Kirkjuritið - 01.10.1937, Qupperneq 36

330
Aðalfundur Presíafélags íslands. KirkjuritiS.
Séra Hálfdan Helgason á Mosfelli gjörði grein fyrir fjárhag
félagsins, í stað féhirðis séra Helga Hjálmarssonar, sem var for-
fallaður frá að sœkja fundinn, og ias hann upp reikning yfir
tekjur og gjöld félagsins. Reikningurinn var samþyktur.
Kirkjuritið.
Um ritstjórn Kirkjuritsins framvegis var sú
samþykt gjörð á fundinum, að Ásmundi Guð-
mundssyni var falið einum að annast liana. En hann hét á
presta að styðja ritið með því að senda þvi greinar, eða láta
sig vití. um það, er gerðist merkast í kirkjumálum eða kristin-
dómsmálum með söfnuðum þeirra.
c ■ . Aðalumræðuefni fundarins var: Hvernig getur
>_amvinna samvinna ])resta orðið meiri og betri?
pres a. Málshefjandi var séra Guðbrandur Björnsson
prófastur, og flutti hann ítc.rlegt erindi um málið.
Hann lagði aðaláherslu á stéttarsamtök með tvennu móti:
1. Stéttarsamtök til að efla andlegan þroska, víðsýni og félags-
hyggju þeirra, sem fagnaðarei indið flytja. 2. Stéttarsamtök til
stuðnings fjárhagslegri afkomu þeirra, svo að prestarnir verði
ekki sökum fátæktar svo andlega lamaðir, að þeir njóti sín ekki
að fullu við þetta veglega starf. Ræða hans var í aðalatrið-
um á þessa leið:
— — Kirkjan má aldrei verða aðeins ambátt, sem geng-
ur á eftir sjúkravagninum og hirðir um sár jjeirra, er helt-
ast úr lestinni í samkepninni um veraldargæðin. Þetta er að
vísu veglegt starf og sjálfsagt, að kirkjan hafi það með höndum.
En hún á að verða meira. Hún á að hafa forystu á hendi í
eilífðarmálunum. Þar á lnin að vera drotningin, því að hún er
kirkja Ivrists, hlýðir konungsvilja hans. Hún má þvi ekki skoð-
ast sem öhnusukirkja né þjónar hennar ölmusumenn, sem lof-
að er að hjara við léleg lífskjör af líknsemd og góðvild, meðan
þeir eru nógu lítilþægir. Annaðhvort er þörf á þeim sem boð-
berum fagnaðarerindisins — og þá er verkamaðurinn verður
launa sinna, svo að hann geti gengið óskiftur að starfi —■
ellegar hún er óþöri', og þá verður hún að sníðast af þjóðar-
meiðnum. En þrátt fyrir alt, sem gjört hefir verið til þess að
afflytja erindi prestanna, þá hefir reynslan sýnt, að þjóðin
vill halda áfram prestum sínum. Prestarnir verða þessvegna að
standa fast saman nm rétt sinn til þess að geta gengið óskiftir
að köllunarverki sinu.
Til eflingar andlegum þroska, víðsýni og félagshyggju presta,
er það lífsnauðsyn, að mentun þeirra sé í fullu samræmi við
kröfur tímans, svo að prestastéttin eigi ávalt á að skipa ment-