Nýjar kvöldvökur - 01.10.1941, Síða 22

164
KENNIMAÐUR
N. Kv.
þá um vorið. Elzti sonur ekkjunnar var
einn, sem hafði aldur til þess, en hann
hafði ennþá ekki komið, og engin grein
verið gerð fyrir því, hvers vegna hann
kom ekki. Þarna gat hann slegið tvær
flugur í einu höggi.
Hann lagði á Léttfeta sinn. — Hann
hafði sumarið áður hreint og beint neyðst
til þess að kaupa sér hest, því að það var
algerlega óviðunandi að vera alltaf upp á
aðra kominn í þeim efnum. Svo riðu þeir,
oddviti og hann, í sólskinsskapi fram að
Ási.
Ekkjan virtist í fyrstu verða dálítið
hissa yfir komu þeirra. En svo var eins og
hana grunaði, hvert erindið væri, því að
þvergirðingslegir drættir komu í kringum
munn hennar. Hún bauð þeim samt strax
til baðstofu, því að kalt var úti.
Séra Bjarni fékk sér sæti á eina stóln-
um, sem sjáanlegur var, við borðkrílið
undir glugganum. Oddvitinn settist á eitt
rúmið. Hann þurfti að ræskja sig oft og
duglega, áður en hann komst að erindinu.
— Ég skal segja þér það, Guðríður, að
það var viðvíkjandi þessu, sem ég minnt-
ist á við þig um daginn, sem við, uh, uh,
erum hingað komnir núna. Við, uh, lítum
svo á báðir, að það sé þér fyrir beztu að
losna við kotið sem fyrst, þar sem þú átt
þess kost með auðveldu móti.
— Ég ætti sjálfsagt að vera ykkur mjög
þakklát fyrir það, hversu þið berið mig
og velferð mína fyrir brjósti, sagði ekkj-
an dálítið háðslega. En ég get ekki að því
gert, að ég lít á þetta öðrum augum en
þið.
— Þér ættuð að hugleiða þetta, sagði
séra Bjarni 'hógværlega. Þessi búskapur
yðar hlýtur að verða yður erfiðari en
svo, að þér fáið rönd við reist. Er þá ekki
skynsamlegast, allra hluta vegna, að
hætta honum, áður en það er um seinan?
— Ég lít svo á, að þetta sé mál, sem
mér kemur einni við, svaraði ekkjan. Svo
er fyrir þakkandi, að ég er engin þurfa-
manneskja ennþá.
— Við ráðleggjum yður þetta aðeins í
góðum tilgangi, sagði prestur.
— Má ég spyrja? Hvað ætlist þið til að
verði um mig og börnin?
— Þú ert nú, uh, svo hraust og dugleg,
Guðríður, að þér eru allir vegir færir,
sagði oddvitinn. Þér yrði aldrei skota-
skuld úr því að komast í vist og vinna
fyrir yngstu börnunum. Þau eldri fara að
vinna fyrir sér sjálf.
— Með tilliti til ástæðna sveitarfélags-
ins og frá kristilegu sjónarmiði séð er
það auðvitað réttlætanlegt að slíta börn
frá mæðrum sínum og láta þau hrekjast
á milli vandalausra, sagði ekkjan með
biturri hæðni í röddinni.
— Þú hlýtur að sjá það sjálf, Guðríður,
að þú kemst ekki svona af lengi, uh, uh,
hjálparlaust. Og ég lít svo á, að það sé,
uh, skylda mín að sjá um að hreppsfélag-
ið verði, uh, uh, ekki fyrir þyngri byrðum
en óhjákvæmilegt er.
— Ég hefi ekki ennþá beðið þig ásjár,
oddviti góður, sagði ekkjan, án þess að
láta nokkurn bilbug á sér finna. Ég vona,
að ég geti komizt af hjálparlaust af þinni
hendi, þar til börnin mín eru orðin þess
megnug að hjálpa mér betur en þau gera
nú. Ég hefi hugsað þetta mál vandlega,
en ég held, að hvorki ég eða þau græði
nokkuð á því að heimilinu sé tvístrað.
— Ég skil, að þetta muni vera yður við-
kvæmt mál, sagði prestur. En þér megið
ekki láta tilfinningarnar taka fram fyrir
hendurnar á skynseminni. Ég efast ekki
um, að bæði þér og börnin muni gera
það, sem unnt er, til þess að komast af,
En verður þeim það ekki ofraun og yður
líka að mæta erfiðleikunum?
— Það verður þá mín sök, ef svo fer,
svaraði ekkjan.
— Þetta er bara heimskulegur þrái úr
þér, Guðríður, sagði oddvitinn. Það ligg-