Nýjar kvöldvökur - 01.10.1941, Blaðsíða 9

N. Kv.
KENNIMAÐUR
151
— Eru það nú viðtökur, sem maður
fær á sínu eigin heimili, sagði hann
gremjulega. Galtómur bær. Hvar varst þú
eiginlega?
Hún sá, að hann var í reglulega slæmu
skapi, en hún var ekki heldur í því skapi,
að hún færi að skrifta fyrir honum eða
gera gælur við hann,
— Ég var bara að skemmta mér, svaraði
hún stuttlega. En þú ert náttúrlega svang-
ur, bætti hún við.
— Vitanlega, hreytti hann út úr sér.
— Komu margir til kirkju?
— Margir? Þarftu að spyrja? Þegar ég
fór, voru ekki komnir nema fimm. Mér
þykir ólíklegt, að fleiri hafi komið eftir
að ég fór.
Eitt messufallið enn. Hún spurði ekki
fleiri spurninga. Hann borðaði steinþegj-
andi. Þegar hann hafði matazt, fleygði
hann sér upp í legubekk og söfnaði. Frú
Vigdís bar fram af borðinu.
Þegar því var lokið, settist hún við
gluggann auðum höndum og horfði út
Þar beið hún eftir því að dagurinn vildi
láta svo lítið að líða til enda. En það tók
svo sem ekki betra við: nótt með órólegan
svefn og svo nýr dagur, sem var jafnöm-
urlega lengi að líða og allir aðrir dagar.
24.
Hákon Einarsson, vinnumaður Gunnars
bónda á Breiðavaði, var ekki í sem beztu
skapi. Hann hafði hætt sér út í dálítið tví-
rætt æfintýri, æfintýri, sem hann hafði
raunar margsinnis leikið áður og sloppið
út úr betur en við mátti búast, Til þess
þurfti að vísu töluverða hugkvæmni og
samvizku, sem ekki kippti sér upp við
neina smámuni.
En núna var öllu ískyggilegra en
nokkru sinni fyrr, og allt var það stelpu-
skrattanum að kenna. Hún tók ekki nein-
um skynsamlegum fortölum. Hún var,
hreinlega sagt, band-syngjandi-sjóðandi
vitlaus. Fyrr mátti vera, að skilja ekki
jafneinfalt mál sem það, að þetta á milli
þeirra var ekki og hafði ekki verið annað
en meinlaust gaman. Ekki hafði hann
gefið henni tilefni til þess að ætla annað.
Loforð gat hún ekki hermt upp á hann.
Síður en svo.
Hún var sannarlega þunn í roðinu,
Sigga ræfillinn! Hvaða sanngirni var í
því að krefjast þess, að hann gengi að
eiga hana? Og þó að hún héldi því fram,
að hann ætti krakkann, sem hún gekk
með. Hvaða sönnun var það? Það voru
fleiri karlmenn til í heiminum en hann,
og Sigga greyið var nú svona eins og hún
var.
Þetta var svo sem ekki í fyrsta sinni,
sem hann hafði lent í svipuðum kringum-
stæðum, en alltaf hafði honum tekizt að
finna smugur til undankomu, þar til nú.
Aldrei hefði hann trúað því, að stelpu-
skrattinn mundi gera svona mikið veður
út af ekki meiru. Það var bókstafiega allt
komið á annan endann. Rétt áðan hafði
hún yfirgefið hann háskælandi og viti
sínu fjær og ógnað honum með því, að nú
færi hún til prestsins og fengi hann til
þess að rétta hlut hennar.
Hvað kom eiginlega bölvaðri prestbull-
unni þetta við? Hákon sór þess dýran eið,
að hafa aldrei framar afskipti af kven-
fólki, ef þetta leiddist farsællega til lykta
og án íhlutunar prestsins. Til allrar ham-
ingju var hann ekki ráðinn nema til vet-
urnótta, og það var, sem betur fór, ekki
svo ýkja langt þangað til. Ef hægt væri
að halda þessu í horfinu þennan tíma,
sem eftir var, hét hann sjálfum sér því,
að láta ekki hafa hendur í hári sínu eftir
það.
En Hákoni varð ekki að ósk sinni. Dag-
inn eftir gerði prestur boð fyrir hann.
Sigríður hafði gert alvöru úr hótunum
sínum og farið á fund prests. Það var með
nokkrum ótta og þrjózku sem hann