Kirkjuritið - 01.10.1937, Síða 33

Kirkjuritið.
SÉRA JAKOB ÓSKAR LÁRUSSON.
Hann andaðist 17. f. m.,
fimtugur að aldri (f.' 7.
júli 1887), eftir þunga
vanheilsu í 7 ár, og' ejr
með honum liorfinn héð-
an óvenjuliega mikill
drengskaparmaður, sem
íslenzkri prestastétt var
jafnan sómi að.
Þegar á skólaárunum
kom það glögt í ljós, hve
góðum gáfum og miklum
mannkostum hann var
búinn. Ivapp lians og elj-
an brást aldrei, og þó bar
það meir frá, hver hug-
sjónamaður liann var og
hve mörg áhugamál hann
átti og öll með einhverjum hætti helguð íslandi. Hann
var hugljúfi okkar hekkjarhræðra sinna, og ég hygg allra
skólabræðra. Oft var að sönnu deilt og af ærnum ákaía,
en það kom aldrei að sök. Ástúð Jakobs var svo mikil
og heiði hugarins, að hann eignaðist streng i brjóstum
okkar, sem aldrei slítur.
Á skólaárum, veturinn 1906—7, gerðist hann einn
af áhrifamestu frumherjum Ungmennafélagsskaparins
hér á landi, og munu hæfileikar hans ef til vill hvergi
hafa notið sín jafnvel sem í því starfi, er reyndist þjóð-
inni harla giftudrjúgt á næstu árum. Nýtl vor var í lofti.
Æska íslands vöknuð.