Nýjar kvöldvökur - 01.10.1941, Síða 5

N. Kv.
Sigurður Róbertsson:
Kennimaður.
— SAGA —
(Framh.).
23.
Hinn rósrauði himinn sveitasælunnar
var ekki lengur eins bjartur og skínandi
og hann hafði verið fyrir sjónum frú Vig-
dísar, á meðan hann var aðeins lokkandi
og fjarlægt æfintýri. Það sem fjarlægt er,
verður ætíð eftirsóknarverðara en það,
sem við getum auðveldlega náð til. En
svo þegar þetta fjarlæga, eftirsóknarverða
æfintýri er orðin óaðskiljanleg nálægð,
raunveruleiki, sem er svo óskyldur ósk-
um þess og vonum, sem koma átti, þá
verður mörgum það á að vakna upp við
vondan draum, og þá er stundum erfitt
að átta sig á því, sem hefir gerzt, hvað sé
að gerast og hvað fram undan sé.
Þessu var frú Vigdís að velta fyrir sér
á leið sinni upp brekkurnar suður og upp
undan bænum á Breiðavaði. Það vai sól-
skin og hiti í loftinu, þó að ágústmánuður
væri að kveðja. Með jöfnum, sígandi
þunga nálgaðist haustið og síðan. vetur-
inn, þessi langi, dimmi vetur, sem hún
gat ekki annað en kviðið fyrir í fyrsta
sinni á æfinni.
Það var sunnudagur, og maðurinn
hennar var ekki heima. Hann hafði farið
út í Bakka, til þess að messa þar. Raunar
voru þessar messur hans ekki nema nafn-
ið tómt, því að nú orðið talaði hann oft-
ast yfir tómum kirkjunum. — Henni
leiddist heima, svo að hún gekk þetta sér
til hugarléttis. En hvorki góða veðríð né
fegurð náttúrunnar, sem breiddi úr sér
fyrir augum hennar, gat fengið hana til
þess að gleðjast og gleyma því, sem þjáði
hug hennar á þessum augnablikum.
Já, því miður var það svo, að margt var
orðið sorglega breytt og það á undarlega
skömmum tíma. Fyrir ári síðan, fyrir
hálfu ári síðan, hefði hún ekki trúað því,
að æfintýrið hennar mundi taka svona
miklum stakkaskiptum. Það var ekki
lengur æfintýri, heldur veruleiki, ekki dá-
samlegur og lokkandi, heldur kaldrifjað-
ur og miskunnarlaus. Já, því miður. Var
annars nokkur dásamlegur veruleiki til,
nema þá í skáldsögum?
En hvers vegna var þetta orðið svona?
Átti hún ein sök á því? Hafði hún ekki
reynzt þeim vanda vaxin, sem lífið lagði
henni á herðar? Var þetta manninum
hennar að kenna eða einhverju óviðráð-
anlegu, sem hún gat ekki komið auga á?
Til þess, ef auðið væri, að fá fullnægj-
andi svör við þessum spurningum, fór
hún að rifja upp liðna viðburði, sem á
einhvern hátt snertu þau bæði, viðburði,
sem ef til vill gátu varpað ofurlítilli ljós-
skímu inn í þetta myrkur, sem henni
fannst grúfa yfir. Hún byrjaði á því, er
hún mætti honum í fyrsta sinn, honum,
sem nú var maðurinn hennar.
Þá var hún barn, aðeins tíu ára.
Mamma hennar var dáin. Ásamt föður
sínum var hún boðin á heimili Símonar
kaupmanns. Kaupmannsfrúin og pabbi
hennar gátu víst rakið saman ættir sínar
langt aftur í forneskju, og prestablóð
19*