beðið fyrir Jieim og gefið Jieim
orku til að leita á æðri slóðir.
Við vorum viltir, sagði hann, og
vissum ekki hvað við vildum eða
hvert við fórum. Það varst Jdú, sem
opnaðir veginn fyrir Jteim, er voru
að Ieita okkar, en komust fyrst til
okkar fyrir þína miklu bænarorku,
er Jrú lézt okkur í té. Það stytti bið-
ina til ljóssins, til hins nýja lífs.
Ég og við félagar munum hér
eftir reyna að gjalda skuld okkar
og Jtegar Jtér liggur mikið á, mun-
um við gera J>að sem okkur verður
leyft.
Eftir að hann hafði mælt þessi
orð, gekk hann að rúmi barna
minna, en ]>au sváfu saman í rúmi,
lagði hendur yfir }>au og blessaði,
kom svo að rúrni okkar hjóna og
gerði slíkt hið sama.
Fann ég mi orkubylgju leggja
um mig allan og vaknaði þægi-
lega. Opnaði strax augun og sá
ljósa veru leysast upp í ekki neitt
á baðstofugólfinu.
Ég tel það æ mestu gæfu mína,
að ég tók ]>annig á móti hinum
fjórum verum, er heimsóttu mig til
fjárhússins lorðum. Ef ég hefði tek-
ið á móti þeim með formælingum
og bölbænum, er ég Jress fullviss,
að slíkt hefði orðið ]>eim til kvab
ar og vandræða, en mér til ills, en
sem betur fór tók ég — að mér
finnst — rétt á máli Joessu, og enn
Jtann dag í dag finn ég oft, að ég
standi ekki einn í ýmsum erfið-
leikum, sem ég hef þurft að sigr-
ast á og oftast gert. Þar hafa verið
að verki ósýnilegir hjálpendur.
Um þá hjálp og margvíslegan
stuðning gæti ég sagt margar
sögur, en vel getur verið að ég
segi ]>ér jtað einhvern tíma seinna,
ef tími og tækifæri gefst til.
En mundu það, að bænin er eða
getur verið eitthvert sterkasta aflið
í mannheimi.
HANNES JÓNSSON:
Ntökur
Til ferskeytlunnar.
Það var blítt í borg og bæ
bezt er liressti geðið,
upp til fjalla, út við sæ
alls staðar var kveðið.
Listin forna lifir enn,
lesnar víkings sögur,
kættist lund, Jjá kváðu menn
kappa Ijóðin fögur.
Köstuðu hnútum, kváðust á,
kom ei slíkt að meini.
Ýmsir beittu óspart Jjá
orða mistilteini.
Sumir líka ortust á,
urður margir kættir.
Granna milli gengu Jjá
gamanvísnaþættir.
Efnismeðferð af svo bar,
ýmsra hlaut }>ví hylli,
orðs í glósu einatt var
orðaval og snilli.
Það til gengur þannig enn,
þrjóta ei vizkubrunnar.
Víða prísa vitrir menn
veldi ferskeytlunnar.
Margir voru í vísnaleit,
vakti hrifning stakan.
Þannig komst hún sveit úr sveit,
sveitum léttist vakan.
Sléttubönd.
Þrekinn fangar hylli heill
herðir ganginn jórinn,
drekinn spanga valla veill
viðris stangar bjórinn.
Til dóttur alþýðunnar.
Ellin stórum mæðir mig,
mótgangs hækka runnar.
Draums í órurn dái eg ]>ig,
dóttir aljjýðunnar.
Þú varst ekki gjörn á glys,
gleðin býr á vöngum,
og þín fögru brunablys
brostu við mér löngum.
Lífs ójöfnu leiðum á
lánið gæfan veiti,
bægi öllu böli frá,
blessun veg Jjinn skreyti.
Nú vill enginn ljá mér lið,
leita x vona skörðin,
ellibljúgur bý ég við
blessaðan Hafnarfjörðinn.
Á ferð um Borgarfjörð.
Almættið í öllu finn,
árdags fögrum roða.
Nú er dýrlegt, drottinn minn,
dásemd Jjína að skoða.
Fæðir yndi fegurð nýt,
fjalla glitra skörðin.
Aðdáunaraugum lít
yfir Borgarfjörðinn.
Fegurð gyllir fjallabrún.
Flest hér yndi þróar:
grösug engi, gróin tún,
grænir birkiskógar.
Himins dýrðar guðvefs glóð
geislum prýðir völlinn,
gróðurflosið Iitar ljóð,
Ijóma slær á fjöllin.
Eftirlíking af gömlum sveitabæ, eign Gunnlaugs Stefáns-
sonar Austurg. 25. Bæinn smíðaði Jón Helgason Hvg. 21 B.